Μάθετε τα παιδιά σας να νοιάζονται Teach Your Children To Care

Ένα συγκλονιστικό βίντεο 

για την αλληλεγγύη μεταξύ των παιδιών!

Γιατί, αν θέλουμε μία καλύτερη κοινωνία, 
πρέπει να εκπαιδεύσουμε σωστά τα μέλη της κάτω των 10 ετών…

Δείτε, κλάψτε, εκπαιδεύστε τα παιδιά σας.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2Gs6tl4
via IFTTT

Η γιαγιά Μαρίτσα που αποκατέστησε την τάξη του κόσμου

Την εμβληματική γιαγιά της αλληλεγγύης στους
πρόσφυγες, την 90χρονη Μαρίτσα Μαυραπίδου, που μαζί με τις φίλες της και
άλλους αλληλέγγυους Έλληνες και ξένους προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ
ειρήνης για το 2016, αποχαιρέτησε χθες στην Παναγιά τη γοργόνα, το
εκκλησάκι της Σκάλας Συκαμνιάς.

Παρών στην εξόδιο ακολουθία, ο πρώην υπουργός Μεταναστευτικής
Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, που αποχαιρετώντας την μίλησε για τη γιαγιά
«που αποκατέστησε μέσα σε όλους μας την τάξη του κόσμου. Που πήρε ένα
πεινασμένο παιδί μιας δοκιμαζόμενης μάνας και το τάισε. Και έδωσε με
αυτό τον απλό τρόπο, ένα απλό μάθημα σε όλους. Και λούφαξαν οι άλλοι που
μας έλεγαν πως πρέπει να φοβόμαστε. Χρωστάμε στη γιαγιά Μαρίτσα, γιατί
χωρίς να το ξέρει, έδωσε κουράγιο σε όλους μας. Μας έμαθε πως είναι απλά
φυσικό πράγμα να ταΐζεις ένα παιδί και να περιθάλπεις ένα πληγωμένο»

σημείωσε ο κ. Μουζάλας, που αναφέρθηκε ακόμα στους ανθρώπους της
Συκαμνιάς, που εμβληματικά αναπροσδιόρισαν τη λέξη «φιλανθρωπία» στις
μέρες της κορύφωσης της προσφυγικής κρίσης, τη διετία 2016 – 2017. «Το
ανώτατο στάδιο της φιλανθρωπίας είναι η αλληλεγγύη. Κι η γιαγιά Μαρίτσα
ήταν ο άνθρωπος που προσωποποίησε αυτό το κύμα αλληλεγγύης που οι
άνθρωποι του χωριού της, όλου του νησιού, επέδειξαν εκείνες τις μέρες»
είπε ο κ. Μουζάλας και συνέχισε: «Σε τέτοιες στιγμές, στους οικείους των
ανθρώπων που φεύγουν, εύχονται να ζήσουν να θυμούνται τους εκλιπόντες.
Σας λέω σήμερα πως δεν χρειάζονται ευχές. Τις γιαγιάδες της Συκαμνιάς,
τη γιαγιά Μαρίτσα θα τη θυμάται ολόκληρη η ανθρωπότητα. Όταν η κρίση
χτυπά την Αφρική κάποιοι θα ανασύρουν την εικόνα της. Όταν δοκιμάζονται,
όπου δοκιμάζονται οι άνθρωποι, η γιαγιά θα είναι το αποκούμπι για να
παίρνουν κουράγιο, όσοι σκύβουν να βοηθήσουν χωρίς αντάλλαγμα το
δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο μας»
κατέληξε ο πρώην υπουργός Μεταναστευτικής
Πολιτικής.

Με την ευαγγελική περικοπή από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο με το Χριστό
στη Δευτέρα Παρουσία να διώχνει από κοντά του όσους δεν προσέτρεξαν στη
ζωή τους στους ξένους, αποχαιρέτησε ο παπάς του χωριού της Συκαμνιάς τη
γιαγιά Μαρίτσα. «Φύγετε από κοντά μου, οι καταραμένοι, στο πυρ το
εξώτερον, που είναι ετοιμασμένο για το διάβολο και τους αγγέλους του.
Διότι πείνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου δώσατε να πιω,
ήμουν ξένος και δε με μαζέψατε, γυμνός και δε με ντύσατε, άρρωστος και
δε με επισκεφτήκατε, φυλακισμένος και δεν ήρθατε σε μένα»
είπε ο ιερέας,
τονίζοντας την αξία της γιαγιάς, που με τις φίλες της, βοήθησαν όπως
μπορούσαν τους χιλιάδες ξένους, τους πρόσφυγες που έφταναν λίγα μέτρα
από το δικό της προσφυγικό σπίτι στη Σκάλα Συκαμνιάς.

Η 90χρονη Μαρίτσα Μαυραπίδου, παιδί προσφύγων από τα Μοσχονήσια της
Μικρασίας, η μια από τις τρεις γιαγιάδες που αποτέλεσαν σύμβολο της
αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύριους – στη
μεγάλη πλειοψηφία τους πρόσφυγες – που πέρασαν την διετία 2015 – 2016
από τις απέναντι ακτές στο χωριό της, τη Σκάλα Συκαμνιάς, άφησε σήμερα
το πρωί την τελευταία της πνοή.

Η γιαγιά Μαρίτσα μαζί με τις φίλες της, την Αιμιλία Καμβύση και την
Ευστρατία Μαυραπίδου
πέρασαν όλη τους τη ζωή στο ψαροχώρι, τη Σκάλα
Συκαμνιάς. Έγιναν δε, σύμβολα της εθελοντικής προσφοράς της Λέσβου, όταν
ο φωτογραφικός φακός «τις συνέλαβε» να περιποιούνται στην ακτή ένα
βρέφος – παιδί μιας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία που μόλις είχε
αποβιβασθεί στην ακτή. Συνέχιζαν δε, να κάνουν το ίδιο, προσφέροντας
παρά τα χρόνια τους, ό,τι μπορούσαν στους πρόσφυγες, όλον αυτόν τον
καιρό που το χωριό τους έγινε το επίκεντρο της προσφυγικής –
ανθρωπιστικής κρίσης. Κάθε μέρα κατέβαιναν στην ακτή, και κάθονταν μαζί
με άλλους αλληλέγγυους στους πρόσφυγες πολίτες συμπαραστεκόμενοι με
όποιον τρόπο μπορούσαν στους ανθρώπους που καθημερινά φτάνουν από τις
απέναντι τουρκικές ακτές.

Αυτή τους η δράση και η δημοσιότητα που πήρε η δράση τους μέσω της
εμβληματικής φωτογραφίας τους, αποτέλεσε και την αφορμή, κορυφαίοι
παράγοντες της επιστημονικής ζωής της Ελλάδας και της κοινωνίας να τις
προτείνουν ως υποψήφιες για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Ας σημειωθεί, ότι όταν το Νοέμβριο του 2015 επισκέφθηκε τη Συκαμνιά ο
Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, είχε
συναντηθεί με μια από τις τρεις γιαγιάδες, τη γιαγιά Μηλίτσα. Την είχε
λοιπόν συγχαρεί για ό,τι έκανε αυτή με τις άλλες δυο φίλες. Τότε η
γιαγιά εκ μέρους και των δυο φίλων της είχε απαντήσει στον Πρόεδρο:
«Γιατί λες μπράβο γιέ μου; Τι έκανα;». Το ίδιο είχαν πει και στο ΑΠΕ-ΜΠΕ
όταν τις είχαμε επισκεφθεί στη Σκάλα Συκαμνιάς τη μέρα που ανακοινώθηκε
η υποψηφιότητα τους για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης τον Ιανουάριο του
2016. Όταν ρωτήθηκαν γιατί βοηθάνε τους πρόσφυγες η γιαγιά Μαρίτσα είχε
απαντήσει: «Καλά παιδιά είναι. Μερικές φορές κουρασμένα από το ταξίδι με
βοηθάνε να κουβαλήσουμε τα ξύλα για τη σόμπα μου»
.

kathimerini.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2FJr9Uj
via IFTTT

Αναρτήθηκε στις Award, Αλληλεγγύη, Ανθρωπιά, Πρόσφυγες. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Σαράντα εννέα άτομα (για κρέμασμα) κι ένα κοριτσάκι

Την παρακάτω ανέκδοτη ιστορία διηγήθηκε στις 18-5-2017, στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς μητροπόλεως Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας ΠΑΥΛΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ και στην εκπομπή ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ο κ. Παπαδόπουλος Δημήτριος του Ευσταθίου από το Λουτροχώρι Πέλλας.
Την ιστορία αυτήν άκουσε από την μητέρα του Βαρβάρα Παπαδοπούλου. 

Τα γεγονότα εξελίσσονται στα περίχωρα της Σεβάστειας του Πόντου το έτος 1917.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της μάνας μου Βαρβάρας Παπαδοπούλου που είναι από τα περίχωρα της Σεβάστειας, ο θείος της εφεντήμ Αναστάς και όλο το σόι βέβαια, ήταν μάστοροι και λέγονταν Ουστάμπασης δηλ. οι μεγάλοι μάστορες.

Κάποτε ο θείος της, εφεντήμ Αναστάς ξεκίνησε για να πάει για το σπίτι, αφού τελείωσε η δουλειά, και στο δρόμο όπως πήγαινε στη γωνιά του δρόμου βλέπει μια βαλίτσα και την παίρνει. 

Αφού την ανοίγει βλέπει μέσα της ότι είχε χρυσό λίρες και χρήματα τούρκικα. Λέει αυτά δεν είναι δικά μου. Τα λεφτά αυτά λέει αν τα πάω στο σπίτι, πόσοι χριστιανοί θα κρεμαστούν και πόσοι θα φάνε ξύλο. Και αναγκάστηκε και τα πήγε στην αστυνομία και τα παρέδωσε.

Ο στρατηγός όταν είδε ότι στο κάρο λείπει η βαλίτσα, χάλασε τον κόσμο και ειδοποίησε την αστυνομία του τόπου. Και τότε η αστυνομία του είπε ότι βρέθηκε η βαλίτσα. Κάποιος ρωμαίος Χριστοφορίδης Αναστάσιος βρήκε τη βαλίτσα. Ο τούρκος στρατηγός απ’ ευθείας γύρισε πίσω, ήρθε απάνω και είπε:

– Φέρτε τον ρωμαίο εδώ να τον δω.

Πήγε ο ρωμαίος κοντά του και του λέει:

-Ρωμαίε είσαι καλός άνθρωπος για να παραδώσεις τόσα λεφτά και το χρυσό που είναι μέσα. Πάει να πει πως είσαι πολύ καλός άνθρωπος. 

Και συνέχισε.
-Τα μισά λεφτά είναι δικά μου, τα μισά είναι δικά σου.

Λέει ο θείος μου. 

Εγώ αν πάρω τα λεφτά στο σπίτι δεν θα προλάβω να πάω, αυτοί θα με σκοτώσουν.

Λέει:

– Εφεντήμ τα λεφτά αυτά δεν είναι δικά μου. Είναι δικά σου. Εγώ θέλω ένα καλό από σένα. Αν μπορείς να το κάνεις.
-Τι καλό θέλεις του λέει ο Τούρκος στρατηγός.
– Θέλω, λέει, στη Ζάρα, την Κυριακή θα κρεμάσουν πενήντα άτομα. Μπορείς να τους κατεβάσεις από την κρεμάλα;

Και ο τούρκος στρατηγός λέει:
-Και τι είναι αυτό. 

Αμέσως κάθεται και γράφει ένα χαρτί και του λέει. Εσύ κρεμάς, εσύ κατεβάζεις από την κρεμάλα. Ό,τι λες γίνεται.

Ο θείος πήρε το χαρτί και την άλλη μέρα έφυγε για τη Ζάρα. Όταν πήγε στη Ζάρα, είδε ότι βαλαν τις θηλιές στο λαιμό των χριστιανών. Αυτός φώναξε από εκεί. Γιατί την τελευταία στιγμή σε λένε τι έχεις να πεις. 

Πρόλαβε ο θείος και μόλις φώναξε.

– Εσύ ποιος είσαι, τι θέλεις. 

Αυτός τους έδειξε το χαρτί. Μόλις έδειξε το χαρτί και το είδανε, ου… αμέσως τους κατέβασαν απ’ την κρεμάλα.

Αυτοί οι άνθρωποι ζήτησαν να μάθουν ποιος είναι αυτός που τους έσωσε. Τελικά μάθανε ότι είναι ο εφεντήμ Αναστάσης Χριστοφορίδης. 

Τα πενήντα άτομα, σαράντα εννέα ήταν μεγάλοι κι ένα κορίτσι ήταν 12 χρονών. Πενήντα άτομα με το κοριτσάκι θα τους κρεμούσανε όλους αυτούς.

Με τον καιρό κάποτε η μάνα μου ήρθε στην Ελλάδα. Παντρεύτηκε τον πατέρα μου, έκανε κι εμένα τον Δημήτριο Παπαδόπουλο. Κι έτυχε να πάω στη Σκύδρα να πουλάω γουρουνάκια. Κοντά μου και μια άλλη κυρία. Και η κυρία αυτή πουλούσε γουρουνάκια. Πιάσαμε την κουβέντα.

Μου λέει:
– Παιδί μου από που είσαι;
Λέω:

-Θεία από το Λουτροχώρι είμαι.
Λέει:
-Πως είναι (στο όνομα) ο πατέρας σου και τη μάνα σου;.
-Τον πατέρα μου λένε Ευστάθιο Παπαδόπουλον και την μάνα μου Βαρβάρα Παπαδοπούλου.

Λέει:

-Η Βαρβάρα του Ουστάμπαση;
Λέω:
Ναι.
– Ουχ… γουρπάν εσένα και το σόι σου . Με αγκάλιαζε και …κλαίει, φωνάζει…

Λέω: 

Τι έπαθες θεία;

Λέει: 

– Ο Εφεντήμ Αναστάσιος ζει;
-Όχι λέω. Πέθανε. Και οι άλλοι μου θείοι πέθαναν.

Λέει: 

-Σαράντα εννέα άτομα, πενήντα ήμασταν. Σαρανταεννέα άτομα ήταν μεγάλοι και εγώ 12 χρονών κοριτσάκι λέει και θα κρεμούσαν κι εμένα. Και ο εφεντήμ Αναστάσης αυτός μας κατέβασε από την κρεμάλα.

Τότες είπα η μάνα μου αυτά που με είπε είχε δίκιο. Και έλεγα δεν πιστεύω ο τούρκος να έχει τέτοια (φιλανθρωπία) προς τους Χριστιανούς. Κι όμως απεδείχθη ότι ήταν όλα αλήθεια.


asimantiellada
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2SJe0OX
via IFTTT

Η μαγεία της ανθρώπινης επαφής

Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,
Ισχυρές δυνάμεις έχουν στρογγυλοκαθίσει στον κόσμο μας. Και νιώθω ότι εγκυμονούν εξελίσσεις — καλές και άσχημες.
Προς τα πού θα στραφεί ο κόσμος το νέο έτος; 

Τον φόβο και το σκοτάδι ή την αγάπη και την ελπίδα; 
Τι πρέπει να κάνει, και πώς πρέπει να εξελιχθεί το Avaaz και ο καθένας και καθεμία από εμάς, για να ανταποκριθούμε στην εποχή μας;

Έψαχνα για να ακούσω μια απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, και μου ήρθε το εξής:

Μαζί έχουμε κερδίσει μεγάλες και υπέροχες μάχες -σημαντικές για την υπηρεσία της ανθρωπότητας.- Αλλά ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες της μεγαλύτερης δύναμής μας τη μαγεία της ανθρώπινης επαφής. Την αγάπη.

Περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουμε αυτό το email. Προερχόμαστε από κάθε γωνιά της Γης, κάθε έκφανση της ζωής, κάθε κομμάτι της ανθρώπινης οικογένειας. 

Αυτό που μας συνδέει είναι το αμοιβαίο αίσθημα για το κοινό καλό και την αλληλεγγύη, το φως και την αγάπη. Το Avaaz ενσαρκώνει το πνεύμα της ανθρωπότητας, την ιδέα ότι είμαστε ένας λαός, κι ότι μαζί προστατεύουμε ο ένας τον άλλον και τη ζωή στον πλανήτη μας.

Ο κόσμος χρειάζεται αυτό το αίσθημα περισσότερο από ποτέ. 

Γιατί μόνο ΜΑΖΙ μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Γι’ αυτό νιώθω ότι ως κίνημα καλούμαστε να δημιουργήσουμε μια μεγάλη αδελφότητα για την ανθρωπότητα, να διαδώσουμε την αλήθεια για τους πανανθρώπινους δεσμούς μας και να αγωνιστούμε για να χτίσουμε τον κόσμο που περιμένει να γεννηθεί, όχι μέσα απ’ τον φόβο και το μίσος για τον διπλανό μας, αλλά μέσα απ’ την ελπίδα και την αγάπη όλων μας.

Αν νιώθεις αυτή την κατεύθυνση να σε καλεί, πες το στην ομάδα του Avaaz πατώντας παρακάτω:

Ναι, νιώθω ότι είναι σωστό. Είμαι μέσα.

Αυτό το μονοπάτι μπορεί να μας πάει πέρα από τα emails και τις εκστρατείες, και να μας οδηγήσει στο να φτιάξουμε χώρους, είτε διαδικτυακούς είτε πραγματικούς, όπου θα μπορούμε να βλέπουμε και να ακούμε ο ένας τον άλλον. Για να μπορούμε να αγωνιζόμαστε όχι μόνο στην πολιτική αρένα, αλλά και στην κοινωνική: εμπνέοντας περισσότερο κόσμο να ασπαστεί το πανανθρώπινο αίσθημα που μας συνδέει. Για να υπερασπιζόμαστε όσα αγαπάμε με περισσότερα μέσα και με ένα κοινό όραμα για το μέλλον όλων μας.

Αν συμφωνείς, ας ξεκινήσουμε το νέο έτος με μια πράξη ανθρωπιάς. Πχ. να μιλήσουμε σε ένα αγαπημένο πρόσωπο, έναν άγνωστο ή κάποιον με τον οποίο διαφωνούμε πολιτικά. Μπορεί να είναι μια πράξη αγάπης, καλοσύνης ή ευγνωμοσύνης.

Πάτα παρακάτω για να επιλέξεις να ξεκινήσεις αυτό το ομαδικό ταξίδι και μοιράσου μια ανθρώπινη ιστορία. Ας αρχίσουμε να χτίζουμε την παγκόσμια αδελφότητά μας, διαδίδοντας το πνεύμα της ανθρωπιάς, τη μαγεία της επαφής και τη δύναμη της αγάπης:

Ναι, νιώθω ότι είναι σωστό. Είμαι μέσα.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη για κάθε μέλος αυτού του κινήματος,
Ricken και όλη η ομάδα του Avaaz
………………………..


Μας το έστειλε η Παιδοενδοκρινολόγος Ρούλη Παπαθανασίου

from Blogger http://bit.ly/2s9SFCv
via IFTTT

Αναρτήθηκε στις Αγάπη, Ανθρωπιά. Ετικέτες: . Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: