Τρόποι να αγαπήσει το παιδί σας τη μουσική

Τα οφέλη της μουσικής στη συναισθηματική και νοητική ανάπτυξη ενός
παιδιού έχουν τεκμηριωθεί εδώ και χρόνια μέσα από διαφορές επιστημονικές
έρευνες.



Πέρα από αυτό όμως, η μουσική αποτελεί ένα βασικό και αναπόσπαστο
κομμάτι της ζωής μας και γι’ αυτό καλό θα είναι από πολλή μικρή ηλικία
να εμφυσήσετε στο παιδί σας την αγάπη για αυτή. Ας δούμε με ποιους
τρόπους:



Τραγουδήστε του: Χρησιμοποιείστε νανουρίσματα για να το κοιμίσετε,
τραγουδήστε μαζί του για να διασκεδάσετε, να χορέψετε και γενικά να
δεθείτε περισσότερο.
Μην περιορίζεστε στα παιδικά τραγουδάκια: Σαφώς σε αυτήν την ηλικία τα
παιδικά τραγούδια έχουν τον πρώτο λόγο, όμως μπορείτε σταδιακά να φέρετε
το παιδί σας σε επαφή και με άλλα είδη μουσικής και τραγουδιών.
Επιτρέψτε του να εκφραστεί μουσικά: Τα μικρά παιδιά τρελαίνονται να
χτυπούν τύμπανα, να παίζουν ντραμς με τα καπάκια της κατσαρόλας, να
γρατζουνούν παιδικές κιθάρες και γενικά να δημιουργούν ήχους.



Μην αποθαρρύνετε το παιδί σας λέγοντάς του ότι κάνει θόρυβο, αλλά αντίθετα δείξτε του πώς να μετατρέψει το θόρυβο σε μελωδία.



Παρακολουθήστε συναυλίες-μουσικοχορευτικές παραστάσεις: Ειδικά στις
μεγάλες πόλεις γίνονται συχνά μουσικά δρώμενα που απευθύνονται σε παιδιά
και καλό είναι, αν μπορείτε, να προσφέρετε τέτοιου είδους ερεθίσματα
στο παιδί σας.



Ξεκινήστε μαθήματα: Στα ωδεία υπάρχουν ειδικά τμήματα μουσικής
προπαιδείας και χορωδίας που απευθύνονται σε νήπια και μέσα κυρίως από
το παιχνίδι, βοηθούν τα παιδιά να αγαπήσουν τη μουσική και ταυτόχρονα να
ανακαλύψουν αν έχουν κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο.

Πηγή: mother.gr
thesspress.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2B3wy5F
via IFTTT

Όσα δώσεις στο παιδί σου μέχρι τα 6, καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή του

Έρευνες, μελέτες και σιγά σιγά η
εμπειρία των προηγούμενων γενεών πιστοποιούν πια πως τα 6 πρώτα χρόνια
ζωής ενός παιδιού προδιαγράφουν το μέλλον του.
Η
υγιεινή διατροφή, τα πλούσια ερεθίσματα αλλά κυρίως η αγάπη των γονιών,
ειδικά σε αυτά τα σημαντικά 6 χρόνια της ζωής, είναι ικανά ακόμα και να
απενεργοποιήσουν τα γονίδια εκείνα που σχετίζονται με κάθε είδους
ασθένεια, σωματική ή ψυχική. Τα νέα στοιχεία, κάνουν σκόνη την θεωρία που θέλει τα γονίδιά μας να είναι αυτά που κάνουν καθολικό κουμάντο.
Τώρα ξέρουμε πως το περιβάλλον και ο τρόπος που μεγαλώνουμε είναι αυτά
που μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Αυτό δεν σημαίνει πως τα γονίδια
δεν παίζουν το ρόλο τους, δεν ορίζουν όμως μόνο αυτά τη εξέλιξη της
προσωπικότητάς μας.
Όπως και να έχει,
το βασικό είναι πως επιβεβαιώνεται αυτό που όλοι υποψιαζόμασταν: πως η
προσοχή, η αγάπη και η φροντίδα που δίνουμε σε ένα παιδί από τα πρώτα
χρόνια της ζωής του καθορίζει σε τεράστιο βαθμό τη ζωή τους και
ουσιαστικά αποτελεί ένα σημαντικό κληροδότημά μας προς εκείνα.
Στα
πρώτα χρόνια της ζωής του το παιδί είναι όπως το μαλακό κερί, όπως το
μαργαριτάρι, όπως η ζωγραφική, όπως η κατασκευή των αγαλμάτων. Κατ’
επέκτασιν, οι γονείς γίνονται ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αγαλματοποιοί και
κατασκευάζουν αυριανούς ανθρώπους.
Παλαιότερα
τα παιδιά αντιμετωπίζονταν ή αδιάφορα ή στην καλύτερη περίπτωση ως
μικρογραφία ενήλικα. Στην πορεία, άρχισε να αντιμετωπίζεται με μεγάλη
προσοχή, γιατί το σημερινό παιδί είναι ο πρόδρομος του αυριανού ενήλικα. Το ψυχικά υγιές παιδί έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι αύριο ένας υγιής ενήλικας. Αντίστοιχα,
το κακοποιημένο και τραυματισμένο παιδί έχει μεγάλες πιθανότητες να
είναι αύριο ένας προβληματικός, αντικοινωνικός και παραβατικός ενήλικας.
Η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση του παιδιού από τα πρώτα χρόνια της
ζωής του είναι μια υπερβολικά υπεύθυνη, επίπονη, χρονοβόρα και δύσκολη
διαδικασία η οποία απαιτεί την ευαισθητοποίηση των γονέων, την
αυταπάρνησή τους και την υπομονή τους. Πέρα από το ότι ολοκληρώνει τη
μητέρα και τον πατέρα ως άτομα, προδιαγράφει τις σχέσεις των ανθρώπων
του αύριο.
Ανατρέφω ένα παιδί, θα πει στην πράξη ότι το μορφώνω όπως γράφει η σύμβουλος σχολικού εκπαιδευτικού προσανατολισμού Β. Παππά. Η
μητέρα είναι εκείνη που το εκπαιδεύει πως να πίνει νερό από το ποτήρι,
πως να τρώει με το κουτάλι και το πιρούνι, πως να ντύνεται μόνο του, να
πηγαίνει στην τουαλέτα.
 Επίσης, εκείνη το μαθαίνει να
τακτοποιεί τα παιχνίδια του, να τα μοιράζεται με τα άλλα παιδιά και να
σέβεται τα δικαιώματα του άλλου. Η μητέρα διδάσκει το παιδί της με
διάφορους τρόπους. Χρησιμοποιεί το λόγο, την επίδειξη, του παραστέκεται
με τη σωματική της δύναμη. Αν θέλει, όμως, να πετύχει στο έργο της,
επιβάλλεται να προσαρμόζει τις προσδοκίες της σ’ αυτά που σωματικά,
ψυχολογικά και διανοητικά, μπορεί το παιδί να μάθει. Είναι σημαντικό για
τη μητέρα να γνωρίζει το ίδιο της το παιδί. Να ξέρει σε ποιο σημείο
ανάπτυξης βρίσκεται κι αν είναι έτοιμο να μάθει, αυτό που προσπαθεί να
του διδάξει.

Ο πιο εκδηλωτικός τρόπος να μεταδώσουμε την αγάπη μας στο παιδί είναι η σωματική επικοινωνία. Κι
όταν λέμε σωματική επικοινωνία, εννοούμε ένα χάιδεμα, ένα αγκάλιασμα,
το ενθαρρυντικό χτύπημα στην πλάτη ή και ένα απλό άγγιγμα του παιδιού.
Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς χρησιμοποιούν την
οπτική και σωματική επικοινωνία, αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του και
με τους άλλους, και συνεπώς, θα είναι αγαπητό και θα έχει αυτοσεβασμό.
Κατ’ αυτό τον τρόπο το παιδί μπορεί να γεμίσει το συναισθηματικό του
δοχείο. Επίσης, η συμμετοχή του πατέρα στη φροντίδα του παιδιού και η
συναισθηματική στήριξη στη σύζυγό του ενισχύει σημαντικά τη συζυγική και
οικογενειακή αρμονία, ενισχύοντας τους δεσμούς τόσο με το παιδί όσο και
με τη σύντροφό του.
“Ιδανικοί”
γονείς θεωρούνται, όσοι συνδυάζουν την έκδηλη στοργή και την ενθάρρυνση
για αυτονομία. «Το πολύ μικρό παιδί μπορεί να έχει ανάγκη από τη συνεχή
φροντίδα, όσο μεγαλώνει όμως, ο γονιός οφείλει να το απελευθερώνει σιγά –
σιγά, χωρίς να διακόπτεται η αμοιβαία αγάπη και να το οδηγεί στη
συναισθηματική και πνευματική ανεξαρτησία. Η γονεϊκή αγάπη που πνίγει τα
παιδιά, τη στιγμή που αυτά έχουν ανάγκη να βγουν εξω από την
οικογενειακή “φωλιά”, μοιάζει με τα δέντρα που φυτεύουμε, για να
προστατεύσουμε το σπίτι από τον ήλιο και που, τελικά, μεγαλώνουν τόσο
πολύ και ευδοκιμούν τόσο, ώστε πρέπει να τα κλαδέψουμε, αν δεν θέλουμε
να πεθάνουμε από ασφυξία».
Όσα
κάνουμε, όσα λέμε, από ένα απλό νανούρισμα, μέχρι ένα χάδι, από ένα «μη»
μέχρι ένα «μπράβο» στο πρώτο δειλό βήμα, καταγράφονται στο μυαλό και
την ψυχή του παιδιού. Και   παρόλο που ως ενήλικες αδυνατούμε να
χρησιμοποιήσουμε σε συνειδητό επίπεδο όλες τις πληροφορίες εκείνες που
συλλέξαμε στην πρώιμη παιδική ηλικία, αυτές οι μνήμες είναι υπαρκτές και
ασκούν πάνω μας επιρροή σε ασυνείδητο επίπεδο.
Γι’
αυτό οφείλουμε σαν γονείς να γεμίσουμε τον κόσμο του τόσο μικρού αυτού
ανθρώπου με όμορφες εικόνες και  τρυφερά συναισθήματα, ώστε όταν έρθει ο
καιρός να «ανασύρει» όλο αυτό του υλικό για να προχωρήσει, να «βρει»
στοιχεία που θα τον κάνουν έναν μαχητή της ζωής και όχι ένα φερέφωνο των γονεϊκών προσδοκιών.

flowmagazine.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2FSRxvO
via IFTTT

«Είναι η σειρά μου»: Πώς θα μάθετε στο παιδί να κάνει υπομονή

Μία από τις πιο… πολυφορεμένες φράσεις των παιδιών όταν δεν μπορούν να
κάνουν καθόλου υπομονή είναι το γνωστό και απαράμιλλο «είναι η σειρά
μου!». Ξέρουμε ότι η υπομονή είναι μια αρετή που τα παιδιά δεν κατέχουν
από μόνα τους και είναι λογικό, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε
να τους την διδάξουμε στην καθημερινότητά τους.

 «Είναι η σειρά μου»: Πώς να μάθετε στο παιδί να κάνει υπομονή

«Μπράβο που περίμενες»
Τα έχουμε
πει και θα το ξαναπούμε γιατί ισχύει. Η επιβράβευση είναι το παν όσον
αφορά τα παιδιά, ακόμα και σε μικροπράγματα. Όταν, λοιπόν, το παιδί
περιμένει στωικά τη σειρά του για να παίξει με το παιχνίδι που έχει το
μικρό του αδερφάκι, επαινέστε το λέγοντάς του «μπράβο που περίμενες τη σειρά σου».
Αν δεν του δείξετε ότι επικροτείτε την προσπάθεια και την υπομονή του,
είναι πολύ πιθανό σύντομα να επιστρέψει στις προηγούμενες συνήθειες-
κάτι που είμαστε σίγουροι ότι δεν θέλετε.

Προετοιμάστε το έδαφος
Πολλές
φορές ένα πρόβλημα μπορεί να αποφευχθεί αν προλάβουμε καταστάσεις και
κακά τα ψέματα, όταν είσαι γονιός, το να πάρεις τα κατάλληλα μέτρα για
να αποφύγεις μια πυρκαγιά είναι πολύ πιο εύκολο από το να βρίσκεις
τρόπους να τη σβήνεις μετά. Γνωρίζοντας ότι ο γιος ή η κόρη σας
ενδεχομένως να μην έχει την υπομονή να περιμένει τη σειρά του όταν έρθει
ο Κωστάκης για να παίξουν με τ’ αυτοκινητάκια του, η καλύτερη τακτική
είναι να προετοιμάσετε το έδαφος κατάλληλα. «Όταν έρθει ο κολλητός σου,
θα παίξετε και οι δύο με τα παιχνίδια σου» ή «θα αφήσεις τον φίλο σου να παίξει με τα παιχνίδια σου όπως θα ήθελες κι εσύ να σ’ αφήσει να παίξεις με τα δικά του;». Ακούγεται απλοϊκό όμως είναι ένας τρόπος να βάλετε σε… σειρά τα παιδιά που διεκδικούν πάντα τη σειρά τους.

*Φωτογραφία: verywellfamily.com

Πείτε το με επιτραπέζια
Ένα
από τα χαρακτηριστικά των επιτραπέζιων παιχνιδιών είναι ο περιορισμένος
χρόνος μέσα στον οποίο οι παίκτες πρέπει να σκεφτούν, να απαντήσουν και
να κάνουν την κίνησή τους. Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε παίκτης πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες του παιχνιδιού και να περιμένει τη σειρά του, χωρίς να διακόψει τον αντίπαλό του.
Στα πλαίσια ενός διασκεδαστικού επιτραπέζιου παιχνιδιού, τα παιδιά
μπορούν να καλλιεργήσουν την υπομονή τους και μάλιστα να περάσουν καλά.

*Φωτογραφία: youtube.com

Βρείτε εναλλακτικές
Το
σκηνικό είναι λίγο πολύ γνωστό: πηγαίνετε στην παιδική χαρά και το
μικρό σας που μέχρι πριν λίγο έκανε κούνια, θέλει να ξανακάνει
παρακάμπτοντας τα παιδιά και τους γονείς που περιμένουν τη σειρά τους.
Τι μπορείτε να κάνετε εκείνη την ώρα;  

Να του δώσετε εναλλακτικές έτσι ώστε να απασχοληθεί με κάτι άλλο.
Ειδικά στη παιδική χαρά, αυτές μπορεί να είναι η τραμπάλα, η τσουλήθρα ή
οποιοδήποτε άλλο κενό παιχνίδι. Στο σπίτι, αν η σειρά για ένα παιχνίδι
είναι η αιτία για καβγά ανάμεσα στ’ αδέρφια, μπορείτε να τους προτείνετε
είτε να παίξουν μαζί, είτε ο ένας από τους δύο να απασχοληθεί με ένα
δεύτερο παιχνίδι.

Γίνετε εσείς το παράδειγμα
Τα
παιδιά αντιγράφουν ό,τι βλέπουν και μετά ό,τι τους λέμε. Γι’ αυτό είναι
σημαντικό να τους δίνουμε το σωστό παράδειγμα με τις πράξεις μας. Όταν
πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ, το σωστό είναι να περιμένουμε τη σειρά μας και να μην προσπαθούμε να φτάσουμε μπροστά στο ταμείο με… αθέμιτα μέσα
ή με τη δικαιολογία ότι έχουμε πολύ λίγα ψώνια. Τα παιδιά ακολουθούν
ό,τι κάνουμε και με τη σωστή στάση μας μπορούμε να τους διδάξουμε πολλά!

mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2Dgdpid
via IFTTT

Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου

Κάθε μέρα ζούμε στον κόσμο έξω από εμάς, την πραγματικότητα που
έχουμε νωρίτερα διαμορφώσει στον κόσμο μέσα μας. Ακούω συχνά να λένε:
«Μα τι κόσμος είναι αυτός στον οποίο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;». Η
απάντησή μου είναι: «Θα ήθελες τα παιδιά σου να μεγαλώσουν μέσα σου;
Στον εσωτερικό σου κόσμο δηλαδή; Αν η απάντηση είναι «όχι», τώρα ξέρεις
γιατί ο κόσμος έξω από μας δεν είναι κατάλληλος για τα παιδιά μας.


Ο εσωτερικός σου κόσμος είναι γεμάτος φόβο, άγχος και οργή ή αρμονία,
αγάπη και χαρά; Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι
αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου. Και η μετάφρασή μας απέναντι στα
πράγματα, στους ανθρώπους, στην ίδια τη ζωή ορίζει τον εσωτερικό μας
κόσμο. Το περιβάλλον γύρω μας είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής στον
οποίο ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει και τον μεταφράζει όπως θέλει.

Η λύση γι’ άλλη μια φορά κρύβεται μέσα μας. Η αλλαγή περνάει από μας.
Οι άλλοι είμαστε εμείς, αλλά δεν το ξέρουμε ακόμα. Αν αλλάξουμε εμείς,
αλλάζουν όλοι. Εμείς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά που θα μας κυβερνήσουν τα
επόμενα χρόνια. Αν τους μαθαίνουμε ότι o αναξιόπιστος και ο κλέφτης
ξεχωρίζει, να παίρνουν ό,τι μπορούν χωρίς να ενδιαφέρονται για τους
άλλους, ότι είναι ανήθικο να αδικούνται, αλλά ανεκτό να αδικούν, αν
πρόκειται για το υποτιθέμενο βραχυπρόθεσμο καλό τους, πώς περιμένουμε ν’
αλλάξουν τα πράγματα;


Αν ζητάμε ρουσφέτια, κλέβουμε τη σειρά του μπροστινού μας απλώς και
μόνο γιατί δεν μας βλέπει, κρατάμε τα παραπάνω ρέστα που κατά λάθος ο
άμοιρος εργαζόμενος μας έδωσε, τι θα κάνουν τα παιδιά μας μόλις βγουν
στην εξουσία; Θα κάνουν ό,τι έβλεπαν τόσα χρόνια. Ακριβώς τα ίδια σε
μεγέθυνση.


Πλέον δεν θα αφορούν ρέστα οι πράξεις τους, αλλά μίζες. Δεν θα
προσπερνούν στη σειρά τον μπροστινό τους, θα υποβαθμίζουν τον καλύτερο
για να αναδείξουν τα δικά τους παιδιά. Η αξιοκρατία και η αξιοπιστία θα
ακούγονται στα αυτιά τους μακρινές έννοιες, που προκαλούν γέλιο ακριβώς
γιατί ακούγονται τόσο σπάνια, που μοιάζουν γραφικές.


Γονείς με σαθρές αξίες θα μεγαλώσουν παιδιά με σαθρές αξίες. Θυμάσαι
νωρίτερα που λέγαμε ότι ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας
είναι αντανάκλαση του εσωτερικού μας κόσμου; Οι αξίες των παιδιών μας
είναι αντανάκλαση των δικών μας αξιών.


Αναλαμβάνω την ευθύνη σημαίνει έχω δύναμη. Δεν φταίνε μόνο οι
πολιτικοί για την πολιτική κατάσταση. Δεν φταίνε μόνο οι γονείς μου που
δεν έχω αυτοπεποίθηση. Δεν φταίει μόνο η κρίση που δεν πηγαίνω καλά
οικονομικά. Φταίω εγώ, δεν σημαίνει «Είμαι αδύναμος που δεν τα κατάφερα
ακόμα», αλλά «Έχω δύναμη να αλλάξω τα δεδομένα από δω και πέρα».


Σε ό,τι αφορά την πολιτική, η δύναμή μας θα γίνει η ψήφος μας όταν θα
αλλάξουμε κουλτούρα, ώστε τα παιδιά μας, οι πολιτικοί του μέλλοντος, να
κυβερνήσουν με άλλες αρχές. Αν κυβερνούν συνεχώς πολιτικοί με αξίες
όπως η αναξιοπιστία, ο ατομισμός, η αγένεια ‒ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι
όλοι είναι έτσι ή ότι εμείς είμαστε όλοι έτσι ‒, πώς ν’ αλλάξει κάτι;


Αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε έναν, που θα αλλάξει μία, που θα
αλλάξει έναν και έτσι να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει να ξεκινήσουμε απ’
το εγώ. Να βάλουμε στη ζωή μας την ηθική, την αγάπη, την προσφορά, την
ενσυναίσθηση, την ευθύνη, την ευγένεια, την αξιοπιστία. Να βρίσκουμε
τρόπο να πραγματώνουμε κάθε μέρα αυτές τις αρχές.


Αν το κάνουμε όλοι, σε μερικές δεκάδες χρόνια μία από τις κόρες μας,
ένας από τους γιους μας θα κυβερνήσει, αυτή τη φορά ακολουθώντας ένα νέο
σύστημα αξιών: αγάπη, αξιοπιστία, προσφορά, ειλικρινές ενδιαφέρον. Αυτά
θα αλλάξουν τον κόσμο. Και τότε θα έρθει η πραγματική αλλαγή. Πρωτίστως
θα έχει ξεκινήσει από μέσα μας.


Ο Μακρυγιάννης κάποτε μίλησε για την ανάγκη να είμαστε στο «εμείς» κι
όχι στο «εγώ». Ήρθε η ώρα να διαφωνήσουμε μαζί του. Γιατί όταν το
«εμείς» τείνει προς το συλλογικό κακό, ίσως πρέπει να επιστρέψουμε πίσω
στο «εγώ». Αυτή τη φορά όχι για να το χαϊδέψουμε κι άλλο, μα για να το
επαναπροσδιορίσουμε.


Συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2SQhsal
via IFTTT

Αρέσει σε %d bloggers: