Για να ΄χει ο δρόμος τη δική τους ιστορία…

Για να ΄χει ο δρόμος των παιδιών μας τη δική τους ιστορία,
για να ΄ναι στιβαρά τα βήματά τους,
για να ΄χουν ελπίδα πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν,
πως θα μπει το Φως οδηγός τους 
στη δική τους ιστορία,
Εμείς, ΟΛΟΙ, γονείς και δάσκαλοι
ας τους μάθουμε τα χρώματα:
το κόκκινο της ΑΓΑΠΗΣ
το φωτεινό γαλάζιο της ΕΛΠΙΔΑΣ
το πράσινο της ΦΥΣΗΣ
το χρυσαφί της ΧΑΡΑΣ
Έξω από τη ζωή των παιδιών μας το ΓΡΙΖΟ και το ΜΑΥΡΟ 
της σαπίλας και της διαφθοράς.
Με αυτά δε γίνεται να ζωγραφίσουν τα όνειρά τους,
με αυτά δε γίνεται να χαράξουν τη δική τους πορεία
Advertisements
Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

TA ΕΜΑΘΕΣ ΤΑ ΝΕΑ?

Παιδί του Αφγανιστάν, που χτες βομβαρδίστηκες από τους Αμερικανούς, τα έμαθες τα νέα?
Βγηκε πρόεδρος της Αμερικής ο Ομπαμα!
Μια νέα σελίδα ξεκινάει για όλο το κόσμο!
Θα σε βομβαρδίσουν δημοκρατικά από αύριο.
Πέρασε η εποχή που σε βομβάρδιζαν ρεπουμπλικανικά!
Χαμογέλα!
Παιδι της Σομαλίας που πεθαίνεις στη πείνα τα έμαθες τα νέα?
Τώρα πια θα πεθαίνεις από τη πείνα δημοκρατικά!
Τώρα πια το βυζί της μάνας σου, θα στερεύει από γάλα με αρχηγαρα στο λευκό οίκο!
Παιδί της Σερβιας έμαθες τα νέα?
ο Χολμπρουκ βρε θα είναι συνεργάτης του Ομπαμα.
Τον ξέρεις από παλιά.
Είναι αυτός που μαζί με το Κλίντον (άλλος καραδημοκρατικαρος), σκότωσε το αδερφάκι σου στο πόλεμο που έκανε στη χωρα σου χωρίς αιτία κι αφορμή.
Τα έμαθες τα νέα παιδί της Ελλαδας?
Τώρα πια σ’ αυτό το προτεκτοράτο που λέγεται Ελλαδα, το αφεντικό θα είναι ένας άλλος δούλος των νεοταξιτικων στοών, που λέγεται Ομπαμα!
Ο παλιός δουλος εφυγε!
Τώρα πια οι γονείς σου θα απολύονται μεν από τις δουλειές τους και τα τρόφιμα θα είναι μολυσμένα, άλλα θα είσαι περήφανο που ο πλανητάρχης θα είναι δημοκρατικός!
Ασε που θα δεις ποσά ευχολόγια θα κάνει για τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Αλλά μη ζητάς πολλά.
Η κόκα κόλα και η microsoft θα είναι εκεί να τον διατάζουν!
Τα έμαθες τα νέα παιδί του κόσμου?
Εχουμε καινούργιο ηγέτη του πλανήτη.
Αντε να δούμε ποιο από σένα θα τον διατάξουν να σκοτώσει για να σωθεί το κύρος των ΗΠΑ.
ΔΕ ΧΑΙΡΕΣΑΙ?
ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΓΩ!

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , , . Leave a Comment »

«… Το γέλιο είναι δημοκρατία. H κατήφεια είναι μορφή κοινωνικού φασισμού…»

 
«ἐλευθέρως δὲ τά τε πρὸς τὸ κοινὸν πολιτεύομεν καὶ ἐς τὴν πρὸς ἀλλήλους τῶν καθ’ ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων ὑποψίαν, οὐ δι’ ὀργῆς τὸν πέλας, εἰ καθ’ ἡδονήν τι δρᾷ, ἔχοντες, οὐδὲ ἀζημίους μέν, λυπηρὰς δὲ τῇ ὄψει ἀχθηδόνας προστιθέμενοι.»

Και δεν πολιτευόμαστε μόνον στον δημόσιό μας βίο με πνεύμα ελεύθερο, αλλά και στη μεταξύ μας καθημερινήν επικοινωνία είμαστε απαλλαγμένοι από την καχυποψία, επειδή δεν αγανακτούμε εναντίον των άλλων για όσα πράττουν προκειμένου να ευχαριστηθούν, ούτε είμαστε σκυθρωποί  απέναντί τους, γεγονός που μπορεί να μη βλάπτει, αλλά σίγουρα πληγώνει.

Θουκυδίδη Ιστορία: Βιβλίον Β’, κεφ37

 Το δημοκρατικό ήθος στην πράξη, όχι θεωρίες.
Δεν κρεμάμε μούτρα, που προκαλούν στους συμπολίτες μας δυσφορία, αλλά φροντίζουμε να έχουμε διάθεση ευχάριστη στις μεταξύ μας συναναστροφές.
Στις μεταξύ μας επαφές, ακόμα και όταν κάτι μας χαλάει το κέφι, δεν το δείχνουμε. Δεν έχει όρεξη ό άλλος πρωί-πρωί να μας βλέπει με μούτρα κατεβασμένα.
Ο δημοκράτης, ο ελεύθερος άνθρωπος, που σέβεται τον εαυτό του, δεν αφήνει το φθόνο να δηλητηριάσει τη δική του μέρα και κατ επέκταση τη μέρα και των άλλων
Μου χαλάει την αισθητική ο ξινισμένος.
Ας σκεφτούμε, τι μας χαλάει.
Συνήθως, μας χαλάνε τη μέρα οι γνώμες των άλλων, όταν είναι αρνητικές για μας.
Μας χαλάει τη μέρα η διαπίστωση ότι κάποιος είναι σε καλύτερη μοίρα από μένα.
Ο φθόνος, αυτός μας χαλάει
Ξεκινώ τη μέρα μου με χαμόγελο, που βγαίνει από μια ψυχή που έχει σωστά αξιολογήσει τα πράγματα
Χαμόγελο, καλή διάθεση
Κάθε μέρα.
Ακόμα και τη δύσκολη
Ο δημοκράτης, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος, ο απαλλαγμένος από τα βάρη της ματαιοδοξίας, χίλιους λόγους θα βρει που θα τον κάνουν χαρούμενο, αφού μπορεί να εκτιμά το δώρο της ζωής

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;

Ο Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος, ένας μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου, ένα παιδί δηλαδή, έστειλε μια ανοιχτή επιστολή στον υπουργό παιδείας και κατήγγειλε τα κακώς κείμενα στην παιδεία μας.
Η επιστολή αμφισβητήθηκε για την αυθεντικότητά της από πολλούς, λόγω του νεαρού της ηλικίας του συγγραφέως.
Ο Αλέξανδρος έχει γράψει αρκετές επιστολές μέχρι σήμερα. Η πρώτη του επιστολή έτυχε ευρύτατης υποδοχής και δημοσιεύτηκε σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Τα δε ηλεκτρονικά μέσα αφιέρωσαν ικανό χρόνο στην προβολή του θέματος.
Μερίδα του τύπου, ηλεκτρονικού και μη, απαξίωσε το θέμα αναβαθμίζοντάς το στο ερώτημα αν δύναται, ο νεαρός Αλέξανδρος, να συγγράψει επιστολές με τόσο καίριες επισημάνσεις.
Ο Αλέξανδρος συνέχισε να γράφει από καιρού εις καιρόν επιστολές με «καταγγελτικό» χαρακτήρα και η αποδοχή τους πλέον είναι από ψυχρή έως απορριπτέα.
Πρόσφατα, με την ευκαιρία της τελευταίας του επιστολής, κλήθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή και απαξιώθηκε εντελώς.
Γιατί;
Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;
Γιατί σκοτώνουμε τα παιδιά μας;
Τα παιδιά μπορούν, έχουν ταλέντα, έχουν χαρίσματα, προσόντα, κλίσεις. Εμείς δεν μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε. Εμείς οι «μεγάλοι» δεν μπορούμε τις περισσότερες φορές να αντιληφθούμε τα προσόντα που έχουν τα παιδιά μας και τα σκοτώνουμε. Επιθυμία μας είναι να τα εντάξουμε στο «σύστημα», να βρουν μια μόνιμη δουλίτσα στο δημόσιο και να ησυχάσουμε.
Αν διακρίνουμε κάποιο χάρισμα σε ένα παιδί, στην αρχή το επιδεικνύουμε με καμάρι, κυρίως για να προβληθούμε ΕΜΕΙΣ. «Δέστε τι παιδί κάναμε, ΕΜΕΙΣ!». Συνήθως, δημιουργείται ένας θόρυβος γύρω από το παιδί, χωρίς ουσιαστικά να δίνεται καμιά ευκαιρία για αξιοποίηση του ταλέντου του. Όσο μπορεί μόνο του, και αν δεν μπορεί, δεν πειράζει, ένα παιδί ακόμη στο «σύστημα»
Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του Αλέξανδρου, συμβαίνει κάτι άλλο.
Ο Αλέξανδρος, είναι εχθρός.
Ο Αλέξανδρος πρέπει να πεθάνει.
Επειδή ο Αλέξανδρος καταγγέλλει.
Το προνόμιο της καταγγελίας το έχουν οι «μεγάλοι». Ο Αλέξανδρος είναι εισβολέας. Ο Αλέξανδρος ανακατεύεται εκεί που δεν τον σπέρνουν. Μας παίρνει την δουλειά μέσα από τα χέρια μας. Διότι, μόνο εμείς μπορούμε να καταγγέλλουμε. Κανείς άλλος και κυρίως κανένα παιδί. Τί ξέρουν τα παιδιά; «Τι θέλουν πάλι τα μαλακισμένα;»

Κύριοι και κυρίες,
Ο Αλέξανδρος νομιμοποιείται να καταγγέλλει. Είναι ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος. Είναι ο βασικός πελάτης του εκπαιδευτικού συστήματος. Και τι λέει; Λέει, όλα αυτά που λέμε κι μείς στο καφενείο, στην τηλεόραση, στην παρέα, δεξιά και αριστερά. Αλλά αυτός ο Αλέξανδρος, «δεν δικαιούται δια να ομιλεί». Είναι παιδί, είναι μικρός, δεν ξέρει.
Φοβόμαστε κύριοι, φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε.
Αποτύχαμε να τους δώσουμε την παιδεία που τους αξίζει.
Και καθόμαστε και λέμε μπούρδες, Δεν τα έγραψε αυτός. Σιγά μην μπορεί να τα γράψει αυτά ένα παιδί 14 χρονών. Τι λέτε ρε; Σιγά τον πολυέλαιο. Το γράμμα μας νοιάζει; Την ουσία δέστε και αφήστε τις υπεκφυγές. Η ουσία είναι αυτή που λέμε όλοι και ασφαλώς την ξέρουν τα παιδιά μας καλύτερα από όλους μας και πρώτα από όλους μας. Γι αυτό κάθε χρόνο τα παιδιά είναι στους δρόμους και στις καταλήψεις. Γι αυτό.
Αλλά τα ξέρουμε όλα αυτά, ξέρουμε ότι έχουν δίκαιο, το μόνο που νοιάζει είναι μη πάρουν κεφάλι τα παιδιά.
Ντροπή να σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους.
Ντροπή να σκοτώνουμε τα παιδιά μας.
Θυμάστε την ομιλία μίας Κύπριας στην Βουλή την Εφήβων; Μιλούσε ενώπιον Ελλήνων Πολιτικών και δεν μπορούσε να μιλήσει απ’ το κλάμα, έπεισε το ακροατήριο και παρ’ όλο που ενοχλούσε κάποιους με τα λεγόμενά της, όλοι στο τέλος όρθιοι την χειροκροτούσαν. Έχει χρόνια που συνέβη και κανένα κανάλι δεν την μετέδωσε επειδή δεν μπορούσε να την αμφισβητήσει, επειδή έγινε μπροστά τα μάτια μας.

«Προστατέψτε τα όνειρά μας»,
Δέσποινα – Κλυταιμνήστρα Λάσκαρη, από τον Πειραιά.
«Βοηθήστε μας να πιστέψουμε σε εμάς. Είναι χρέος σας», Κατσιγιάννη Μαρία, Αθήνα.
«Δεν σας προβληματίζει ότι τα προβλήματα που συζητάμε σήμερα τα έχετε ξανακούσει;», Κωνσταντινίδη Μαρία, από την Κόρινθο.
Αυτά τα είπαν φέτος στην Βουλή των εφήβων οι νέοι μας.

«Μεγάλοι» κύριοι και κυρίες,
στο κάτω-κάτω ο Αλέξανδρος υπέγραψε την επιστολή του με θάρρος και με τόλμη. Διατύπωσε απλές αλήθειες και αυτό έχει αξία. Μην τον σκοτώνετε.
Αφού δεν καταφέραμε να τον προβιβάσουμε σε παιδί-θαύμα και να ησυχάσουμε τον απορρίψαμε, αλλά για τα «πραγματικά παιδιά-θαύματα» της ελληνικής παιδείας, τις Νατάσσες, τσιμουδιά.
Τσιμουδιά!!…υποκριτές!!

Σχετικά: κ. Υπουργέ της Παιδείας, Γιατί κύριε Παπαδάκη;

Εθνικό Κτηματολόγιο: Μια απλή πρόταση

Κάθε δικαιοπραξία επί ακίνητης περιουσίας να συνοδεύεται με κατάθεση αντιγράφου των στοιχείων της στο Εθνικό Κτηματολόγιο.

Αυτό σημαίνει ότι δεν χρείαζεται τίποτε άλλο. Ούτε προθεσμίες ούτε τίποτε.

Αναρτήθηκε στις Χωρίς κατηγορία. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα …

Ξέρετε κάτι;
Μπούχτισα με όλη αυτή την βρωμιά, με τα σκάνδαλα, με τις κομπίνες, με τα λαμόγια και τις λαμογιές, με όλη την βρώμα, με τις ξαφνικές και «αναπάντεχες» πτώσεις των οικονομικών συστημάτων.
Βαρέθηκα, να φτωχαίνω, στα λεφτά, στο πνεύμα, στην τέχνη, στην πολιτική.
Αηδίασα με την τηλεόραση, με τα δελτία της, με τις δημοσκοπήσεις της, με τις συνεντεύξεις των … εαυτών τους, με τα κουτσομπολιά, με τα ντυσίματα, με τα γδυσίματα.
Σιχάθηκα τα βολέματα, τα μέσα, τα έξω, τους δικούς μας, τους δικούς τους, τους κομματάρχες, τα βύσματα, τους γόνους, τους ανιψιούς και τις ανιψιές.
Πόνεσα με τις κακοποιήσεις, με τους βιασμούς, τις ληστείες, τις βιαιοπραγίες, τις κλεψιές, τους φόνους.
Πολλή μαυρίλα αδερφέ μου, πάρα πολλή.

Και ξέρετε κάτι;
Εκείνο που μ’ ενοχλεί περισσότερο, είναι που είναι μαγκιά να κάνεις τέτοια, όσα δηλώνονται δηλαδή. Είναι must να λες ότι έχεις βύσμα, ότι έχεις μέσον, ότι σε διόρισε το κόμμα σου.
Με αποκαρδιώνει ο τεμπέλης να είναι πρότυπο μίμησης.
Λυπάμαι συνέχεια που κέντρο της παρέας γίνεται το «κωλόπαιδο» και που τρέχουν πίσω του επειδή είναι κωλόπαιδο.
Θλίβομαι που το χρήμα είναι η μόνη αξία και που χάθηκαν οι άλλες. Δεν μπορώ πια, να βλέπω, σαν λοιμό, τους ανόητους να δανείζονται για να παίξουν στο χρηματιστήριο, στο καζίνο ή στα ομόλογα των Αδελφών Λιμού.

Δεν μπορώ πια ν’ ακούω αυτά τα ψυχοφθόρα άσματα και να βλέπω να συμπλέκονται στις επιτραπέζιες κονίστρες οι βιο-παλαιστές της παραλιακής και της Μυκόνου με την συνοδεία «λαϊκών» παιάνων.

Ξέρετε κάτι;
Ντρεπόμουν να κάνω μια καλή πράξη. Μάλιστα, όπως το ακούτε. Να βοηθήσω κάποιον σε κάτι. Ένιωθα ότι είμαι ντεμοντέ. Ντρεπόμουν να συγχαρώ κάποιον επειδή έκανε μια καλή πράξη. Δοκιμάστε να ακούσετε τα λόγια σας: «Συγχαρητήρια, γι αυτό που έκανες, μακάρι να κάναμε όλοι το ίδιο». Δοκιμάστε να το πείτε δυνατά, μπροστά σε τρίτους.
Ενώ το αντίθετο, δέστε πόσο πιο εύκολο είναι: «ωχ βρε αδερφέ, εγώ θα σώσω τον κόσμο; Ας πάει κανένας άλλος», ή «μην είσαι μαλάκας, θα μπλέξουμε, κάποιος θα τον βοηθήσει, που να μπλέκουμε εμείς τώρα», «Την σήμερον ημέρα, πρέπει να κοιτάς την πάρτη σου, δεν αξίζει τον κόπο, δεν έχει νόημα να βοηθάς». «Άσε, λουφάρισε, να μη φαίνεσαι, μη γίνεσαι στόχος».
.
Μιλούσα μ’ έναν νέο, 16 χρονών, ξέρεις, πως πάμε επισκέψεις και στο έμπα ή στο έβγα θα συναντήσεις και τον νεαρό του σπιτιού. Πιάσαμε συζήτηση, όσο με άντεχε δηλαδή, για τις πανελλήνιες και τέτοια: «Εντάξει, να, έ, λίγο φροντιστήριο, να μπούμε κάπου, έχει και κάτι άκρες ο γέρος, θα την βολέψουμε». Αυτός ο νέος, αγαπητοί μου φίλοι, πέρασε εντατική διδασκαλία, για την … κοινωνία. Προετοιμάστηκε μετά πολλών επαίνων να εκμεταλλευτεί των … ευκαιριών, διότι, μόνο το χρήμα έχει αξία σήμερα.
Αλλά να σας πω κάτι, να σας πω τι κατάλαβα;
Δεν έχει χαρά, ρε γαμώτο, αυτή φάση. ΔΕ ΛΕΕΙ.
Έτσι έκανα κι εγώ, στην λούφα, στο βόλεμα, στο δεν βαριέσαι. Αλλά, πάντα, μα πάντα, κάτι μου έλλειπε. Κάτι ήταν λειψό. Μισερό. Πετύχαινα αυτό που ήθελα με διάφορα κόλπα, αλλά πώς να σας το πω. Ένα άδειασμα μέσα μου. Ένα κενό.
Ώσπου μια μέρα, είδα ένα παιδάκι, που αγόρασε μια σοκολάτα, σ’ ένα αλβανάκι που ξερογλειφόταν έξω από ένα περίπτερο. Θα την βρείτε αυτή την ιστορία εδώ μέσα. Την είπαν και στο «Κιόσκι» ένα βράδυ.
Είδα δυο πράγματα.
Ένα: Άστραψαν τα μάτια του αλβανόπαιδος από χαρά.
Δύο: Το πιτσιρίκι που πλήρωσε για την σοκολάτα, έλαμπε ολόκληρο. Έλαμπε σας λέω. Ζήλεψα τα παιδάκια, μα τω Θεώ σας λέω, τα ζήλεψα.
Δοκίμασα φίλοι μου. Άρχισα δειλά-δειλά να κάνω ό,τι περνούσε από το χέρι μου, όταν προέκυπτε. Ε, σας ορκίζομαι, δεν περιγράφεται αυτό που νοιώθεις όταν κάνεις μιας πενιάς καλοσύνη. Έκανα κάτι καλό, αλλά ντρεπόμουν. Το έκρυβα. Τώρα δεν κρύβομαι. Κι ας μου τη λένε, δε με νοιάζει. Ακούω συχνά, όταν βγαίνω μπροστά, να υπερασπιστώ κάτι ή να κάνω κάτι: «όπα ρε μεγάλε, εσύ πως την έχεις δει;»
Παλιά έσκυβα το κεφάλι και την έκανα, τώρα κάθομαι, τους κοιτάζω στα μάτια, δεν ντρέπομαι. Δε φοβάμαι να μου την πουν. Δε με νοιάζει.
Είναι τόση, μα τόση η χαρά που παίρνεις όταν κάνεις κάτι καλό, που δεν συγκρίνεται με τίποτε.
Έτσι που λέτε, βαρέθηκα την μπόχα. Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Ξαναβρίσκω αυτό με το οποίο φτιάχτηκα. Ξαναβρίσκω τον προορισμό μου. Και το κέρδος; Τεράστιο. Η Χαρά.
Κάπως έτσι φτιάχτηκε το Χαμομηλάκι.
Επειδή μια παρέα βαρέθηκε την μπόχα, τη βρώμα, το άσχημο.
Όλοι κάνετε καλά, αλλά ψιλο-ντρέπεστε, θέλετε να περάσει στο ντούκου. Βγάλτε το προς τα έξω, μην αφήνετε τα κωλόπαιδα να πάρουν κεφάλι. Κάντε χαρούμενες τις μέρες σας.
Δεν ντρέπομαι να κάνω το Καλό. Το γουστάρω. Μαγκιά είναι να κάνεις το Καλό.
Γιατί η βρώμα δεν λέει πια, δεν αντέχεται η δυσωδία.
Επειδή το Καλό είναι της μόδας πια.
Το χαμομηλάκι
Αναρτήθηκε στις hamomilaki. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Ψυχαγωγία – Διασκέδαση. Σκόρπιες σκέψεις από καρδιάς

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης [1913]
 Για τις παρακάτω σκέψεις αφορμή στάθηκε αυτό το υπέροχο ποίημα του μεγάλου Αλεξανδρινού,   μιας και γενικά έχουμε χάσει το μπούσουλα στις μέρες μας.
Ήρθαμε στον κόσμο αυτό για να ευτυχήσουμε, σκοπός της ζωής μας η ευδαιμονία.
Πολλές φορές όμως μπερδεύουμε τον σκοπό μας. Χάνουμε τον στόχο. Αλλάζουμε τον προορισμό μας, βάζοντας όπου ευτυχία διασκέδαση. Υιοθετούμε την προσδοκία διασκέδασης ως προσμονή ευτυχίας. Η διασκέδαση είναι παράγωγο, δεν είναι ζητούμενο. Η διασκέδαση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η διασκέδαση πρέπει να προκύψει από τον κύριο σκοπό μας, από την αναζήτηση της ευτυχίας και όχι να μπει μπροστά ως αποκλειστική μας επιδίωξη.
Μη βγεις για καφέ με την παρέα που δε σε γεμίζει. Μη βγεις για να σκοτώσεις την ώρα σου με άτομα του ιδίου ή του άλλου φύλου μόνο και μόνο για να καλύπτεις τις ανασφάλειές σου. Το τίμημα αυτής της άγρας  είναι η μοναξιά. Αυτός που θα σε κάνει να νιώσεις ασφαλής, αυτός που θα σε καταξιώσει, είναι ο μεγάλος άγνωστος, ο εαυτός σου.
Έχεις σημαντικά πράγματα να κάνεις την κάθε στιγμή της μέρας σου.
Αξιολόγησε πρόσωπα και καταστάσεις μα πάνω απ’ όλα χτίσε τη μοναδικότητά σου, ανακαλύπτοντας τον εαυτό σου. Ντύσου για σένα, στολίσου για σένα. Είσαι μοναδικός. Δεν είσαι αντίτυπο, πόσο μάλλον κακέκτυπο, κανενός. Έχεις το δικό σου στυλ και με αυτό δεν έχει να κάνει κανένας συρμός, καμιά μόδα.
Αποκάλυψε σταδιακά τον εαυτό σου και αυτό που θα προκύψει θα είναι υπέροχο. Θα είσαι ΣΥ.
Θα είσαι το ευτυχισμένο άτομο που θα μπορεί να επιλέγει. Να επιλέγει τις παρέες του, διαγράφοντας μικρούς ανθρώπους με ανάρμοστες συμπεριφορές.
Μη χαλιέσαι. Μη σπαταλάς συναισθήματα και χρόνο για να ερμηνεύσεις, να κατανοήσεις τις προθέσεις, τις συμπεριφορές.
Η ευτυχία δεν χαρίζεται, η ευτυχία κερδίζεται. Δημιουργώντας έρχεται η ευτυχία. Όταν νοιώθω ωφέλιμος από το έργο μου, τότε πλησιάζω την ευτυχία.
Μέσα από τη χαρά της δημιουργίας, μέσα από την ανείπωτη χαρά της χρήσιμης παραγωγής, ολοένα και αυξάνεται η αυτοπεποίθησή μου, η σοβαρή ενασχόληση με την επιστήμη μου, με τα μαθήματα μου με καταξιώνει, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους.
Η διασκέδαση δεν είναι αυτοσκοπός, δεν πηγάζει από εξωτερικούς παράγοντας, δεν μπορείς να την επιβάλλεις στον εαυτό σου.
Σκέψου, παιδί μου.
Απόψε πρέπει να βγω και να περάσω καλά, να διασκεδάσω…
Αλλά, όταν λείπουν οι προϋποθέσεις, πώς θα περάσω καλά; Η διασκέδαση είναι το δώρο του κόπου μου, όχι η αναγκαιότητα στη ζωή μου.
Όταν θα βγεις με την παρέα που επέλεξες και δεν σε επέλεξε, τότε έχει νόημα η αναψυχή, η ανάταση της ψυχής μου. Και επιλέγω παρέα, όταν έχει να μου προσφέρει, όταν μπορεί να μου ανατάξει την ψυχή μου, να την εξυψώσει. Όταν μπορεί να μου δώσει συναισθήματα χαράς, αγάπης, έρωτα, δημιουργίας, σοφίας, υποστήριξης και αλληλεγγύης.
Όταν περιμένεις πότε θα ‘ρθει η μέρα που όρισες για αναγκαστική διασκέδαση,
χάνεις όλες τις προηγούμενες μέρες (και τις επόμενες), και ζεις μέσα στο άγχος και την προσμονή της αμφίβολης επόμενης διασκέδασης.
Δεν κυνηγάμε την ευδαιμονία, τα θεμέλιά της θέτουμε, τη χτίζουμε κάθε μέρα και κάθε μέρα τη γευόμαστε. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.
Απόλαυσε αυτό που επέλεξες να κάνεις.
Τοποθέτησέ το μέσα σου ψηλά.
Είτε πρόκειται για σπουδές, είτε πρόκειται για τη δουλειά σου.
Εξάλλου, αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο είναι. Πρόκειται για τη διαδικασία της μάθησης.
Και καμιά, μα καμιά απόλαυση δεν μπορεί να συγκριθεί με το πλατύ ευτυχισμένο σου χαμόγελο όταν διαπιστώνεις ότι πέτυχες κάτι που ΣΥ το αξιολογείς ως σπουδαίο.
Δε βγαίνω να διασκεδάσω για να μου φτιάξει το κέφι. Βγαίνω επειδή το κάνω κέφι.
Βγαίνω για να δω τους καλούς μου φίλους, για να δώσω και να πάρω.
Να ανταλλάξω μαζί τους απόψεις , εμπειρίες.
Βγαίνω με όποιους πρέπει, όταν πρέπει, για όσο πρέπει,  και με τον τρόπο που μας πρέπει. Βγαίνω για να ψυχαγωγηθώ, να βελτιωθώ, να αποκομίσω.
Όχι στη σαχλαμάρα, ναι στη χαλάρωση, ναι στο ανάλαφρο.
Διασκεδάζω σημαίνει διασκορπίζω. Κάτι καλό που έχουμε δεν το διασκορπίζουμε, δεν το απαξιώνουμε εξανεμίζοντάς το.
Διασκεδάζω τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου ή ακόμα προσπαθώ να ξεφύγω από την ανία  και την πλήξη μου διασκεδάζοντάς τες.
Όταν ψυχαγωγείσαι μέσα στη βδομάδα σου δε θα αναζητάς αγχωτικά τη διασκέδαση του Π.Σ.Κ.
Μια παραγωγική βδομάδα θα ανεβάσει την ψυχαγωγία σου σε άλλο επίπεδο, για να σε χαλαρώσει και να απολαύσεις με άλλο τρόπο, τους καρπούς της πολύτιμης βδομάδας σου που θέλεις με τους αγαπημένους σου φίλους ή οικείους να μοιραστείς.
Οι καρποί αυτοί χαρά δίνουν, και τη χαρά που αποκομίσαμε μελετώντας, εμβαθύνοντας και εφαρμόζοντας τις γνώσεις μας, δεν τη διασκεδάζουμε. Είναι πολύτιμη. Τη μοιραζόμαστε στα πλαίσια της ψυχαγωγίας μας και αυτή διπλασιάζεται.
Αρέσει σε %d bloggers: