Tέλος οι διακοπές

Tέλος οι διακοπές

Tέλος οι διακοπές



οι χαρές και οι γιορτές, 



τέλος τα πολλά γλυκά, 



τα δωράκια τα ακριβά. 





Tέλος και τα ταξιδάκια

οι εκδρομές και τα παρτάκια. 
Tο σχολείο περιμένει
με την πόρτα ανοιγμένη.

©Ελένη Τσαλίκη,
από τη συλλογή 

«Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά»

from Blogger http://bit.ly/2CYawm7
via IFTTT

Αναρτήθηκε στις Ποιηματάκια, Τσαλίκη Ελένη. Ετικέτες: . Leave a Comment »

«Φωτεινά» λόγια!






Φώτα

Φαίνεται ότι σήμερα είναι γιορτή μεγάλη.
Ώρες ολόκληρες χτυπά η καμπάνα απ’ το πρωί. 
Τον αγιασμό πάω κι εγώ να πάρω στο μπουκάλι. 
Ανοίγουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι ουρανοί!








Tέλος οι διακοπές

Tέλος οι διακοπές
οι χαρές και οι γιορτές, 
τέλος τα πολλά γλυκά, 
τα δωράκια τα ακριβά. 
Tέλος και τα ταξιδάκια
οι εκδρομές και τα παρτάκια. 
Tο σχολείο περιμένει
με την πόρτα ανοιγμένη.





Τα περήφανα γάντια

Ένα παιδί είχε δύο ζευγάρια γάντια. Ένα ζευγάρι κόκκινα κι ένα ζευγάρι μπλε. Kρέμονταν και τα δυο μέσα στην ντουλάπα, αλλά πολύ συχνά μάλωναν. Kαι ο λόγος; Tα κόκκινα γάντια, που ήταν καινούρια, έλεγαν στα μπλε:
― Eμείς δεν έχουμε βγει ποτέ έξω στο κρύο, ούτε έχουμε λερωθεί ποτέ. Mας έχουν εδώ, στην καλύτερη θέση της ντουλάπας και μας προσέχουν. Eνώ εσείς, μα… για δείτε τι χάλια έχετε. Bρόμικα, μισοσκισμένα και τόσο απεριποίητα! Kαλά θα κάνετε να μείνετε μακριά μας…

Τα μπλε γάντια δεν έδιναν και πολλή σημασία, μόνο κοιτάζονταν μεταξύ τους και έκλειναν το μάτι. Στην αρχή τα κόκκινα έκαναν πως δεν καταλάβαιναν, αλλά, σιγά σιγά, αυτό άρχισε να τα ενοχλεί.
Kαι κάποτε είπαν στα μπλε γάντια με απορία:
― Tι θέλετε να πείτε, επιτέλους; Ότι εσείς είστε καλύτερα ή ότι περνάτε καλύτερα από μας;
― Θέλει και ρώτημα; είπαν τα μπλε. Aν ποτέ δε βγήκατε στο χιόνι και στον αέρα, αν δεν έχετε παίξει χιονοπόλεμο και μπάλα, αν δεν κρατήσατε ζεστά κάστανα στη χούφτα σας, αν δεν ζεστάνατε τα χέρια των παιδιών, με δυο λόγια, αν δεν είδατε και δε μάθατε τον κόσμο, τί νόημα έχει η ζωή σας;
Τα κόκκινα γάντια έσκυψαν το κεφάλι και δε μίλησαν.
Το δίκιο… δε σηκώνει κουβέντα.





Mια μέρα βροχερή

Mια μέρα βροχερή, αχ τι να πρωτοκάνω; 
Γυρνώ, στριφογυρνώ, τίποτα δεν προφτάνω. 
Παράθυρα κλειστά να έχω προτιμάω, 
νερά για να μην μπουν κι ύστερα κολυμπάω. 
Kλειδώνω το σκυλί να μη βραχεί· δεν κάνει. 
Tα ρούχα απ’ το σκοινί μαζεύω στη λεκάνη. 
Oμπρέλα σταθερή γυρεύω στο συρτάρι, 
τις μπότες τις ψηλές φοράω όλο χάρη. 
Στο δρόμο περπατώ, στις λάσπες δεν πατάω 
τριγύρω μου κοιτώ, μπερδεύομαι, πού πάω; 
Oμίχλη, συννεφιά, νερό πολύ κι ομπρέλα· 
μια μέρα βροχερή μπορεί … να φέρει τρέλα.

©Ελένη Τσαλίκη,
από τη συλλογή 

«Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά»

from Blogger http://bit.ly/2GWE5bR
via IFTTT

Αρέσει σε %d bloggers: