Οι ευχάριστες ρουτίνες βοηθούν την ανάπτυξη του παιδιού

Αξιοποιήστε τους μήνες του χειμώνα για να κτίσετε μία νέα όμορφη οικογενειακή ρουτίνα που θα σας φέρει ακόμα πιο κοντά

Οι χειμερινοί μήνες είναι ιδανικοί για να εστιάσουμε την προσοχή μας μέσα στο σπίτι και στη διαμόρφωση μιας όμορφης ρουτίνας για όλη την οικογένεια. Οι οικογενειακές τελετουργίες επηρεάζουν τους ρυθμούς και την εύρυθμη λειτουργία της οικογενειακής ζωής ενώ παράλληλα επηρεάζουν και την ανάπτυξη του παιδιού. Επομένως βρείτε μία δραστηριότητα που απολαμβάνει όλη η οικογένεια και επαναλάβετέ την καθιστώντας την μια συνήθεια για όλους. Αυτές οι δραστηριότητες δεν είναι απαραίτητο να είναι ακριβές, χρονοβόρες ή περίπλοκες.

Στόχος είναι η δημιουργία αναμνήσεων και ομαδικού πνεύματος το οποίο συμβάλλει στην ισορροπία όλων των μελών της οικογένειας. Οι αναμνήσεις μπορούν να μείνουν στο μυαλό όλων των μελών της οικογένειας αποτελώντας ένα κομμάτι του «οικογενειακού DNA».
Πέρα από τις προκλήσεις του μεγαλώματος ενός παιδιού είναι σημαντικό οι γονείς να καταλάβουν τα πλεονεκτήματα που έχει η καλλιέργεια ορισμένων συνηθειών στην οικογενειακή ζωή όπου όλοι μετέχουν. Οι γονείς είναι αυτοί που οργανώνουν και καθοδηγούν την δράση σ’ αυτές τις οικογενειακές στιγμές. Επομένως είναι σημαντικό να είναι ουσιαστικά παρόντες.  Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνηθεί πως όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές πρέπει να είναι κλειστές στη διάρκεια αυτών των συγκεντρώσεων.
Ξεκινήστε με ένα γεύμα
Το φαγητό είναι από μόνο του μία σημαντική οικογενειακή στιγμή οπότε καλό θα ήταν να γίνει μέρος της όλης ιεροτελεστίας. Θα μπορούσε λόγου χάρη κάθε Παρασκευή να οργανώνετε βραδιά πίτσας και επιτραπέζιων παιχνιδιών. Μοιραστείτε με τα παιδιά σας την ευθύνη να προετοιμαστεί ο χώρος, να κατανεμηθεί το φαγητό και όλα θα αρχίσουν να παίρνουν τον δρόμο τους.
Και τώρα ώρα για παιχνίδι
Τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα παζλ δημιουργούν μία εξαιρετική ατμόσφαιρα για να μοιραστείτε αυτές τις εμπειρίες. Δίνουν μάλιστα την προοπτική να βελτιωθεί μία σειρά κοινωνικών και φυσικών ικανοτήτων: κατανόηση εννοιών, χρήση στρατηγικής και γλωσσική ανάπτυξη τα οποία θα βοηθήσουν το παιδί στην  πορεία της ζωής του. Το κλειδί κρύβεται στο να δίνετε στα παιδιά την ευκαιρία να «μάθουν τον κόσμο» καλλιεργώντας τις δικές τους δεξιότητες.
Μερικές εισηγήσεις παιχνιδιών:
Lego: Τα πασίγνωστα και αγαπημένα τουβλάκια εξελίσσουν τις δημιουργικές ικανότητες των παιδιών αλλά παράλληλα τους δίνουν τη δυνατότητα κατανόησης του τι ταιριάζει με τι.
Jenga: Ένα παιχνίδι φυσικών δεξιοτήτων με τους παίκτες να πρέπει να αφαιρέσουν τουβλάκια από τον πύργο και να το προσθέτουν κατόπιν στην κορυφή του καθυστερώντας όσο περισσότερο γίνεται την κατάρρευσή του.
Scrabble: Άλλο ένα διαχρονικό αγαπημένο παιχνίδι της οικογένειας. Η αναγνώριση των γραμμάτων, η δημιουργία λέξεων βοηθά στη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, ενώ παίζοντας μαζί με την μαμά ή τον μπαμπά δημιουργείται μία εξαιρετική ευκαιρία μάθησης.
Παιχνίδια με χαρτιά: Κάθε είδος παιχνιδιού με χαρτιά, ακόμα επιτρέπει την ευχάριστη και διασκεδαστική διάδραση του παιδιού με τον γονιό. Ακόμη οι έννοιες «περισσότερο από» και «λιγότερο από» δίνουν όμορφες ευκαιρίες συζήτησης.
Καθώς παίζετε
Οι διάλογοι μεταξύ παιδιού και γονέα κάνουν τη διαφορά στην γλωσσική και κοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Ειδικά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού δίνεται η δυνατότητα οι γονείς να μιλήσουν με τα παιδιά τους και όχι απλά να μιλήσουν στα παιδιά τους. Αυτό που συμβαίνει εξελίσσεται σε ένα διάλογο με τον ενήλικα να ακούει και να απαντά στα σχόλια ή τις παρατηρήσεις του παιδιού ενθαρρύνοντάς το.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι η απόλυτη συγκέντρωση στο παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να ακούν και να απαντάνε στα σχόλια των παιδιών τους σε ένα ανοιχτό διάλογο. Επιπρόσθετα ως γονείς μπορείτε να σκέφτεστε μεγαλόφωνα αναλύοντας τη στρατηγική σας ή τον τρόπο επίλυσης ενός προβλήματος. Με αυτό τον τρόπο οι γονείς υποστηρίζουν τη γνωστική λειτουργία των παιδιών τους ενώ μοιράζονται τις δραστηριότητες.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2S50XG8
via IFTTT

Το παιδί στην Αρχαία Ελλάδα

Αλήθεια,
πόσο διαφορετικά ζούσαν τα παιδιά της αρχαιότητας από εμάς; Πήγαιναν
σχολείο; Τι έτρωγαν; Έπαιζαν; Και τι παιχνίδια; Για να απαντήσουμε τα
ερωτήματά μας συλλέξαμε πληροφορίες για τη ζωή του παιδιού στην αρχαία
Ελλάδα, κατασκευάσαμε αντικείμενα της καθημερινότητάς του, παίξαμε τα
παιχνίδια του και με ένα θεατρικό δρώμενο μεταφέραμε γονείς και παιδιά
στην αρχαία Αθήνα!

Περισσότερα στο: Παιδείας Απάνθισμα

from Blogger http://bit.ly/2WY9IFK
via IFTTT

Πριν μιλήσεις στο παιδί σου καλό είναι να σκέφτεσαι πρώτα

Οι γονείς δεν γνωρίζουν και νομίζουν ότι το παιδί είναι απασχολημένο με κάτι και δεν ακούει αυτά που λένε οι μεγάλοι παραδίπλα.

Το παιδί
μπορεί να παρακολουθεί κάτι στην τηλεόραση, να ασχολείται με ένα
παραμύθι, να βλέπει κάτι στο YouTube, να παίζει με φίλο του ή με τον
σκύλο και τα παιχνίδια του. Αυτό που ξεχνάμε είναι ότι ένα παιδί είναι
πολύ ευαίσθητο
και παρατηρητικό, και παρ`όλο που συνειδητά μπορεί να μην ακούει,
κάποια πράγματα καταγράφονται υποσυνείδητα στο μυαλό του. Τόσο τα θετικά
όσο και τα αρνητικά.



Προφανώς και οι περισσότεροι γονείς προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι
προσέχουν τι λένε όταν είναι τριγύρω τα παιδιά τους, όμως μερικές φορές
γίνεται χωρίς να το καταλάβουν. Και μιλάμε ακόμα και για πολύ απλά
πράγματα όπως ο τρόπος που μιλάμε για τον άνθρωπο που μπορεί να μας
βοηθάει στο σπίτι ή άλλα θέματα, έχουν σημασία και μπορεί να κάνουν τη
διαφορά. Τα παιδιά παρατηρούν τη γλώσσα του σώματός μας, τις εκφράσεις
του προσώπου μας, τον τόνο της φωνής μας και τα λόγια μας. Επίσης
συμπεριφέρονται όπως οι γονείς τους. Τους θεωρούν μέντορές τους και
θέλουν να τους μοιάσουν.



Πόσες φορές έχετε διαφωνήσει έντονα με τον σύζυγό σας μπροστά τους
και πιάσατε την αλλαγή στην συμπεριφορά τους; Να σωπαίνουν και να έχουν
βλέμμα απορίας ή και ανησυχίας ενώ προ ολίγων λεπτών ασχολούνταν με κάτι
δικό τους. Αρκετοί επιλέγουν να σταματήσουν και να ασχοληθούν με το
παιδί, ενδεχομένως εξηγώντας ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές απόψεις
και η διαφωνία και ένταση είναι κάτι της στιγμής. Μερικοί ενήλικες
συμφωνούν να μην επαναληφθεί κάτι ανάλογο ιδίως όταν περιφέρονται τα
παιδιά στο χώρο.



Όταν οι γονείς τσακώνονται
έντονα (και όχι απλώς διαφωνούν ενώ προσπαθούν να επιλύσουν
συγκεκριμένο ζήτημα) μπροστά στα παιδιά, αυτό έχει σημαντικό αντίκτυπο
στα παιδιά σε ψυχικό, σωματικό, συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο.
Αυτά που λέμε γίνονται και η δική τους γλώσσα. Αν διαφωνούμε με διάθεση
να λύσουμε ένα ζήτημα, θα κάνουν κι εκείνα το ίδιο μαζί μας αλλά και με
άλλους ανθρώπους στην ημέρα τους. Ως γονείς λοιπόν πρέπει πάντα να
σκεφτόμαστε τον τρόπο μας όταν υπάρχουν παιδιά παρόντα, αν θέλουμε να τα
μεγαλώσουμε σωστά. Είναι εξέχουσας σημασίας το πώς μιλάμε τόσο μεταξύ
μας όσο και στα παιδιά μας. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις λέξεις
που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε. Καθώς αν μιλάμε με σεβασμό, το ίδιο
θα κάνει και το παιδί μας και το αντίστροφο.



Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν σημαντικό ρόλο στο μεγάλωμα των
παιδιών. Ως ενήλικας, το παιδί σας θα είναι πιο θετικό, με καλή αυτοπεποίθηση
και αυτοεκτίμηση. Δεν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να μεγαλώσετε
ένα παιδί με θετικότητα, όποια κι αν είναι η εκάστοτε κατάστασή σας. Η
γλώσσα σας πρέπει να είναι θετική, ενθαρρυντική και αισιόδοξη.



Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ακόμα και μωρά 15 μηνών μπορούν
με ευκολία να καταλάβουν πότε οι ενήλικες είναι θυμωμένοι και
προσπαθούν να τους καθησυχάσουν με τον τρόπο τους.
Αν δεν σας
ακούει το παιδί σας, μην εκνευρίζεστε. Διαχειριστείτε την κατάσταση με
αρκετή υπομονή και χρησιμοποιώντας θετικές λέξεις. Αποφύγετε να πείτε
ότι ξέρετε ότι ποτέ δεν σας ακούει και αντιθέτως πείτε ότι πάντα σας
ακούει. Έχει μεγάλη διαφορά και κάνει τη διαφορά στον τρόπο που θα
συμπεριφερθεί. Όταν θέλουμε να φερθούν με συγκεκριμένο τρόπο ή θέλουμε
να βελτιωθούν σε κάτι καλό θα ήταν να το εκφράζουμε θετικά κι όχι
αρνητικά, να μην δίνουμε εντολές και να μην εστιάζουμε σε αυτό που
θέλουμε. Να μιλάμε στο παρόν και επισημαίνοντας κάτι ως γεγονός. Αυτά
βοηθούν πολύ στην σχέση μας με το παιδί μας.



Μην ξεχνάτε λοιπόν ότι τα παιδιά μας παρακολουθούν και παραδειγματίζονται στα πάντα από εμάς.
Όλοι σαφώς και επιθυμούμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να γίνουν
ενήλικες με αξιοπρέπεια και σεβασμό, τους οποίους θα καλοδεχθεί η
κοινωνία. Ας βάλουμε τα δυνατά μας να τους παραδειγματίσουμε τα
καταλληλότερα τόσο συμπεριφοριστικά όσο και λεκτικά.



Ιωάννα Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc
Συμβουλευτικός ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
Σύμβουλος υπογονιμότητας
Επικεφαλής επιστημονικών υπηρεσιών του www.feelwelltoday.com
e-mail: ioanna.thps@gmail.com  / itheodorakopoulou@feelwelltoday.com

mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2TADuhN
via IFTTT

Το παιδί στην Αρχαία Ελλάδα

Αλήθεια, πόσο διαφορετικά ζούσαν τα παιδιά της αρχαιότητας από εμάς; Πήγαιναν σχολείο; Τι έτρωγαν; Έπαιζαν; Και τι παιχνίδια; Για να απαντήσουμε τα ερωτήματά μας συλλέξαμε πληροφορίες για τη ζωή του παιδιού στην αρχαία Ελλάδα, κατασκευάσαμε αντικείμενα της καθημερινότητάς του, παίξαμε τα παιχνίδια του και με ένα θεατρικό δρώμενο μεταφέραμε γονείς και παιδιά στην αρχαία Αθήνα!

Αρχαία Αθήνα


Αρχαία Σπάρτη
Στην Αρχαία Αθήνα, η θέση της
γυναίκας-μητέρας ήταν πολύ υποβιβασμένη. Όλη τη μέρα ήταν κλεισμένες στο
σπίτι κι ασχολούνταν με τις οικιακές δουλειές. Ανάλογη ήταν και η αγωγή των
κοριτσιών, τα οποία τα μάθαιναν να ράβουν και να γνέθουν ενώ μάθαιναν
ελάχιστα να γράφουν και να διαβάζουν. Δεν έβγαιναν έξω από το σπίτι χωρίς
συνοδεία δούλων

Από την άλλη, τα αγόρια είχαν
περισσότερα πλεονεκτήματα όσον αφορά την διαπαιδαγώγησή τους. Ως τα επτά
χρόνια τους έμεναν στο σπίτι αγράμματα και μετά τα πήγαιναν να μορφωθούν σε
ιερατεία ή αν είχαν την οικονομική ευχέρεια ανάθεταν την διαπαιδαγώγησή τους
σε δασκάλους.

Πολλοί πλούσιοι ανάθεταν την ανατροφή
των βρεφών σε δούλες ή σε παιδαγωγούς δούλους.

Στην αρχαία Σπάρτη, η κατάσταση ήταν
πολύ πιο διαφορετική από εκείνη της Αθήνας. Η θέση της γυναίκας-μητέρας δεν
ήταν υποβαθμισμένη και τύγχανε του ιδίου σεβασμού με τον άντρα-πατέρα. Η ίδια
μορφωνόταν, -όχι βέβαια όπως ο άντρας- και προσπαθούσε να έχει γνώμη για όλα
τα θέματα, ακόμα και για τα πολιτικά.



Η καλύτερη θέση της γυναίκας -σε
σύγκριση με την Αθήνα- στην αρχαία Σπάρτη, είχε ως αποτέλεσμα την αγωγή των
παιδιών να την αναλαμβάνουν οι γονείς ως τα έξι χρόνια τους.
Κατόπιν τα αγόρια πήγαιναν σε
στρατόπεδα για να διαμορφωθούν ως ικανοί πολεμιστές (ηρωικό ιδεώδες της
αγωγής) και την αγωγή τους την αναλάμβαναν παιδοκόμοι. 

Τα κορίτσια λάβαιναν
αισθητική αγωγή μετά τα δέκα τους χρόνια.

Εκπαίδευση
Ο Παιδαγωγός, οικιακός δούλος, συνόδευε το παιδί στο Διδασκαλείο. Από τον πρώτο του δάσκαλο ο μικρός Αθηναίος μάθαινε ανάγνωση, συλλαβισμό, γραφή, αριθμητική. 

Αργότερα τον αναλάμβανε ο Κιθαριστής για να τον μυήσει στην τέχνη της μουσικής. Αφού το παιδί αποκτούσε αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, ερχόταν σε επαφή με την ηρωική και διδακτική ποίηση (Όμηρο-Ησίοδος), καθώς και με τη λυρική. 
Μάθαινε επιπλέον χορό, ζωγραφική, χειροτεχνία και γεωμετρία. Ο Παιδοτρίβης φρόντιζε για τη σωματική εκγύμναση των μαθητών στην Παλαίστρα («πένταθλον» και «παγκράτιον»).


Παιχνίδια
ΠΛΑΤΑΓΗ:

Ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έπαιζαν τα μωρά στην αρχαιότητα ήταν «η πλαταγή», μια πήλινη κουδουνίστρα, που την έβαζαν στο χέρι του και με τον ήχο που έκαναν τα πετραδάκια που είχε μέσα, το έκαναν να ξεχνιέται και να σταματά τα κλάματα.

ΑΘΥΡΜΑ, ΚΥΛΙΝΤΡΟ, ΑΠΟΡΡΑΞΙΣ: 
Αγαπημένο παιχνίδι των μεγαλύτερων σε ηλικία αγοριών ήταν «το άθυρμα», ένα πήλινο αλογάκι πάνω σε ρόδες, που το έσερναν σε όλο το σπίτι. Το παιχνίδι όμως που λαχταρούσαν όλα τα αγόρια ήταν ένα «αμαξάκι με ρόδες». Συνήθως το έσερναν τα αγαπημένα τους σκυλιά κι όταν αυτά κουράζονταν το έσερναν τα παιδιά μόνα τους. Συνηθισμένο παιχνίδι ήταν «ο τροχός». 
 Άλλο παιχνίδι ήταν «η απόρραξις». Παιζόταν από κορίτσια με τη «σφαίρα», μπάλα από δέρμα ή κομμάτια ύφασμα, ραμμένα και παραγεμισμένα με αλογότριχες, άχυρο ή μαλλί. Τα αγόρια, πετώντας την μπάλα με τα χέρια, προσπαθούσαν να την περάσουν στο στόμιο ενός αγγείου, κάτι σαν τη σημερινή καλαθοσφαίριση. Ο νικημένος έπρεπε να πάρει στην πλάτη το νικητή. Αυτό ονομαζόταν «εφεδρισμός».

ΧΑΛΚΗ ΜΥΙΑ (ΤΥΦΛΟΜΥΓΑ): 
Κανόνες του παιχνιδιού από τα αρχαία χρόνια:Δένανε με ένα μαντίλι τα μάτια ενός παιδιού και έλεγε: «χαλκή μύγα θα κυνηγήσω» και οι άλλοι αποκρίνονταν: «θα κυνηγήσεις μα δεν θα την πιάσεις» και τον χτυπούσαν με τις ζώνες τους μέχρι να πιάσει ένα παιδί.

ΑΚΙΝΗΤΙΝΔΑ (ΑΓΑΛΜΑΤΑΚΙΑ): 
Το αρχαίο παιχνίδι ακινητίνδα παίζεται και σήμερα με το όνομα αγαλματάκια, μόνο που υπάρχουν κάποιες διαφορές. Στην ακινητίνδα, οι παίχτες μόλις δοθεί το σύνθημα πρέπει να μείνουν ακίνητοι σε όποια στάση βρίσκονται. Εκείνος που θα κουνηθεί βγαίνει από το παιχνίδι. Στα αγαλματάκια, βρίσκονται όλα τα παιδιά στη γραμμή εκτός από ένα. Αυτό το παιδί βρίσκεται περίπου πέντε μέτρα μακριά από τα άλλα παιδιά και με γυρισμένη πλάτη λέει: «Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα.Τα υπόλοιπα παιδιά όταν μιλάει κουνιούνται, όταν όμως ρωτάει απαντούν «μέρα» ή «νύχτα». Αν πουν «νύχτα» συνεχίζεται το παιχνίδι και αν πουν «μέρα» γυρνάει και μένουν όλοι αγάλματα. Τότε όποιος κουνηθεί μπαίνει στη θέση του παιδιού και ξαναρχίζει το παιχνίδι.

ΜΠΑΛΑ: 
Αυτό το παιχνίδι παίζεται ως εξής: το ένα παιδί πετά με δύναμη, τη μπάλα και εκείνη σκάει στο έδαφος και τη πιάνει ένα άλλο παιδί. Αυτό γίνεται συνεχώς και έτσι συνεχίζεται το παιχνίδι. Η μπάλα τους ήταν φτιαγμένη από δέρματα ζώων.

ΠΕΝΤΕΛΙΘΑ (ΠΕΝΤΟΒΟΛΑ): 
Τα πεντόλιθα είναι ένα αρχαίο παιχνίδι. Παίζεται όμως ακόμα και σήμερα. Στο παιχνίδι αυτό μπορούσαν να παίξουν όσα παιδιά ήθελαν. Το κάθε παιδί είχε συγκεντρωμένα πέντε βοτσαλάκια κοντά στα πόδια του. Ο κάθε παίχτης πέταγε ένα βοτσαλάκι ψηλά και έπρεπε να το ξαναπιάσει αφού πρώτα είχε πάρει από κάτω ένα ακόμα βοτσαλάκι.

H ΑΠΟΔΙΔΡΑΣΚΙΝΔΡΑ: 
Ένας παίκτης κλείνει τα μάτια του και οι άλλοι τρέχουν να κρυφτούν σε ορισμένο χρόνο .Ο παίκτης ανοίγει τα μάτια του και ψάχνει να τους βρει. Κάθε φορά που βρίσκει έναν , πρέπει να προλάβει να τρέξει πρώτος στη θέση του , αλλιώς χάνει .

ΤΟ ΚΟΛΛΑΒΙΖΕΙΝ: 
Ένας παίκτης στέκεται όρθιος και με το χέρι του σκεπάζει τα μάτια του .Ένας άλλος τον κτυπά και συγχρόνως τον ρωτά με ποιο χέρι τον κτύπησε

ΑΣΚΩΛΙΑΣΜΟΣ (ΑΣΚΙ): 
Στην αρχαιότητα το παιχνίδι αυτό ήταν ένα είδος ακροβασίας και παιζόταν κατά κύριο λόγο στις γιορτές του Διονύσου: Οι παίκτες ανέβαιναν με το ένα πόδι πάνω σε ένα φουσκωμένο ασκί αλειμμένο με λάδι και ο καθένας φανέρωνε την επιδεξιότητά του στην ισορροπία και στην ευλυγισία . Τις περισσότερες φορές ο παίκτης έπεφτε κάτω, πράγμα που διασκέδαζε τους άλλους παίκτες, οι οποίοι αδιαφορούσαν για το αν θα γελούσαν το ίδιο και οι άλλοι μ? αυτούς, όταν σε λίγο ,που θ? ανέβαιναν κι΄ αυτοί στο λαδωμένο ασκί θα πάθαιναν τα ίδια . Το παιχνίδι αυτό παίζεται και σήμερα στην Ήπειρο με την ονομασία Ασκί.

Η ΣΚΑΠΕΡΔΑ (ΔΙΕΛΚΥΣΤΙΝΔΑ): 
Οι παίκτες καρφώνουν στο χώμα ένα δοκάρι που στο μέσο του έχει μια τρύπα από όπου περνούν ένα σκοινί. Στις δύο άκρες του, δένεται από ένας παίκτης, έτσι ώστε ο ένας να μην κοιτά τον άλλο, και προσπαθούν τραβώντας με δύναμη, να φέρουν ο ένας τον άλλον κοντά στη δοκό. Το παιχνίδι αυτό παίζεται και με ισάριθμους σε κάθε πλευρά παίκτες.

ΤΟ ΑΣΤΡΑΓΑΛΙΖΕΙΝ: 
Το αστραγαλίζειν , το παιχνίδι δηλαδή με τους αστράγαλους ή αλλιώς τα κότσια , είναι από τα πιο αγαπημένα ,τόσο των αγοριών, όσο και των κοριτσιών. Τους αστράγαλους τους μαζεύουν από τα πίσω πόδια των κατσικιών και των αρνιών . Καμιά φορά αντί για αστράγαλους χρησιμοποιούν πετρούλες ή καρύδια και αμύγδαλα που τους αρέσουν και να τα τρωνε ! Τα παιδία έπαιζαν και τους «αρτιάζειν αστραγάλους» , τα μόνα ζυγά . Έκρυβε ο ένας του αστραγάλους στο χέρι του κι ο άλλος προσπαθούσε να μαντέψει αν ο αριθμός των αστράγαλων ήταν μονός ή ζυγός, δηλαδή περιττός ή άρτιος.

ΑΠΟΡΡΑΞΙΣ: 
Οι παίκτες κτυπούν τη μπάλα με δύναμη στο έδαφος ώστε να αναπηδήσει. Έπειτα την πιάνουν και την ξανακτυπούν. Όποιος παίκτης πετύχει τα πιο πολλά κτυπήματα κερδίζει . Άλλοτε πάλι πετούν τη μπάλα στον τοίχο και πρέπει να την πιάσουν πριν πέσει στο έδαφος. Το παιχνίδι αυτό μπορούν να παίζουν μόνοι τους ή ανά δυο.

ΕΙΣ ΩΜΙΛΛΑ: 
Οι «μεγάλοι» της παρέας έπαιζαν το εις ώμιλλαν, τις ομάδες. Είχαν χαράξει έναν κύκλο στο χώμα και προσπαθούσαν, σημαδεύοντας από ένα ορισμένο σημείο, να στείλουν τον αστράγαλο τους μέσα στον κύκλο. Είχαν ορίσει από πριν ότι ο καθένας είχε δέκα βολές. Ο νικητής σχεδίαζε το κύκλο, αποφάσιζε τη διάμετρο, καθώς και το σημείο βολής.

Η ΙΥΓΞ: 
Ανάμεσα στα παιχνίδια που προτιμούν τα παιδιά, είναι η Ίυγξ. Σε ένα ξύλινο συνήθως τροχίσκο ανοίγουν δυο τρύπες, περνούν διπλή κλωστή και αφού την περιστρέψουν, μια τραβούν και μια χαλαρώνουν. Ο ήχος που παράγεται θυμίζει ένα πουλί, την ίυγγα, δηλαδή την μυρμηγκοφάγο, από το οποίο πήρε και το όνομα του το παιχνίδι. Λένε μάλιστα πως ανάλογα με τον ήχο μπορούν να κάνουν διάφορες προβλέψεις.

ΤΡΟΧΟΣ: 
Οι τροχοί είναι συνήθως χάλκινοι και υπάρχουν μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Η διάμετρος τους κυμαίνεται ανάμεσα στα 80 και 130 εκατοστά. Ο τροχός δεν είναι όμως μόνο παιχνίδι. Τον χρησιμοποιούσαν και στις παλαίστρες, όπου γυμνάζονταν οι νέοι. Ο Ιπποκράτης μάλιστα, ο φημισμένος γιατρός, στο βιβλίο του «Περί Διαίτης», τον συστήνει σε όσους θέλουν να κρατηθούν σε καλή φυσική κατάσταση.Διατροφή

Ένα πρωινό αρχίζει με ψωμί, τυρί και ελιές.
Τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζε η λιτότητα, κάτι που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξαγόταν η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Θεμέλιο τους ήταν η λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα»: σιτάρι, λάδι και κρασί.
Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων συναντούμε τα δημητριακά, ζεία και σε περιπτώσεις ανάγκης μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβύθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό.

Ενδυμασία
Κανονικά το κορίτσι φοράει ένα χιτώνα, μια απλή ρόμπα φτιαγμένη από ένα κομμάτι λινό ύφασμα ( ή μάλλινο το χειμώνα )ραμμένο στην κάτω άκρη, αλά αφημένο ανοιχτό στην κορυφή.
Αν και δεν έχει διατηρηθεί κάποιο ρούχο μέχρι τις μέρες μας, αντλούμε πληροφορίες από άλλα ευρήματα όπως αγάλματα, αγγεία και άλλες καλλιτεχνικές απεικονίσεις. Τα ρούχα ήταν, σχεδόν αποκλειστικά, χειροποίητα φτιαγμένα στο σπίτι και χρησιμοποιούνταν και ως κλινοσκεπάσματα ή στρωσίδια. Παρά την γενική αντίληψη ότι τα ρούχα ήταν όλα λευκά, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με ίχνη χρωμάτων σε αγάλματα και από συμπεράσματα βάσει αγγείων, τα υφάσματα που φορούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αρκετά έντονα χρώματα και τα ρούχα ήταν περίτεχνα διακοσμημένα. Άνδρες και γυναίκες φορούσαν ένα εσωτερικό ρούχο, είτε τον πέπλο είτε τον χιτώνα, και ένα εξωτερικό, το ιμάτιον. Ο πέπλος ήταν από πιο βαρύ ύφασμα, μάλλινος συνήθως ενώ ο χιτώνας ήταν ελαφρύτερος, από λινό ύφασμα.

18ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2T4yL81
via IFTTT

Αρέσει σε %d bloggers: