Τα παιδιά που μεγαλώσαμε

pandora’s box

Οι περισσότερα είναι μορφωμένοι. Έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακή λίστα σπουδών.
Η εικόνα τους ανταποκρίνεται στις αισθητικές ντιρεκτίβες της εποχής (γυμνασμένο σώμα, καλές αναλογίες, ντύσιμο προσεγμένο, πακέτο life style ).
Η συμπεριφορά τους είναι ομοιογενής ως παραγώγων κλωνοποίησης.
Το γλωσσικό τους «ιδίωμα» επίσης.
Ιδιοκτήτες αγαθών ήδη από μικρή ηλικία, πολύ πριν μπουν στην παραγωγική διαδικασία και καταστούν άξιοι να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους με δικό τους χρήμα άρα και κόπο, έχουν αυτοκίνητο, γκαρσονιέρα, μηχανή, τα κλειδιά του εξοχικού κλπ κλπ.
Πολλοί εξ αυτών μετά την απόκτηση βαρύγδουπων τίτλων σπουδών στο εξωτερικό επιστρέφουν στην πατρίδα παραμένοντας άνεργοι καθώς η χώρα μας δεν προσφέρεται να αμείψει επαρκώς ανάλογα προσόντα, διαμένουν με τους γονείς τους αν και ήδη αρκετά μεγάλοι και αρκούνται να ροκανίζουν το οικογενειακό εισόδημα ζώντας πολυτελώς ως «χλιδάνεργοι**».
Μυημένοι από τρυφερή ηλικία στο σεξ χωρίς απαραίτητα να περάσουν από τα εξελικτικά στάδια του πλατωνικού έρωτα, του φλερτ και του συναισθηματικού προσανατολισμού των σχέσεων, διαμορφώνουν μια νέα εικόνα του καθαρά λιμπιντικού ενήλικα που ήδη απαξίωσε αυτό που παρέλειψε να γνωρίσει.
Αυτοφυείς πλέον καταναλωτές και εκπαιδευμένοι υπηρέτες του συστήματος, προσπαθούν μάταια να εντυπωσιάσουν τον περίγυρο αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό. Αντ΄ αυτού εισπράττουν την απογοήτευση καθώς διαπιστώνουν την τραγική ομοιότητα μεταξύ τους από την οποία αδυνατούν και να διαφύγουν.
Στερημένοι ιδεολογικών προτύπων και ηθικού κώδικα στρέφονται ενστικτωδώς για να καλύψουν αυτή την βαθύτερη ανάγκη τους στην ηρωοποίηση ειδώλων της βιομηχανίας του θεάματος, εκκεντρικών ηρώων του περιθωρίου, νικητών reality shows’, αποβλακωμένων γιάπηδων, επιδειξιμανών bobos (bourgeois bohemians) και όποιων άλλων διαθέτει η μακροσκελής λίστα πρωταγωνιστών της σύγχρονης ντεκαντάνς. Στην καλύτερη περίπτωση (το μη χείρον θα σημείωνα) παραδίνονται στον κυνισμό και την πεζότητα .
Κομματικοποιημένοι ή μη, στο βάθος λειτουργούν ως απολιτίκ αφού το μήνυμα «η πολιτική είναι για τους πολιτικούς και ο σώζων εαυτόν σωθήτω!» έχει περάσει από τον εγκέφαλό τους και διανύει ήδη τον πεπτικό τους σωλήνα.
Εκπαιδευμένοι να αναγνωρίζουν αξία μόνο σε ότι καταναλώνεται, φοριέται, τρώγεται ή προσφέρει ηδονή επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο απέναντι στα αντικείμενα και όχι στα υποκείμενα με τα οποία διατηρούν μια διαφανή επικοινωνία χωρίς βάθος ή πλάτος που δεν απέχει πολύ από το να την πεις ανύπαρκτη.
Καλοί πελάτες των ψυχολόγων, των ψυχοφαρμάκων, των ψυχοτρόπων ουσιών και της ιλουστρασιόν ευδαιμονίας φαντάζουν τόσο αξιολύπητα ανερμάτιστοι στο ταξίδι της ζωής, τόσο δυστυχείς και τόσο «προγραμμένοι» από το κατεστημένο που ο χαρακτηρισμός τους ως νέα γενιά περισσότερο τρόμο σε γεμίζει παρά ελπίδα για το αύριο που παραδίδεις στα χέρια τους.
Ο λόγος για τους νέους ανθρώπους.
Μην βιαστείτε οι εκπρόσωποι αυτής της ηλικίας να με εξοστρακίσετε για από καθέδρας απαγγελία σκληρού κατηγορητηρίου ούτε για παραληρηματική έξαρση υπηρετούντος το χάσμα των γενεών. Δεν είμαι δα και τόσο μεγάλη! Είμαι όμως μητέρα και θα κριθώ αν πέτυχα στην αποστολή μου εκ του αποτελέσματος που δεν είναι άλλο από το ίδιο το παιδί που μεγαλώνω.
Ούτε ακόμη να με κατηγορήσετε για συλλήβδην απαξίωση της νεολαίας. Γνωρίζω πως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις αλλά –δυστυχώς-σε ποσοστό τέτοιο που να επιβεβαιώνεται ο κανόνας.
Όποτε τόλμησα να ξεστομίσω αυτές μου τις δυσάρεστες διαπιστώσεις κάποιοι εκπρόσωποι αυτής της γενιάς ούρλιαξαν διαμαρτυρόμενοι και μου συνέστησαν να μην πυροβολώ τους νέους και να τους αναγνωρίσω το δικαίωμα στη διαφορετικότητα χωρίς να τους αρνούμαι την ελπίδα να χτίσουν έναν κόσμο εξίσου αξιόλογο, τον δικό τους.
Λυπάμαι, μα δεν βλέπω καμιά αξιοπρόσεκτη διαφορετικότητα και καμιά ελπίδα στο φως του τούνελ. Το φταίξιμο όμως γι αυτή την κατάσταση δεν είναι δικό τους. Σε καμιά περίπτωση!
Δεν κατηγορώ κανένα από τα σημερινά παιδιά. Κατηγορώ τους γονείς τους.
Δεν ρίχνω ευθύνη στη γενιά τους αλλά στη δική μας που ως προηγούμενη δημιούργησε, γαλούχησε και ανέθρεψε όπως ανέθρεψε την καινούρια.
Κατηγορώ εμάς τους γονείς που δεν παραδώσαμε σ΄ αυτά τα παιδιά κανένα σύμβολο, κανένα όραμα και καμία ιδεολογία στο βάθρο της γιατί προλάβαμε να τα γκρεμίσουμε και να τα απαξιώσουμε όλα!
Τα βάζω μ’ εμάς τους γονείς που αντιδρώντας στην καταπίεση του συντηρητισμού μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε, εγκαθιδρύσαμε επαναστατώντας όχι την ελευθερία αλλά την ασύδοτη αναρχία.
Ρίχνω ευθύνη σ΄ εμάς που εξαργυρώνουμε την απουσία ή το πλημμελές ενδιαφέρον απέναντι στα παιδιά μας με υλικά ανταλλάγματα, ανούσιες παροχές και δώρα άδωρα.
Σ΄ εμάς που επιλέξαμε να είμαστε μπαμπάδες και μαμάδες-φιλαράκια ενστερνιζόμενοι τα νέα θέσφατα της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας. Έτσι οδηγηθήκαμε στο απαράμιλλο κατόρθωμα να καταργήσουμε τα όρια της ηλικίας, της εμπειρίας και του σεβασμού και να μετατρέψουμε την γονεϊκή μας ευθύνη σε πάρτι για όλες τις ηλικίες.
Κάθε καινούρια γενιά εγκαθιδρύει την εποχή της στηριζόμενη στον συμβολικό θάνατο της παλιάς. Εδώ ο θάνατος της παλιάς γενιάς στερούμενος συμβολισμού προσιδιάζει σε έναν φυσιολογικό θάνατο και αφήνει τους νέους μάλλον ορφανούς και δυστυχείς παρά φερέλπιδες διεκδικητές μιας υγιούς εξέλιξης.
Η εικόνα μιας κοινωνίας με «γερασμένους νέους» και «ξεσαλωμένους νεανίζοντες γονείς» δεν είναι η καλύτερη που θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε.
Δεν ξέρω αν ζητώντας ένα «συγνώμη» απ΄ αυτά τα παιδιά θα άλλαζε κάτι.
Ούτε ξέρω αν προλαβαίνουμε να αναστρέψουμε τις συνέπειες των επιλογών μας για να τα γλυτώσουμε από τα χειρότερα.
Εκείνο που ξέρω με σιγουριά να πω είναι ότι δια του παραδείγματος συστήνεται η υποθήκη που αφήνουν οι γονείς προς τα παιδιά τους και κρίνεται αν μια κοινωνία θα πάει μπροστά ή θα αυτοκτονήσει.

Εμείς καθώς φαίνεται ελαφρά τη καρδία επιλέξαμε το δεύτερο καταχρώμενοι της ασυλίας που μας έδωσε η φύση μέσα από το ύψιστο χάρισμα να τους φέρουμε στον κόσμο.
Φαίνεται όμως πως αυτό δεν φτάνει.

*Το παραπάνω κείμενο το αφιερώνω στο Χαμομηλάκι
**Για τους «χλιδάνεργους» μπορείτε να διαβάστε εδώ και εδώ αλλά και σε κάποιες χιλιάδες αποτελέσματα αναζήτησης του λήμματος μιας και από τότε που ο όρος γεννήθηκε μέσω μιας ανώνυμης επιστολής στο Internet γράφτηκαν πολλά ενδιαφέροντα άρθρα.

Advertisements

Το τέλος της περιοδείας της Μαντόνα

Το τέλος της περιοδείας της Μαντόνα, «γλυκό και κολλώδες» στην Ευρώπη, θα λάβει χώρα το Σάββατο στο ΟΑΚΑ. Ένας φίλος μου, πούλησε το εισιτήριο του. Δεν πάω είπε στην συναυλία της Madonna. Σιγά … Η παρέα μου αγόρασε το εισιτήριο, αλλά δεν γουστάρω.
Την είδατε να πέφτει στην Λισσαβόνα προχτές; Μα τι κάνει; Τρίβεται, τρίβεται επάνω στην κιθάρα και μετά παίρνει φόρα για να κάνει μια τούμπα και πάρτη κάτω. Μα είναι τέχνη αυτό; Τι τρίβεται έτσι; Προς τι αυτός ο σπαραγμός σαν την σκύλα που σέρνει;
Θυμάστε πριν χρόνια στο Παναθηναϊκό Στάδιο τον Boy George; Προκάλεσε, προκάλεσε και πήρε αυτό που του άξιζε. Οι Έλληνες του πέταγαν δίλιτρα κόκα-κόλας γεμάτα «ιερό» χώμα. Ήταν και το τέλος του περιφανούς Boy George.
Ο Κύρτσος δημοσιεύει στην City Press φωτογραφία της μπροστά σε πανό με την επιγραφή «Βασίλειο της Ελλάδος». Μαντόνα, πρόσεχε, δίνουν λεφτά για να σε δουν οι Έλληνες, αλλά δεν το έχουν και σε τίποτε να ψάχνεις εσύ να τους δεις. [City press]
2.000 ευρώ φτάνουν στην μαύρη τα εισιτήρια. Σιγά ρε παιδιά, σιγά την καλλιτέχνη!! Πέστε μου, αν η Μαντόνα δεν έβγαινε τσίτσιδη στο δρόμο, αν δεν φιλούσε περιπαθώς την άλλη στην πίστα, αν δεν έβγαζε βιβλία με τσόντες, αν δεν έβαζε φωτιά σε σταυρούς, αν δεν προσκυνούσε την Καμπάλα, αν δεν δώριζε τραγούδια στον Πάπα, αν δεν έπαιζε με βαρβάτους σκύλους στα βιντεοκλίπ της, ποιος θα την ήξερε; Γιατί μη μου πείτε, από φωνή μ… κι από μ… φωνάρα.
Μέτρια φωνή, μέτρια παρουσία που την φροντίζουν 45 μάστορες και 60 μαθητάδες. Πενήντα χρονών σήμερα η περιλάλητη, με την δισκογραφία χτυπάει πιένες, αλλά πρόλαβε αυτή να πουλήσει όλο το καλλιτεχνικό της μέλλον, της ερχόμενης δεκαετίας, στον Μάϊκλ Ραπίνο της “Live Nation” έναντι 130 εκατομμυρίων δολαρίων. Όμως την άλλη μέρα η μετοχή της “Live Nation” έπεσε κατά 44%. Πεθαίνει η δισκογραφία, για αυτό πούλησε τα πάντα η «θεά». Ότι μπορεί να φέρει το σήμα της το πούλησε [Big Fish, 29-6-2008].
Η Μαντόνα Λουίζ Τσικόνε – Ρίτσι είναι η δημοφιλέστερη γυναίκα της υδρογείου και ίσως αυτού του γαλαξία, μετά την αυθεντική Μαντόνα, την Παναγία. Έχει πουλήσει πάνω από διακόσια εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, συνολικά από όλη τη δισκογραφία της, έχει υπάρξει ηθοποιός, ακριβό pin up και τα κλικ που έχουν γίνει από το φωτογραφικό φακό στο πρόσωπό της, ίσως ξεπερνούν τον αριθμό των πωληθέντων άλμπουμ της. Πρόσφατα, με ένα τετραπλό χτύπημα ως τραγουδίστρια – σκηνοθέτρια – κινηματογραφική παραγωγός – επιχειρηματίας, διεκδίκησε μια ακόμα λεόντειο μερίδα δημοσιότητας αλλά όχι με τα αναμενόμενα αποτελέσματα [ΣΙΝΕΜΑ].
Καπηλεύτηκε τα πάντα, και εξύβρισε, με την αρχαϊκή έννοια, τα πάντα και κέρδισε τον κόσμο όλο, αλλά έχασε την ψυχή της. Η Μαντόνα τελειώνει και το ξέρει. Και ξέρει καλά ότι πίσω της δεν αφήνει τίποτε. Τίποτε απολύτως. Το απόλυτο τίποτα. Καμιά πολιτιστική και πολιτισμική προσφορά, ενώ μπορούσε.

Η αγάπη όλα τα μπορεί

Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.

Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
H ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά έναν κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό; Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και ironman πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!!

I can Only Imagine Father Son

Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ’ ένα Ironman Triathlon.

Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του Rick σε βάρκα (!), μετά ποδητατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!

Ευχαριστούμε τη Σοφία μας

Η αγάπη όλα τα μπορεί

Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
H ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά έναν κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό; Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και ironman πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!!

I can Only Imagine Father Son

Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ’ ένα Ironman Triathlon.
Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του Rick σε βάρκα (!), μετά ποδητατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!
Ευχαριστούμε τη Σοφία μας

«Ήταν σαν να γέννησα ζωή»

Η πρώτη δότρια μυελού των οστών περιγράφει την εμπειρία της

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Πέλλη Γιακουμή

Πριν από 14 χρόνια, ο σύζυγος της Νικολττας Ευριπίδου είχε ανάγκη από μόσχευμα μυελού των οστών. Τότε αποφάσισε να γίνει δότρια

Πριν από 14 χρόνια, ο σύζυγος της Νικολέττας Ευριπίδου είχε ανάγκη από μόσχευμα μυελού των οστών. Τότε αποφάσισε να γίνει δότρια

«Το συναίσθημα που νιώθεις όταν σώζεις έναν άνθρωπο είναι παρόμοιο με εκείνο της μάνας που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί». Πριν από 14 χρόνια, η 44χρονη σήμερα Νικολέττα Ευριπίδου έγινε η πρώτη δότρια μυελού των οστών στην Ελλάδα.

Τότε, η ιδέα της προσφοράς οργάνων ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο. Ο σύζυγός της είχε διαγνωσθεί το 1991- στα 29 του χρόνια- με μυελογενή λευχαιμία και χρειαζόταν συμβατό δότη μυελού των οστών για να σωθεί. Δεν ήταν από τους τυχερούς, αφού μόσχευμα δεν βρέθηκε ποτέ. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 1994 διαπιστώθηκε ότι η ίδια ήταν συμβατή δότρια για έναν 40χρονο ασθενή στον οποίο έδωσε το σωτήριο μόσχευμα. Η ίδια θυμάται την περιπέτεια που είχε ζήσει, όταν κινδύνευε η ζωή τους συζύγου της: «Αγωνιούσαμε όλοι να βρεθεί ένα συμβατό μόσχευμα και φυσικά εγώ που ήμουν ήδη εθελόντρια αιμοδότρια έδωσα δείγμα γνωρίζοντας όμως ότι οι πιθανότητες να υπάρξει συμβατότητα ήταν πολύ μικρές», λέει η κ. Ευριπίδου, που τότε ήταν μόλις 27 ετών. «Από τότε εντάχθηκα στη “δεξαμενή” δοτών μυελού των οστών με την ελπίδα τουλάχιστον να μπορέσω κάποια στιγμή να δώσω ζωή σε κάποιον άλλον άνθρωπο», λέει.

Το «δώρο»

Τρία χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1994, δέχθηκε ένα τηλεφώνημα που την ενημέρωναν ότι το δείγμα της ήταν συμβατό με έναν 40χρονο ασθενή ο οποίος επίσης αντιμετώπιζε την ίδια ασθένεια με τον άνδρα της.
«Χωρίς δεύτερη σκέψη είπα ότι θα γίνω δότρια. Η οικογέ νεια υποστήριξε την απόφασή μου αυτή, ακόμη όμως και αν διαφωνούσαν δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω. Έκανα μια μέρα πριν εισαγωγή στο νοσοκομείο για εξετάσεις και την επομένη έγινε η επέμβαση. Στην ουσία σου αφαιρούν αίμα, δεν είναι κάτι τόσο φοβερό όσο ακούγεται. Όταν ξύπνησα δεν ένιωσα πόνο παρά μόνο ένα πιάσιμο στη μέση όπως όταν κάνεις έντονη γυμναστική».
Όταν πληροφορήθηκε ότι η μεταμόσχευση πήγε πολύ καλά και ο λήπτης δέχθηκε το μόσχευμα, η κ. Ευριπίδου ένιωσε μοναδικά: «Επειδή ήμουν ήδη μητέρα δυο παιδιών, το συναίσθημα είναι σαν εκείνο που νιώθει η μάνα που φέρνει στον κόσμο το παιδί της. Ουσιαστικά φέρνεις πίσω στη ζωή έναν άνθρωπο που είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από αυτό;». Η κ. Ευριπίδου, που είναι ιδιωτική υπάλληλος, συνεχίζει και σήμερα να είναι ενεργή δότρια και ελπίζει να της δοθεί η ευκαιρία να βοηθήσει και άλλον ασθενή.

πηγη

πηγή: http://www.tanea.gr

«Ήταν σαν να γέννησα ζωή»

Η πρώτη δότρια μυελού των οστών περιγράφει την εμπειρία της

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Πέλλη Γιακουμή

Πριν από 14 χρόνια, ο σύζυγος της Νικολέττας Ευριπίδου είχε ανάγκη από μόσχευμα μυελού των οστών. Τότε αποφάσισε να γίνει δότρια

Πριν από 14 χρόνια, ο σύζυγος της Νικολέττας Ευριπίδου είχε ανάγκη από μόσχευμα μυελού των οστών. Τότε αποφάσισε να γίνει δότρια

«Το συναίσθημα που νιώθεις όταν σώζεις έναν άνθρωπο είναι παρόμοιο με εκείνο της μάνας που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί». Πριν από 14 χρόνια, η 44χρονη σήμερα Νικολέττα Ευριπίδου έγινε η πρώτη δότρια μυελού των οστών στην Ελλάδα.

Τότε, η ιδέα της προσφοράς οργάνων ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο. Ο σύζυγός της είχε διαγνωσθεί το 1991- στα 29 του χρόνια- με μυελογενή λευχαιμία και χρειαζόταν συμβατό δότη μυελού των οστών για να σωθεί. Δεν ήταν από τους τυχερούς, αφού μόσχευμα δεν βρέθηκε ποτέ. Ωστόσο, τον Νοέμβριο του 1994 διαπιστώθηκε ότι η ίδια ήταν συμβατή δότρια για έναν 40χρονο ασθενή στον οποίο έδωσε το σωτήριο μόσχευμα. Η ίδια θυμάται την περιπέτεια που είχε ζήσει, όταν κινδύνευε η ζωή τους συζύγου της: «Αγωνιούσαμε όλοι να βρεθεί ένα συμβατό μόσχευμα και φυσικά εγώ που ήμουν ήδη εθελόντρια αιμοδότρια έδωσα δείγμα γνωρίζοντας όμως ότι οι πιθανότητες να υπάρξει συμβατότητα ήταν πολύ μικρές», λέει η κ. Ευριπίδου, που τότε ήταν μόλις 27 ετών. «Από τότε εντάχθηκα στη “δεξαμενή” δοτών μυελού των οστών με την ελπίδα τουλάχιστον να μπορέσω κάποια στιγμή να δώσω ζωή σε κάποιον άλλον άνθρωπο», λέει.

Το «δώρο»

Τρία χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1994, δέχθηκε ένα τηλεφώνημα που την ενημέρωναν ότι το δείγμα της ήταν συμβατό με έναν 40χρονο ασθενή ο οποίος επίσης αντιμετώπιζε την ίδια ασθένεια με τον άνδρα της.
«Χωρίς δεύτερη σκέψη είπα ότι θα γίνω δότρια. Η οικογέ νεια υποστήριξε την απόφασή μου αυτή, ακόμη όμως και αν διαφωνούσαν δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω. Έκανα μια μέρα πριν εισαγωγή στο νοσοκομείο για εξετάσεις και την επομένη έγινε η επέμβαση. Στην ουσία σου αφαιρούν αίμα, δεν είναι κάτι τόσο φοβερό όσο ακούγεται. Όταν ξύπνησα δεν ένιωσα πόνο παρά μόνο ένα πιάσιμο στη μέση όπως όταν κάνεις έντονη γυμναστική».
Όταν πληροφορήθηκε ότι η μεταμόσχευση πήγε πολύ καλά και ο λήπτης δέχθηκε το μόσχευμα, η κ. Ευριπίδου ένιωσε μοναδικά: «Επειδή ήμουν ήδη μητέρα δυο παιδιών, το συναίσθημα είναι σαν εκείνο που νιώθει η μάνα που φέρνει στον κόσμο το παιδί της. Ουσιαστικά φέρνεις πίσω στη ζωή έναν άνθρωπο που είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Υπάρχει τίποτα πιο σπουδαίο από αυτό;». Η κ. Ευριπίδου, που είναι ιδιωτική υπάλληλος, συνεχίζει και σήμερα να είναι ενεργή δότρια και ελπίζει να της δοθεί η ευκαιρία να βοηθήσει και άλλον ασθενή.

πηγη

πηγή: http://www.tanea.gr

Παιδικό βιβλίο για τις πλαστικές επεμβάσεις!

Ένας πλαστικός χειρούργος, στις ΗΠΑ, έγραψε ένα αμφιλεγόμενο παιδικό βιβλίο όπου επεξηγεί τις χειρουργικές επεμβάσεις σώματος, μύτης και στήθους!
Ο Dr Michael Salzhauer, από το Miami, έγραψε το βιβλίο με τίτλο «My Beautiful Mommy book» ( το βιβλίο της όμορφης μαμάς) που είναι πλήρως εικονογραφημένο σε στιλ κινουμένων σχεδίων!

Ο Dr Michael Salzhauer δηλώνει πως το βιβλίο είναι για να βοηθήσει παιδιά ηλικίας 4-7 ετών να προετοιμαστούν για τις πλαστικές επεμβάσεις των γονιών τους και να μην σοκαριστούν από τα αποτελέσματα. newego_LARGE_t_901_1104845
Όμως το βιβλίο όπου αναφέρει την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού όπου η μητέρα του υπεβλήθη σε πλαστικές επεμβάσεις κοιλιάς, μύτης και στήθους έχει δεχθεί σκληρή κριτική στις ΗΠΑ.
Το βιβλίο ακολουθεί την μητέρα από την πρώτη της ενημερωτική επίσκεψη στο γιατρό έως την επέμβαση και εξηγεί στα παιδιά αυτό που θα συμβεί.
Ο Dr Michael Salzhauer, πατέρας πέντε παιδιών, εξηγεί πως το βιβλίο δεν είναι το κλασικό παραμύθι που διαβάζουμε στα παιδιά για να κοιμηθούν αλλά ότι εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σκοπό!!!!!
Μιχάλης Μπακ

Δε μας εξηγεί ο Dr το σκοπό που εξυπηρετεί

να ενημερωθούμε και μεις οι καθυστερημένοι;;;

Μη χειρότερα!!!

Αρέσει σε %d bloggers: