Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Όλη η ιστορία της σε ένα Βίντεο

Στον «Λόφο της Ελπίδας» στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων βρίσκεται η ιστορική Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
…………

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης είναι εγκατεστημένη εντός της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος, η οποία ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση από τον Άγιο Φώτιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ενώ υπάρχουν βάσιμες μαρτυρίες για προγενέστερη μοναστηριακή του παρουσία στο χώρο αυτό. 
Η ανασύσταση της Μονής συνδέεται εκτός του Αγίου Φωτίου και με τους Οικουμενικούς Πατριάρχες Μητροφάνη Γ και Γερμανό Δ’. 
Ο τελευταίος, μάλιστα, επισκέφθηκε τη Μονή το 1842, είδε κατεστραμμένες και ερειπωμένες τις εγκαταστάσεις της και αφού έλαβε σχετική άδεια από τις οθωμανικές αρχές, προχώρησε στην ανοικοδόμησή της. 
Παρακολουθείστε το σχετικό βίντεο:

from Blogger http://bit.ly/2Se0sii
via IFTTT

Σαράντα εννέα άτομα (για κρέμασμα) κι ένα κοριτσάκι

Την παρακάτω ανέκδοτη ιστορία διηγήθηκε στις 18-5-2017, στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς μητροπόλεως Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας ΠΑΥΛΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ και στην εκπομπή ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ο κ. Παπαδόπουλος Δημήτριος του Ευσταθίου από το Λουτροχώρι Πέλλας.
Την ιστορία αυτήν άκουσε από την μητέρα του Βαρβάρα Παπαδοπούλου. 

Τα γεγονότα εξελίσσονται στα περίχωρα της Σεβάστειας του Πόντου το έτος 1917.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της μάνας μου Βαρβάρας Παπαδοπούλου που είναι από τα περίχωρα της Σεβάστειας, ο θείος της εφεντήμ Αναστάς και όλο το σόι βέβαια, ήταν μάστοροι και λέγονταν Ουστάμπασης δηλ. οι μεγάλοι μάστορες.

Κάποτε ο θείος της, εφεντήμ Αναστάς ξεκίνησε για να πάει για το σπίτι, αφού τελείωσε η δουλειά, και στο δρόμο όπως πήγαινε στη γωνιά του δρόμου βλέπει μια βαλίτσα και την παίρνει. 

Αφού την ανοίγει βλέπει μέσα της ότι είχε χρυσό λίρες και χρήματα τούρκικα. Λέει αυτά δεν είναι δικά μου. Τα λεφτά αυτά λέει αν τα πάω στο σπίτι, πόσοι χριστιανοί θα κρεμαστούν και πόσοι θα φάνε ξύλο. Και αναγκάστηκε και τα πήγε στην αστυνομία και τα παρέδωσε.

Ο στρατηγός όταν είδε ότι στο κάρο λείπει η βαλίτσα, χάλασε τον κόσμο και ειδοποίησε την αστυνομία του τόπου. Και τότε η αστυνομία του είπε ότι βρέθηκε η βαλίτσα. Κάποιος ρωμαίος Χριστοφορίδης Αναστάσιος βρήκε τη βαλίτσα. Ο τούρκος στρατηγός απ’ ευθείας γύρισε πίσω, ήρθε απάνω και είπε:

– Φέρτε τον ρωμαίο εδώ να τον δω.

Πήγε ο ρωμαίος κοντά του και του λέει:

-Ρωμαίε είσαι καλός άνθρωπος για να παραδώσεις τόσα λεφτά και το χρυσό που είναι μέσα. Πάει να πει πως είσαι πολύ καλός άνθρωπος. 

Και συνέχισε.
-Τα μισά λεφτά είναι δικά μου, τα μισά είναι δικά σου.

Λέει ο θείος μου. 

Εγώ αν πάρω τα λεφτά στο σπίτι δεν θα προλάβω να πάω, αυτοί θα με σκοτώσουν.

Λέει:

– Εφεντήμ τα λεφτά αυτά δεν είναι δικά μου. Είναι δικά σου. Εγώ θέλω ένα καλό από σένα. Αν μπορείς να το κάνεις.
-Τι καλό θέλεις του λέει ο Τούρκος στρατηγός.
– Θέλω, λέει, στη Ζάρα, την Κυριακή θα κρεμάσουν πενήντα άτομα. Μπορείς να τους κατεβάσεις από την κρεμάλα;

Και ο τούρκος στρατηγός λέει:
-Και τι είναι αυτό. 

Αμέσως κάθεται και γράφει ένα χαρτί και του λέει. Εσύ κρεμάς, εσύ κατεβάζεις από την κρεμάλα. Ό,τι λες γίνεται.

Ο θείος πήρε το χαρτί και την άλλη μέρα έφυγε για τη Ζάρα. Όταν πήγε στη Ζάρα, είδε ότι βαλαν τις θηλιές στο λαιμό των χριστιανών. Αυτός φώναξε από εκεί. Γιατί την τελευταία στιγμή σε λένε τι έχεις να πεις. 

Πρόλαβε ο θείος και μόλις φώναξε.

– Εσύ ποιος είσαι, τι θέλεις. 

Αυτός τους έδειξε το χαρτί. Μόλις έδειξε το χαρτί και το είδανε, ου… αμέσως τους κατέβασαν απ’ την κρεμάλα.

Αυτοί οι άνθρωποι ζήτησαν να μάθουν ποιος είναι αυτός που τους έσωσε. Τελικά μάθανε ότι είναι ο εφεντήμ Αναστάσης Χριστοφορίδης. 

Τα πενήντα άτομα, σαράντα εννέα ήταν μεγάλοι κι ένα κορίτσι ήταν 12 χρονών. Πενήντα άτομα με το κοριτσάκι θα τους κρεμούσανε όλους αυτούς.

Με τον καιρό κάποτε η μάνα μου ήρθε στην Ελλάδα. Παντρεύτηκε τον πατέρα μου, έκανε κι εμένα τον Δημήτριο Παπαδόπουλο. Κι έτυχε να πάω στη Σκύδρα να πουλάω γουρουνάκια. Κοντά μου και μια άλλη κυρία. Και η κυρία αυτή πουλούσε γουρουνάκια. Πιάσαμε την κουβέντα.

Μου λέει:
– Παιδί μου από που είσαι;
Λέω:

-Θεία από το Λουτροχώρι είμαι.
Λέει:
-Πως είναι (στο όνομα) ο πατέρας σου και τη μάνα σου;.
-Τον πατέρα μου λένε Ευστάθιο Παπαδόπουλον και την μάνα μου Βαρβάρα Παπαδοπούλου.

Λέει:

-Η Βαρβάρα του Ουστάμπαση;
Λέω:
Ναι.
– Ουχ… γουρπάν εσένα και το σόι σου . Με αγκάλιαζε και …κλαίει, φωνάζει…

Λέω: 

Τι έπαθες θεία;

Λέει: 

– Ο Εφεντήμ Αναστάσιος ζει;
-Όχι λέω. Πέθανε. Και οι άλλοι μου θείοι πέθαναν.

Λέει: 

-Σαράντα εννέα άτομα, πενήντα ήμασταν. Σαρανταεννέα άτομα ήταν μεγάλοι και εγώ 12 χρονών κοριτσάκι λέει και θα κρεμούσαν κι εμένα. Και ο εφεντήμ Αναστάσης αυτός μας κατέβασε από την κρεμάλα.

Τότες είπα η μάνα μου αυτά που με είπε είχε δίκιο. Και έλεγα δεν πιστεύω ο τούρκος να έχει τέτοια (φιλανθρωπία) προς τους Χριστιανούς. Κι όμως απεδείχθη ότι ήταν όλα αλήθεια.


asimantiellada
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2SJe0OX
via IFTTT

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (αφήγηση για παιδιά) — Ο σκληροτράχηλος Προφήτης και Βαπτιστής

Σκέφτηκα πολύ μέχρι να πάρω την απόφαση και να γράψω για
αυτό τον μεγάλο Άγιο. 
Αυτόν τον μέγιστο προφήτη, όπως Είπε και ο Ίδιος ο
Σωτήρας μας για τον Άγιο Ιωάννη με τούτα τα λόγια:



«Τι εξήλθατε εις την έρημον θεάσασθαι; κάλαμον υπό ανέμου
σαλευόμενον; αλλά τι εξήλθατε ιδείν; άνθρωπον εν μαλακοίς ημφιεσμένον; ιδού οι
τα μαλακά φορούντες εν τοίς οίκοις των βασιλέων εισίν. αλλὰ τι εξήλθατε ιδείν;
προφήτην; ναι, λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. ούτος έστιν περὶ ου
γέγραπται, Ιδοὺ εγώ αποστέλλω τον άγγελόν μου προ προσώπου σου, ος κατασκευάσει
την οδόν σου έμπροσθέν σου. αμὴν λέγω υμίν, ούκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών
μείζων Ιωάννου τού βαπτιστού.»




Δηλαδή:

Τι βγήκατε να δείτε στην έρημο; Kαλάμι που σαλεύει στον
άνεμο; Αλλά τι βγήκατε τότε να δείτε; άνθρωπο ντυμένο με ρούχα πολυτελή;
Εκείνοι που φορούν πολυτελή ρούχα, στα παλάτια των βασιλιάδων βρίσκονται. 

Αλλά
τότε; τι βγήκατε να δείτε; Προφήτη; Σας λέω, Ναι! Είναι μάλιστα περισσότερο κι
από προφήτης. Γιατί αυτός είναι εκείνος για τον οποίο γράφτηκε: Δες! Εγώ στέλνω
τον αγγελιοφόρο μου πριν από εσένα. Και αυτός θα προετοιμάσει τον δρόμο που θα
διαβείς. Σας βεβαιώνω ότι καμιά γυναίκα δεν κυοφόρησε ποιο σπουδαίο από τον
Ιωάννη τον Βαπτιστή.




Δικαίως λοιπόν μπαίνει δίπλα στον Σωτήρα μας σε όλες τις
Εκκλησιές. 

Φοβήθηκα που πήρα την απόφαση να γράψω, γιατί με τέτοια πρόσωπα της
Εκκλησίας μας πρέπει να είσαι ακριβής! Δεν αρκεί να τον παινέψεις τον Άγιο.

Ο
Άγιος Ιωάννης και Τίμιος Πρόδρομος δεν χαμπάριαζε από αλεπουδοευγένειες και
κολακείες ούτε όταν ζούσε. Ήταν σκληροτράχηλος, μεγαλωμένος στην έρημο και
ολοένα έλεγε «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών» δηλαδή: Μετανιώστε
για τις αμαρτίες σας πλησιάζει η βασιλεία των ουρανών. Φώναζε δε, όσο δυνατά
μπορούσε για να τον ακούσουν όλοι οι άνθρωποι.




Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν Γιός του προφήτη Ζαχαρία και της
Ελισάβετ.
 

Γεννήθηκε στις 24 του Ιούνη έξι μήνες δηλαδή, πριν γεννηθεί ο Σωτήρας
μας.  Η Ελισάβετ είχε συγγένεια με
τη Θεοτόκο. Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφτηκε την Παναγία που ζούσε στη
Ναζαρέτ και της είπε ότι θα γεννήσει τον Σωτήρα μας, της αποκάλυψε για την
Ελισάβετ που ζούσε στην Ιουδαία της Παλαιστίνης ότι είναι 6 μηνών έγκυος και θα
γεννήσει τον Τίμιο Πρόδρομο. Όταν η Θεοτόκος μετά από ένα μήνα επισκέφτηκε την
Ελισάβετ, ο Άγιος Ιωάννης που ήταν στην κοιλιά της μάνας του, κλωτσούσε
συνέχεια για να δώσει και αυτός τον χαιρετισμό του στον Αναμάρτητο Χριστό μας
που κυοφορούσε τότε η Παναγιά μας. 



Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.




Ο Ζαχαρίας, πατέρας του Τιμίου Προδρόμου και ενδόξου
Βαπτιστή Ιωάννου είχε καημό μεγάλο γιατί δεν είχε παιδί.
Προσπαθούσε συνέχεια
με την γυναίκα του χωρίς αποτέλεσμα. Προσευχόταν στον Θεό με πόνο παραθέτοντας
τις ελπίδες του σε Αυτόν, πέρασαν όμως τα χρόνια. Άσπρισαν τα μαλλιά του. Το
ίδιο και της γυναίκας του. Είδε και απόειδε το άφησε τελείως μετά. Γέροντας
είχε γίνει. 

Ο Θεός όμως ποτέ δεν ξεχνάει τις δίκαιες και γεμάτες πόνο προσευχές.
Ποτές δεν αποστρέφει το βλέμμα Του, από ανθρώπους που στηρίζονται εντελώς στο
όνομα Του. «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ
παραθώμεθα».

Μια μέρα και ενώ βρισκόταν στον Ναό του Σολομώντα ο
Ζαχαρίας. Του έπεσε ο κλήρος να θυμιάσει το θυσιαστήριο.
Μπήκε λοιπόν μέσα στο
Θυσιαστήριο και καθώς …. 

……………
η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2GYj8Nw
via IFTTT

Το Τρόπαιο της Παναγίας

Σήμερα 21η Νοεμβρίου ξεκινήσαμε κατά τις 9 να πάμε μια εκδρομούλα. Φτάσαμε στον Μαραθώνα και από την Λεωφόρο Σουλίου κατηφορίσαμε την Γαλάζιας Ακτής.
Στα μισά περίπου του δρόμου δεξιά μας είναι μια εκκλησίτσα. Παλιά Εκκλησία, Βασιλική, μικρή, απλή, λιτή και ξεχασμένη. Όσες φορές και να περνάς από εκεί, ούτε που δίνεις σημασία.
 
Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς. Ο δρόμος έξω από την Εκκλησία και μέσα ο περίβολος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα. Μπήκαμε και μεις. Είχε πολύ κόσμο.  
Μια φορά τον χρόνο λειτουργεί επίσημα η μικρή εκκλησία Της Παναγίας. 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου, γιορτάζει η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα.
Μπήκα με το ζόρι μέσα στην εκκλησία. Παλιά εκκλησία. Ο Ιερέας έλεγε: «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».  

Μια φορά, ρώτησαν μια γριούλα, απομονωμένη σε ένα χωριό, αγράμματη: Πας στην εκκλησία γιαγιάκα; Πάω λέει αυτή, κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή πάω στην εκκλησία. Και τι καταλαβαίνεις από την θεια λειτουργία γιαγιάκα; Ξέρεις αρχαία ελληνικά; Τίποτε δεν καταλαβαίνω παιδί μου. Ούτε τα ελληνικά δεν ξέρω καλά καλά, τα αρχαία θα ξέρω; Αλλά, μ’ αρέσει να πηγαίνω. Εκεί νιώθω καλά, γαληνεύω, παίρνω χαρά. Καλά γιαγιάκα, να σε ρωτήσουμε και κάτι τελευταίο. Στην λειτουργία που πας, ποιο σημείο σου αρέσει πιο πολύ;

ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΩΝ … παλληκάρι μου. Αυτό μου αρέσει πιο πολύ. Εκεί πιστεύω ότι κάτι κάνω και εγώ. Κάτι δίνω και πάντα βουρκώνω παλληκάρι μου, κι ας μη καταλαβαίνω τίποτα.
Όταν άκουσα την ιστοριούλα, έκατσα κι εγώ να μάθω τι θα πει αυτό: «Σου προσφέρουμε, αυτά που μας έδωσες, που μας δάνεισες, τα πάντα και για πάντα» !! Η γριούλα είχε «πιάσει» το μεγαλείο της θείας λειτουργίας και βούρκωσα κι εγώ.
Τρεις μοναχές συμπλήρωσαν: «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν Κύριε, και δεόμεθά σου o Θεός ημών».
Κοίταξα αριστερά μου στην στενή εκκλησία και είδα μια αγιογραφία, ολόσωμη σε διαστάσεις ανθρώπου. Ο Άγιος Σωκράτης! Ούτε που τον είχα δει αλλού, ούτε που τον είχα ακούσει. Ίσως εδώ, που έγινε η μάχη των μαχών, η μάχη του Μαραθώνα, στην Μέση της πεδιάδας, στο εκκλησάκι της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, κάποιος «αγράμματος» αγιογράφος να ήθελε να τιμήσει τον πρώτο πιστό τον Σωκράτη. Αυτόν που κήρυξε πρώτος τον έναν Θεό και θανατώθηκε με την κατηγορία της αθεΐας.  Ίσως ήθελε να ενώσει το αρχαίο με το νέο, να πει ότι Ορθοδοξία και Ελλάδα είναι ένα.
Βγήκα έξω, άναψα ένα κερί, χειροποίητο ήταν, και τριγύρισα στον περίβολο. 100 μέτρα πιο πέρα υψώνονταν το Τρόπαιο της νίκης των ελλήνων κατά των περσών.
Εκεί μέσα στον περίβολο, βρήκαν το ‘60 νομίζω απομεινάρια του τρόπαιου του Μιλτιάδη. Και το έστησαν το αντίγραφό του.
Πάντα απορώ, πως κατάφερναν να εντοπίζουν οι πιστοί τους ιερούς τόπους και να χτίζουν εκκλησιές πλάι ή πάνω στα ερειπωμένα ιερά!

Αυτός ο τόπος, η πατρίδα μας, είπε ο ιερέας όταν βγήκε έξω στο προαύλιο, είναι ευλογημένος, όπου κι αν κοιτάξεις μια εκκλησία θα δεις, εκεί ένα ναό είχαν και πήγαν να προσφέρουν την Μαρία, είπε αναφέροντας μας την παράδοση της ημέρας.

Ευλογημένος ο τόπος και τον καταντήσαμε ανευλόγητο. Τι χάλια είναι αυτά; Τι πάθαμε; Η ντροπή και ο περίγελως του κόσμου καταντήσαμε. Μας λοιδορούν οι πάντες. Πως τα καταφέραμε έτσι; Έπρεπε να γίνουν αυτά για να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ψωνίζουμε με δανεικά; ότι δεν μπορούμε να  είμαστε άπληστοι; Πάψτε πια να είστε αλαζόνες. Βάλτε τον εγωισμό κατά μέρος. Δείξτε λίγη ταπεινότητα. Δεν μιλάτε μεταξύ σας, το έχετε καταλάβει; Μας επέπληξε θυμωμένος. Τι θα πει δεν λέω καλημέρα; Ούτε να τον βλέπω θέλω; Τι θα πει αυτό; Ποιος σας τα ’μαθε αυτά; Βάλτε τον Χριστό στην καρδιά σας. Φίλο σας τον Χριστό και μάνα σας την Παναγιά μας. Βγάλτε την αγάπη που κρύβετε μέσα σας και κοιταχτείτε μεταξύ σας. Ξεχάσατε πως είστε άνθρωποι.
Έψαλε κι ευλόγησε τις προσφορές μπροστά στον ναό. Τις προσφορές των πιστών. Πρόσφορα αναίμακτης θυσίας. Γιατί άλλος έδωσε το αίμα Του για μας. Μια για Πάντα. Κι άλλοι μάτωσαν για να στεριώσουν την πίστη μας. Εμείς δεν θα χρειαστεί να ματώσουμε. Μόνο το ενθύμιο των πρώτων χριστιανικών συσσιτίων, τις χριστιανικές αγάπες, είναι ώρα να τις κάνουμε πράξη. Το περίσσευμα του φαγητού μας, το έχουν ανάγκη πολλοί σήμερα. Πολλοί!
 

Να σας πω κι ένα τελευταίο είπε ο ιερέας, που δεν είχε καθόλου μαλλιά και έτρεχε ο ιδρώτας στο κρανίο του από τον ήλιο και την ένταση. Από την αγωνία του.

Είμαι φιλόλογος, είπε και δεν ήξερα το τρόπαιο. Με έστειλαν πρώτη φορά να λειτουργήσω στη εκκλησιά αυτή. Στην Παναγία τη Μεσοσπορίτισσα. Φιλόλογος αλλά το τρόπαιο δεν το ήξερα. Ένα ακόμη έχω να σας πω:
Ανάμεσα μας περπατάει η δόξα, πάψτε να είστε ανθρωπάκια.
Η δόξα περπατάει χέρι-χέρι με την Παναγιά μας.
Και να το Τρόπαιό Της.
Σταθείτε στο ύψος σας.

Το χαμομηλάκι

Ὁ Μεγαλομάρτυς Άγιος Δημήτριος ὁ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΣ

Πολιοῦχος τῆς Θεσσαλονίκης, προστάτης τῶν ῾Ελλήνων καὶ ὑπέρμαχος ᾿Ορθοδοξίας

«Θεὲ Δημητρίου, βοήθει μοι!»

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί ένα από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής. Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο. Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Γαλέριο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά.
Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος ναός πάνω από τον τάφο του. Εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. (Από τη Βικιπαίδεια)

Εὐφραίνου ἐν Κυρίῳ, πόλις Θεσσαλονίκη•
ἀγάλλου καὶ χόρευε, πίστει λαμπροφοροῦσα,
Δημήτριον τὸν πανένδοξον ἀθλητήν,
Καὶ μάρτυρα τῆς ἀληθείας,
ἐν κόλποις κατέχουσα ὡς θησαυρόν•
ἀπόλαυε τῶν θαυμάτων τὰς ἰάσεις καθορῶσα•
καὶ βλέπε καταράσσοντα τῶν βαρβάρων τὴ θράση,
καὶ εὐχαρίστως τῷ Σωτήρι ἀνάκραξον• Κύριε, δόξα σοι.

Ο Άγιος Δημήτριος διδάσκων τους νέους

Εικόνα πάνω αριστερά: Ψηφιδωτό με τον Άγιο Δημήτριο με παιδιά από τον ομώνυμο ναό του στην Θεσσαλονίκη.

Αναρτήθηκε στις Ορθοδοξία. Ετικέτες: . Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: