Τίποτα δεν πάει χαμένο

Alexiou, Malamas, Ioannidis Lycabettus Live
Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.

Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου «γιατί».

Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Advertisements
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Οι άγγελοι αυτού του κόσμου!

Ένας άγγελος απ΄τα ουράνια στον κόσμο κατέβηκε
για να δει τα παιδιά στον πλανήτη μας πως περνούν
Ένα δάκρυ πικρό απ΄τα μάτια του κατρακύλησε
Για τα βάσανα που είδε και άκουσε να περνούν

Τα ματάκια των μαύρων παιδιών αργοσβήνουνε
Μες στο κρύο , την πείνα , τον πόλεμο των δυνατών.
Κι άλλα πάλι τη νύχτα στους δρόμους μια τύχη γυρεύουνε,
Αφημένα στη μοίρα, τη φτώχεια των καιρών…
Μα τι κόσμος είναι αυτός, παγωμένος, πικρός, εχθρικός,
στη γλυκύτητα, στην αφέλεια που΄χουν τα παιδιά;
Ένα θαύμα μόνο αν συμβεί μέσα σε μια νύχτα αστραφτερή
Το χαμόγελο να λάμψει ξανά…..


Φορτωμένος με
πίκρα ο άγγελος ξαναπέταξε,

Στα ουράνια ψηλά να φύγει θέλησε μακριά.
Μα το δάκρυ απ΄τα μάτια χρυσός βόλος κατρακύλησε
Τα παιδιά το μάζεψαν , το φύλαξαν στην καρδιά….
Παραμυθάκι πες, να κοιμηθώ,
Έναν παράδεισο να δω.

Παραμυθάκι πες, να κοιμηθεί…..
έναν παράδεισο να δει….

(το τραγούδι αυτό το άκουσα σε μια γιορτή από μια παιδική χορωδία)
χρόνια πολλά και καλά , χαρούμενα και ευτυχισμένα,
σε όλους τους άγγελους αυτού του σκληρού κόσμου….
να χαίρεται ο καθένας από ΄μας τον δικό του άγγελο….

marian

Όταν Άγγελοι κλαίνε…

Όταν Άγγελοι κλαίνε το χάραμα,
είναι που ξυπνούν παιδιά για τη δουλειά,
(σκλάβοι – παιδιά, εκατομμύρια τέσσερα)
και εμείς αδιαφορούμε.

Όταν Άγγελοι κλαίνε την αυγή
είναι που παιδιά δε θα παίξουν και σήμερα,
δε θα πάνε σχολιό,
δε θα γελάσουν αμέριμνα.

Πέτρες θα σπάσουν,
χαλιά θα υφάνουν,
καφέ θα μαζέψουν,
μπάλες και ό,τι άλλο
θα κατασκευάσουν,
παιδάκια – σκλάβοι του 2008,
όνειδος και απέραντη αισχύνη μας.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞ;;

Νεκρός ή ζωντανός… που είναι;;;
Πού είσαι Άλέξ;;;
Ένα παιδί
σύρθηκε, χτυπήθηκε,
σκοτώθηκε, δολοφονήθηκε,
σε μια επαρχιακή πόλη
στη Βέροια, που με το όνομά του
άρρηκτα συνδέθηκε.

Πού είσαι Άλεξ;;;
Πες μας εσύ,
αφού καμιά έρευνα δεν αποδίδει
κανένας Εισαγγελέας
δεν έβγαλε πόρισμα ακόμα
Κυλάει ο χρόνος…

Πού είσαι Άλεξ;;;
Τον έσυραν
στο ποτάμι παιδιά…
σε καρότσι τον δίπλωσαν…
μέσα στους παγωμένους δρόμους
τον τράβηξαν….

Όχι,
τον έκαψαν
αφού τον βίασαν…
μα τι λέτε;;;
τον απήγαγαν.
Πού βρίσκεσαι Άλεξ;;;

Ειδικοί, άσχετοι, ερευνητές, ψυχολόγοι, δημοσιογράφοι
δήλωναν, περιέγραφαν, “μάθαιναν”
από ζωγραφιές… από “μαρτυρίες”, από “έγκυρες” πηγές….
Πέτρες στα παράθυρα των παιδιών που “μίλησαν”….

Πού είσαι Άλεξ;;;
Έλα ψυχούλα μου
μίλα, πες κάτι
όχι στα κανάλια
όχι για μας….

Από ΕΚΕΙ που είσαι
μίλα στη ΜΑΝΑ μόνο
και μετά μείνε ήσυχος
έτσι,
για πάντα “εξαφανισμένος”
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , , . Leave a Comment »

Η Πατρίδα μας… γη του πυρός :-( :-( :-(Πέρσυ σαν σήμερα….

Πατρίδα μας ,
τα χαρακωμένα πρόσωπα
απ’ τις ανελέητες αχτίνες
στις λιόπυρες αρένες της Δήμητρας.

Πατρίδα μας ,
oι ρόζοι στα χέρια, που απλώνονται
ανοιγμένα σε δέηση απόγνωσης.

Πατρίδα μας ,
το κατακόκκινο πονεμένο βλέμμα
που αντιφεγγίζει τις παμφάγες φλόγες.

Πατρίδα μας ,
και ψυχή της,
οι στάχτες τις ΜΑΝΑΣ
που καλύπτουν προστατευτικά
τα χαμομηλάκια της,
τα άνθια της ζωής της,
εκεί… εκεί …, στον ελαιώνα
του Μαρτυρίου….

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Παγκόσμια Ημέρα της Νεότητας



«Μπορώ να γεμίσω το χώρο μου,
μπορώ να γεμίσω το χρόνο μου,
αλλά τίποτα δεν μπορεί να γεμίσει
αυτό το κενό στην καρδιά μου»
ΣΑΡΑ ΚΕΗΝ

ΘΕΛΩ
για χώρο μου να ‘χω τη γη
Στα πέρατά της
ταξιδεύτρα η ψυχή μου
κι όπου κι αν βρίσκομαι
οι ομορφιές, το κάλλος της,
συνταξιδιώτες, σύντροφοι
γαλήνιας ευωχίας.

Μα τη ρημάξατε,
το χώρο μου χαλάσατε

ΘΕΛΩ
για χώρο μου να ‘χω
την πολυκύμαντη θάλασσα
τα ειρηνικά της μονοπάτια να διαβαίνω
και τις φουρτούνες,
καπετάνιος με καρδιά,
μ’ ατσάλινη ψυχή
να διαφεντεύω.

Μα τη ρημάξατε
Το χώρο μου χαλάσατε

ΘΕΛΩ
για χώρο μου τον Ουρανό.
Στο λεύτερό μου πέταγμα
ν’ αντρειεύω τα φτερά μου
στους δίκαιους τόπους
τους ειρηνικούς, τους έντιμους
τους χώρους που ‘χουν Φως
ένα μ’ αυτούς να γίνομαι
σ’ αυτούς να ταξιδεύω.

Μα τον ρημάξατε
το χώρο μου χαλάσατε
στ’ ανήλιαγα ορίσατε να μένω

ΘΕΛΩ
για χώρο μου να ‘χω την καρδιά σας,
αλλά σκοντάφτω
πάνω σε τείχη πέτρινα
άναιμους υπολογισμούς
θανατηφόρες παγανιές
και πράξεις δίχως ήθος.

Μην ασχολείστε, το λοιπόν,
αφήστε με
και σίγουρα τον κόσμο μου θα φτιάξω,
χωρίς εσάς,
και δε θα πω στο τέλος
της Σάρας τα λυπητερά…
γιατί ΜΠΟΡΩ , ερήμην σας,
το χώρο μου όμορφα να στολίσω,
γιατί ΜΠΟΡΩ το χρόνο μου,
χωρίς εσάς, χωρίς τα θέλω σας,
μ’ όμορφα να γεμίσω,

γιατί έχω Αγάπη στην καρδιά.

Και στ’ αψηλά πετάγματα
του νου και της καρδιάς μου
το μυστικό μου το ‘πανε,
και θησαυρό μου το ‘χω,
πως ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΝ’ Η ΧΑΡΑ
και η νίκη στον ΑΓΩΝΑ

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Όλη η ζωή είναι "υπόθεσις χαμόγελο"

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική-Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ’ έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις – στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον – χτύπα με
Αλλά δεν σε χτυπάω
Να πεις σ’αυτόν που σε μισεί – μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ’ ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις – τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που ‘ν’ οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά
πάρ’την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα’ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ’ την αγάπη

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: . Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: