Μαμά, άσ’ το λίγο και με τον μπαμπά του

Γενικώς δεν αμφισβητείται ο ρόλος σας. Μη σας περνάει αυτή η ιδέα απ’ το μυαλό. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, σε ορισμένους τομείς ο μπαμπάς μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα. Πού; Διαβάστε παρακάτω…

Εμείς μαθαίνουμε στο μωρό να στέλνει φιλάκια με το χεράκι, εκείνος το «στραπατσάρει» κάνοντας το να πετάει στον αέρα! Εμείς τρομοκρατούμαστε μήπως χτυπήσει πέφτοντας από την κούνια, εκείνος το τσιγκλάει όλο και πιο δυνατά μέχρι να αρχίσει να ξεφωνίζει. Ο μπαμπάς τα δίνει όλα για εκείνο, επινοεί καινούργια παιχνίδια, αλλά, ας πούμε την αλήθεια, όταν είναι ο σύζυγος που ασχολείται με το παιδί έχουμε πάντα
την αίσθηση ότι «εμείς θα το κάναμε καλύτερα».
Συμβαίνει και σε εσάς; Αν ναι, μάλλον δε θα έπρεπε…
Τα παιδιά δέχονται από τους μπαμπάδες διαφορετικά ερεθίσματα. Η διαφορά στις χειρονομίες και στις συνήθειες από την επαφή με τον πατέρα είναι πολύτιμη, γιατί βοηθά τη ψυχοσωματική ανάπτυξη του μικρού και ανοίγει την πόρτα σε νέες ανακαλύψεις.
Εναλλακτικά χάδια, «ενέσεις» ενθάρρυνσης, σουρεαλιστικές αφηγήσεις, κάθε συμβολή του πατέρα είναι ένας εμπλουτισμός, ένα πρώτο βήμα προς ένα νέο κόσμο.
Ακολουθεί ένας μικρός οδηγός για να ανακαλύψετε όλα τα μυστικά προτερήματα της πατρικής δύναμης!

0 – 2 ετών
Το μωράκι έφτασε κι ο μπαμπάς το χαϊδεύει, του δίνει το μπιμπερό αλλά κυρίως του μιλάει. Κι εδώ ακριβώς είναι το ωραίο. Οι συχνότητες της αρρενωπής φωνής, που είναι πιο μπάσες, επιδρούν στο μυαλό του μωρού έτσι ώστε να το ηρεμούν και να το χαλαρώνουν. Μετράει και ο τρόπος ομιλίας. Οι μπαμπάδες κάνουν λιγότερο παιδικές φωνούλες και συνθέτουν φράσεις πιο μακροσκελείς από των μαμάδων.
Όλα αυτά είναι στοιχεία που κεντρίζουν τη γλωσσική ικανότητα του μικρού. Δεν είναι όμως μονό αυτά τα πλεονεκτήματα του μπαμπά. Ακόμα και ο τρόπος που το αγγίζει, που το σηκώνει από το έδαφος και που παίζει με αυτό έχει τα προτερήματά του. Αν η μαμά είναι η «βασίλισσα της τρυφερότητας», ο μπαμπάς είναι ο «πρίγκιπας της ενθάρρυνσης».
Παιχνίδια όπως το να σηκώνει το μικρό και να το στριφογυρίζει, να το «πετάει ψηλά» ή απλά να το κρατάει στην αγκαλιά του μ’ έναν τρόπο διαφορετικό, ίσως πιο ανέμελο, βοηθούν το μικρό να αποκτήσει μια διαφορετική αντίληψη του χώρου και της κίνησης και το ενθαρρύνουν να βρει την ισορροπία του.
Δεν είναι τυχαίο λένε οι ειδικοί ότι τα πρώτα βήματα γίνονται κυρίως παρέα με τον μπαμπά, που έχει την τάση να αφήνει το μωρό πιο ελεύθερο, να πειραματίζεται και να ανησυχεί λιγότερο για τα μικροατυχήματα.
Tips για τον μπαμπά
Μία φορά την εβδομάδα ή και πιο συχνά φυλάξτε κάποια ώρα για να την περάσετε μόνοι με το μωράκι.
Μη «μιμείστε» τις δραστηριότητες της μαμάς, αλλά επινοήστε άλλες δικές σας… Ό,τι και να είναι αυτό (ένα μπανάκι, μια βόλτα με το ποδήλατο), για το μωράκι θα είναι μια διαφορετική περιπέτεια κι ένα μικρό τελετουργικό που θα μοιραστείτε μόνο εσείς και εκείνο.

2-4 ετών
Προσαρμογή στον παιδικό σταθμό, πρώτες φιλίες, πρώτες βόλτες σε παρκάκια και παιδότοπους: όταν η σχέση με τον μπαμπά λειτουργεί, όλα είναι πιο απλά! Είναι γεγονός ότι τα παιδιά που περνούν πολύ χρόνο με τον μπαμπά είναι πιο κοινωνικά και πρόθυμα να προσαρμοστούν σε νέα δεδομένα, χάρη στην πατρική συμπεριφορά που ενθαρρύνει το παιδί να ανοιχτεί στον εξωτερικό κόσμο χωρίς αναστολές.

Κι αυτό ισχύει και για τις μικρές καθημερινές κατακτήσεις. Απ’ το να μάθει να δένει τα παπούτσια του, μέχρι το να αντιμετωπίσει με θάρρος μια πολύ απότομη τούμπα. Οι προτροπές του μπαμπά «έλα, αγάπη μου, θα τα καταφέρεις» το βοηθούν να φοβάται λιγότερο. Ενώ όταν συμβαίνουν διάφορα μικρά ατυχήματα οι παρηγορητικές προσπάθειές του -περισσότερο και από τις αγκαλίτσες της μαμάς- του μαθαίνουν να ξεκινά απ’ την αρχή με το σωστό τρόπο.
Τα παιχνίδια μαζί του τείνουν να είναι πιο διασκεδαστικά. Το παιδί μπορεί να παίξει «πάλη» με τον μπαμπά (πολύ σημαντικό για την κινητική του ανάπτυξη), να πηδήξει πάνω στο κρεβάτι ή και να κάνει ζαβολιές στην κουζίνα (κάτι που θα έκανε τη μαμά έξαλλη!).
Με λίγα λόγια, μπαμπάς σημαίνει ελευθερία· ελευθερία να δοκιμάζει, να κοιτάει, να αγγίζει. Επιπλέον, προτέρημα των μπαμπάδων είναι το ότι καταφέρνουν να θέτουν όρια και κανόνες: όχι ότι οι μαμάδες δεν είναι ικανές, όμως ανέκαθεν ο ρόλος των κανόνων ανήκει στον πατέρα, που μπορεί να ξεφεύγει καλύτερα από τα νάζια και τα καπρίτσια και να θέτει κανόνες που βοηθούν το παιδί να βρει τη θέση του στον κοινωνικό χώρο. Αν το λέει ο πατέρας, τότε σίγουρα είναι σωστό έτσι…

4 – 6 ετών
Οι κατασκευές, το memory, ένα μεγάλο παζλ που πιάνει ολόκληρο το τραπέζι… Η μαμά ύστερα από 5 λεπτά δεν αντέχει άλλο, αλλά ο μπαμπάς είναι πραγματικά ένας μάγος.
Οι ειδικοί διαπιστώνουν ότι αν οι μαμάδες είναι ασύγκριτες από άποψη δημιουργικότητας οι άντρες είναι πιο ικανοί στα παιχνίδια μαθηματικής λογικής και υπομονής. Φυσικά, όλα αυτά προς όφελος των παιδιών, που έτσι μαθαίνουν πολλά και καλλιεργούν τη στρατηγική σκέψη.
«Βλέπεις, αγάπη μου; Aν βάλουμε αυτό το κομμάτι εδώ, θα καταφέρουμε να στηρίξουμε όλο τον πύργο!»

Οι μπαμπάδες δεν το κάνουν απλά, αλλά τους αρέσει κιόλας να εξηγούν προς μεγάλη ικανοποίηση του μικρού τους, που ακούει με ανοιχτό το στόμα. Όσον αφορά τις εξηγήσεις, κανείς δεν καταφέρνει τόσο καλά να αντιμετωπίσει αυτή την «ηλικία του γιατί»: «Γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος;», «γιατί η φωτιά καίει;», «γιατί αλλάζεις ταχύτητα όταν οδηγείς;» Οι μπαμπάδες έχουν μέσα τους μια μεγάλη ανάγκη να μπουν σε λεπτομέρειες να ικανοποιήσουν οποιαδήποτε περιέργεια. Έτσι η μαμά μπορεί να αφήνει εκείνους να συζητάνε για το γιατί ο κόσμος είναι στρογγυλός, ενώ εκείνη απολαμβάνει ένα ζεστό μπάνιο…
Tips για τον μπαμπά

Να φυτέψετε ένα δέντρο, να κατασκευάσετε ένα σπιτάκι για τα πουλάκια, να μαζέψετε τα φύλλα από τον κήπο. Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά αρχίζουν να έχουν κάποιες ικανότητες χειρισμού και είναι ευτυχισμένα όταν μπορούν να βοηθήσουν σε δουλειές κατεξοχήν αντρικές, που τους δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν επικίνδυνα και δύσκολα πράγματα. Και ενώ ζωγραφίζετε μαζί μια πόρτα, μπορείτε να εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία να του μιλήσετε για εσάς και να το ρωτήσετε τα πάντα σχετικά με τα γούστα του και τα χόμπι του.


Επιστημονική επιμέλεια: Ελεάνα Ελευθερίου, ψυχοθεραπεύτρια

Advertisements

Από μικροί στα… αναβολικά για τα προνόμια των μεταλλίων

Τα προνόμια των «πρώτων», των αθλητών δηλαδή που κάνουν καλές επιδόσεις, έχουν μετατραπεί από κίνητρο για το «ευ αγωνίζεσθαι», σε αφετηρία ενός ανταγωνισμού με αθέμιτα μέσα και καταστροφικά αποτελέσματα.

Τα αναβολικά όπως προκύπτει από τα ρεπορτάζ, έχουν πάρει θέση ακόμη και στα σχολικά πρωταθλήματα. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του πατέρα μαθητή-αθλητή Δημήτρη Ζαρώνη, ο οποίος είπε μιλώντας στον ALPHA ότι «κάποτε που παραβρέθηκα σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων, μέσα στις τουαλέτες υπήρχαν σύριγγες. Αυτό για μένα λέει πολλά».
Τα κρούσματα ντοπαρισμένων αθλητών στα μαθητικά πρωταθλήματα σοκάρουν. Όπως είπε ο καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Καταπολέμησης Ντόπινγκ Αστέριος Δεληγιάννης «έχουμε την πληροφορία, ότι μια μαθήτρια απ’ ό,τι φαίνεται έκανε σε πρόσφατους αγώνες χρήση απαγορευμένης ουσίας και πιο συγκεκριμένα ινδικής κάνναβης».
Η 17χρονη αθλήτρια που ελέγχεται, έδωσε δείγμα ούρων όταν συμμετείχε στο Πανελλήνιο Μαθητικό Πρωτάθλημα της Άρσης Βαρών στην Δράμα στις 13 και 14 Μαρτίου.
Η πρωτιά σε πανελλήνιο σχολικό πρωτάθλημα ισοδυναμεί με άμεση εισαγωγή στη Γυμναστική Ακαδημία χωρίς εξετάσεις.
Εάν ο μαθητής-πρωταθλητής επιλέξει άλλη Σχολή, τότε μοριοδοτείται με επιπλέον 10% επί των μορίων που έχει συγκεντρώσει.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, στον «απαγορευμένο» δρόμο ωθεί τα παιδιά αρκετές φορές και η υπερβολική πίεση των γονιών τους για την επιτυχία, με απώτερο κίνητρο την εισαγωγή σε κάποια Πανεπιστημιακή Σχολή και την επαγγελματική αποκατάσταση και καταξίωση.
Πρόσφατα, μία ακόμη αθλήτρια της κολύμβησης από Λύκειο της Αττικής έχασε το μετάλλιο, όταν πιάστηκε ντοπαρισμένη, ενώ πέρσι μαθητής από τη βόρεια Ελλάδα λίγο έλειψε να χάσει για τον ίδιο λόγο την εισαγωγή του στο Πανεπιστήμιο.
Οι έλεγχοι ντόπινγκ στα σχολικά πρωταθλήματα καθιερώθηκαν μετά την αποκάλυψη, ότι τρεις μαθητές-αθλητές είχαν κάνει πριν από 4 χρόνια στο Βόλο χρήση αναβολικών.
Ο πρώην υφυπουργός Υγείας Θανάσης Γιαννόπουλος μιλώντας στον ρ/σ Alpha 98,9 είπε ότι «και κάποιοι περίεργοι θάνατοι που υπάρχουν σε μικρές ηλικίες και σε κάποιους αθλητές, είναι καθαρά από καρδιακές ανακοπές, που γίνονται λόγω χρήσεως πολλών τέτοιων ουσιών».
Την ώρα που αρκετοί θεωρούν, ότι όσα συμβαίνουν ήταν κοινό μυστικό, οι έφηβοι αθλητές παραμένουν έρμαια μιας αρρωστημένης κατάστασης, που συνεχίζεται χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Δύσκολες συμπεριφορές και νευράκια παιδιών και εφήβων

Δύσκολες συμπεριφορές
Σχεδόν όλα τα παιδιά είναι δύσκολα ή απαιτητικά κατά περιστάσεις και ιδιαίτερα τα νήπια. Δύσκολες ή διασπαστικές συμπεριφορές είναι αυτές οι οποίες διαρκούν ή γίνονται τόσο σοβαρές που προκαλούν μεγάλα προβλήματα στις οικογένειες ή στις κοινότητες.
Υπερβολικά διασπαστική ή επιθετική συμπεριφορά σε οποιαδήποτε ηλικία πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’όψιν. Δεν πρέπει να παραβλεφθεί σαν μια ¨φάση¨ ή κάτι που θα ξεπεραστεί. Τέτοια συμπεριφορά σε παιδιά και εφήβους μπορεί να αρχίσει με συχνή απώλεια του αυτοελέγχου, ερεθιστικότητα, παρορμητική συμπεριφορά ή εύκολη απογοήτευση.
Όταν ένας γονιός ή κάποιος ενήλικας που είναι σε συχνή επαφή με το παιδί ανησυχεί για του παιδιού τη συμπεριφορά η συμβουλή ενός ειδικού πρέπει να ζητηθεί. Επαγγελματίες στην υγιεινή περιλαμβάνονται και οι σύμβουλοι, μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να αναγνωρίσουν τα προβλήματα και τρόπους που θα βοηθήσουν το παιδί να αντεπεξέλθει τις δυσκολίες.

Επιθετική συμπεριφορά μπορεί να περιλαμβάνει:
• Έκρηξη θυμού και νεύρων
• Σωματική επιθετικότητα
• Τσακωμοί , απειλές, ή απόπειρες σωματικής βλάβης άλλων.
• Χρήση όπλων.
• Εσκεμμένη καταστροφή ιδιοκτησίας ή
• βανδαλισμός

Η πειθαρχεία πρέπει να σχετίζεται με τη μάθηση και δεν πρέπει να είναι σκληρή ή άδικη. Η σωματική τιμωρία συχνά θα κάνει τη συμπεριφορά του παιδιού πιο δύσκολη.
Να βλέπουν ή να ακούν βία στο σπίτι μπορεί να επηρεάσει παιδιά και εφήβους το ίδιο σαν να είχαν δεχθεί βιαιοπραγία .
Βίαιες σκηνές στην τηλεόραση ή σε βίντεο παιγνίδια μπορεί να επηρεάσουν ευπαθή νέα παιδιά.
Η βία συνήθως οδηγεί σε βία.


Νευράκια
Τα νευράκια των παιδιών συμβαίνουν όταν αυτά αισθάνονται απηυδισμένα ή αγχωμένα.

Νευράκια πότε –πότε είναι ένα κανονικό στάδιο ανάπτυξης των παιδιών.
Οι γονείς θα πρέπει να ανησυχήσουν εάν τα νευράκια γίνουν ακραία ή συνεχόμενα.

Μερικά από τα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να αντιπαρέλθουν τα νευράκια είναι:
• να δαπανούν τακτικά ξεκούραστο χρόνο μαζί τους .
• Να τους λέτε ότι προσέχετε τα καλά πράγματα που κάνουν και
• Να λάβετε υπ’όψη τις άλλες πιέσεις που επηρεάζουν το παιδί όπως αν αρχίζει νηπιαγωγείο,ένα καινούριο μωρό, ή διαφωνίες ανάμεσα στους γονείς.

Προβλήματα συμπεριφοράς μπορεί να επηρεάσουν ένα παιδί ή έναν έφηβο στην επίλυση προβλημάτων, αντιμετώπιση στις πιέσεις της ζωή και να απολαύσουν κανονικές δραστηριότητες με την οικογένεια ή φίλους τους. Η σχολική τους ζωή μπορεί να είναι επίσης ανάστατη. Αναστατωμένη συμπεριφορά μπορεί να φέρει δυσκολίες στα παιδιά να αναπτύξουν φιλίες και μπορεί να παρεμβάλλεται στις οικογενειακές σχέσεις.
Χωρίς θεραπεία παιδιά και νέοι άνθρωποι μπορεί να συνεχίσουν να έχουν προβλήματα στο σχολείο, με το νόμο, στη δουλειά τους και αργότερα όταν μεγαλώνουν δική τους οικογένεια.

Πως θα έρθουν τα παιδιά που μεγαλώνουν στην πόλη σε επαφή με την φύση;

Μην κλείνετε το παιδί στο σπίτι. Αναμφίβολα οι καιροί έχουν αλλάξει και το να αφήνουμε τα παιδιά ελεύθερα να παίζουν έξω, εγκυμονεί κινδύνους. Με το να εγκλωβίζονται όμως στο σπίτι, στερούνται πολλά.
Εκμεταλλευτείτε τα πάρκα ή τις πλατείες της γειτονιάς σας.
Αν είστε από αυτούς που έχουν συγγενείς σε κάποιο χωριό, αδράξτε την ευκαιρία και επισκεφτείτε τους.

Τα παιδιά μπορούν να ακολουθήσουν για λίγο το πρόγραμμα τους φροντίζοντας τα ζώα που μπορεί να έχουν, και γενικότερα να δουν τον τρόπο ζωής σε έναν χωριό και να διαπιστώσουν από μόνα τους πόσο διαφορετικοί είναι οι ρυθμοί της ζωής στην πόλη.
Μια καλοκαιρινή πρόταση, είναι και η
κατασκήνωση . Υπάρχουν πολλές επιλογές και συνήθως οι κατασκηνώσεις βρίσκονται σε περιοχές με πολύ πράσινο.Τα παιδιά αλλάζουν ρυθμούς, παίζουν και ανακαλύπτουν τη φύση, και σίγουρα πρόκειται για μια φυγή από την οριοθετημένη, τσιμεντένια καθημερινότητα της πόλης.
Το
Σαββατοκύριακο , βρείτε χρόνο και διάθεση για μια εκδρομή . Βόλτα με τα παιδιά για παιχνίδι και φαγητό λίγο πιο έξω από την πόλη.
Οι διακοπές σας είναι μόνο σε νησιά ή τουριστικά μέρη; αν ναι, ξανασκεφτείτε το! Οι περισσότεροι από εμάς φροντίζουμε ώστε στις διακοπές να «μη μας λείψει τίποτα από το σπίτι», και όμως το αντίθετο είναι το ζητούμενο, να κάνουμε και κάτι το διαφορετικό!

Το να πάρουμε τα παιδιά από το διαμέρισμα και να τα κλείσουμε απλά σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο δεν τους προσφέρει κάτι. Σαφώς και θα φροντίσουμε για τη διαμονή, αλλά παράλληλα να δούμε εάν ο προορισμός που θα επιλέξουμε μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι διαφορετικό με τα παιδιά που στην πόλη δεν θα μπορούσαμε!
Ο Αγροτουρισμός είναι ένα σημαντικό κομμάτι που αναπτύσσεται στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια και στο επίσημο site για τον τουρισμό υπαίθρου
(http://www.agrotravel.gr) θα βρείτε πολλές προτάσεις για εναλλακτικές διακοπές.
Ακόμη και σε κοντινά πάρκα που υπάρχουν στην πόλη, περπατήστε, κάντε ποδήλατο με τα παιδιά αλλά και εξερευνήστε. Βοηθήστε τα να φτιάξουν ένα φυτολόγιο συλλέγοντας φύλλα από δέντρα και φυτά που θα συλλέξουν.
Ένας μεγεθυντικός φακός θα είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο για την τσάντα του μικρού σας εξερευνητή. Αφήστε το παιδί να περιεργαστεί μια μυρμηγκοφωλιά, μια πασχαλίτσα που περπατάει και ότι άλλο του κινήσει την περιέργεια. Δώστε του χρόνο να τα κάνει όλ’ αυτά.
Αφήστε το άγχος και τη βιασύνη στην πόλη.
Συλλέξτε κοχύλια, πέτρες ή βότσαλα που μπορεί μετά με αυτά να φτιάξετε ένα κολλάζ, να ζωγραφίσετε πάνω τους ή να διακοσμήσετε το σπίτι.
Δώστε τους την φωτογραφική μηχανή και ρόλο …δημοσιογράφου για να φτιάξουν ένα «ρεπορτάζ» εικόνων από την φύση.

Τις φωτογραφίες μπορούν να τις δείξουν σε φίλους αλλά και στο σχολείο και σίγουρα θα καμαρώνουν γι’ αυτές. Μπορεί να είναι πουλιά και γενικότερα ζώα που συνάντησαν, δέντρα, ακόμη και κάτι που είδαν και δεν τους άρεσε! Σκουπίδια ή όποια ανθρώπινη παρέμβαση θεώρησαν ότι κάνει κακό στο δάσος ή στην παραλία που βρέθηκαν!
Υπάρχουν πολλές οργανώσεις όπως η
WWF , η Ελληνική Ορνιθολογική εταιρία και πολλές άλλες, που οργανώνουν περίπατους και δραστηριότητες στην φύση. Επικοινωνήστε μαζί τους και πληροφορηθείτε. Ακόμη και η συμμετοχή του παιδιού σε μια ομάδα προσκόπων που υπάρχει στην περιοχή είναι μια καλή ιδέα, αφού και οι περισσότερες δραστηριότητες τους έχουν σαν στόχο την αγάπη για την φύση.
Τα παραπάνω, αποτελούν ενδεικτικές προτάσεις. Σίγουρα τα παιδιά θα σας δώσουν και άλλες ιδέες. Φτάνει να βρείτε την όρεξη και το κέφι για να ξεφύγετε. Ακόμη και ένα πικ-νικ από μόνο του θα σας δώσει πολύ χαρά.

Ξαπλώστε παρέα με το παιδί κάτω από ένα δέντρο και απλώς αφουγκραστείτε τους ήχους.
Να θυμάστε ότι για να αγαπήσουν τα παιδιά την φύση, πρέπει όταν βρίσκονται κοντά της να περνάνε καλά.
Αφήστε στην άκρη φράσεις του τύπου «θα λερώσεις τα ρούχα σου» (πάρτε μια δεύτερη αλλαξιά μαζί σας), ή «μην τρέχεις θα χτυπήσεις» (και ένα φαρμακείο χρειάζεται).
Δώστε τους την δυνατότητα να διασκεδάσουν και διασκεδάστε κι εσείς μαζί τους. Έτσι όλοι θα ανυπομονείτε για την επόμενη βόλτα σας, εκδρομή ή ταξίδι.

http://www.paidorama.com/

Αλκοολισμός και εφηβεία

Απαντά η Ιωάννα ΠροσμίτηΨυχολόγος

Ο γιος μου είναι 15 χρονών και τελευταία όταν βγαίνει με τους φίλους του πίνει αρκετά και έρχεται τα Σάββατα συνήθως ελαφρά μεθυσμένος. Φοβάμαι μήπως γίνει αλκοολικός γιατί και ο παππούς του ήτανε. Πως να τον αντιμετωπίσω; Πως να τον πείσω ότι αν συνεχίσει θα καταστρέψει τον εαυτό του;

Το παραπάνω είναι το γράμμα μιας μητέρας που ανησυχεί για το παιδί της που βρίσκεται στην εφηβεία η οποία έχει πολλές ιδιαιτερότητες τις οποίες θα περιγράψουμε και θα μιλήσουμε επίσης για μια από τις μάστιγες της εποχής τον αλκοολισμό που ανήκει στις εξαρτησιογόνες ουσίες.
Οι έφηβοι είναι η ελπίδα του μέλλοντος είναι η νέα γενιά, είναι η περίοδος που όλες οι πνευματικές και γνωστικές τους ικανότητες βρίσκονται στην ακμή.
Έτσι όπως είναι όμως καλοί δέκτες της γνώσης είναι και του εθισμού αφού ως γνωστό απορροφούνε γνώσεις και συμπεριφορές σαν σφουγγάρια.
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΑΛΚΟΟΛ;
Λόγω ηλικίας οι έφηβοι έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες
1) Είναι περίεργοι και θέλουν να αποκτήσουν καινούργιες πρωτόγνωρες εμπειρίες.
2) Θέλουν να δοκιμάσουν τα πάντα να γευτούν όλες της πλευρές της ζωής χωρίς να καταλαβαίνουν τις συνέπειες του μέλλοντος.
3) Θέλουν να δείξουν ότι είναι προχωρημένοι, προοδευτικοί, μάγκες και δεν είναι μαμμόθρεφτα παιδιά ή φυτά όπως έχουν την τάση οι περισσότεροι να κοροϊδεύουν τα συνεσταλμένα και υπάκουα παιδιά.
4) Για να εξισωθούν με τους μεγάλους ιδιαίτερα αν έχουν πρότυπο στο σπίτι.
Όταν λοιπόν οι γονείς επιμένουν μην πίνεις ή μην καπνίζεις και οι ίδιοι το κάνουν ίσως σπρώχνουν ακόμα πιο πολύ τα παιδιά στις έξεις
5)Για λόγους που αφορούν την χρήση και την διαθεσιμότητα του αλκοόλ
α) Επειδή το αλκοόλ σε μικρή χρήση έχει κάποια οφέλη όπως ότι προάγει τις κοινωνικές σχέσεις, λειτουργεί ως ηρεμιστικό και χαλαρωτικό το βράδυ, σε μικρή δόση ως παυσίπονο είτε από κοιλιακούς πόνους είτε από πονόδοντο και σε μικρή ποσότητα επίσης κάνει καλό στην καρδιοαγγειακή λειτουργία δεν είναι τόσο φανερές οι βλαβερές συνέπειες του όπως για παράδειγμα διαφόρων ναρκωτικών ουσιών.
β) Υπάρχουν εταιρίες που πλουτίζουν από την κατανάλωση του καταναλωτικές και διαφημιστικές.
ΠΟΙΟΙ ΕΦΗΒΟΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;
Αυτοί που έχουν οικογενειακό ιστορικό χρήσης, οι υπερευαίσθητοι που έχουν μειωμένη αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και αυτοί που δεν έχουν οικογενειακοί στήριξη.
Είναι επιρρεπή τα άτομα που προέρχονται από διαλυμένη, αδιάφορη οικογένεια. Η έλλειψη ενδοοικογενειακής επικοινωνίας συνδέεται με την ροπή στην χρήση.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως άλλο χωρισμένη άλλο διαλυμένη οικογένεια.
Έτσι ένα παιδί μπορεί να έχει και τους δύο γονείς οι οποίοι μαλώνουν κάθε μέρα και ξεσπούν πάνω του και ζει γενικότερα σε ένα νοσηρό περιβάλλον ή να ζει με τον έναν και τον άλλο να τον βλέπει σαββατοκύριακα και να έχει ουσιαστική επικοινωνία και με τους δύο.
ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΧΡΗΣΗ ΑΛΚΟΟΛ;
Πρόσκαιρη ευφορία και εκεί στηρίζεται η εξάρτηση δηλαδή στην πρόσκαιρη ανακούφιση από τον πόνο. Μειώνει τις άμυνες και το άτομο γίνεται πιο αυθόρμητο έως παρορμητικό και τελικά ανεξέλεγκτο και ένα άτομο που δεν ελέγχει τον εαυτό του είναι επικίνδυνο και για το ίδιο αλλά και για τους άλλους
ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ;
1) Σωματικές. Το αλκοόλ είναι ο κλέφτης των βιταμινών και των μετάλλων κυριώς του συμπλέγματος βήτα. Άλλες συνέπειες είναι η κόπωση, η κούραση η ατονία και σοβαροί κίνδυνοι για κύρωση του ήπατος.
2) Πνευματικές. Μείωση αντίληψης, απουσία μνήμης, απώλεια διαύγειας πνεύματος, αποδιοργάνωση σκέψης, έλλειψη οργανωτικότητας και προσοχής.
3) Ψυχολογικές. Αστάθεια, συναισθηματικές διακυμάνσεις, απώλεια αυτοπεποίθησης, κόμπλεξ κατωτερότητας βίαια ξεσπάσματα, επιθετικότητα.
Συνέπειες στο άτομο με κοινωνικές προεκτάσεις
1) Κακή απόδοση στο σχολείο, στην εργασία έλλειψη συντονισμού με αποτέλεσμα την ανεργία. Το αλκοόλ αφαιρεί την λειτουργικότητα του ατόμου.
2) Βία και εγκληματικότητα. Τα άτομα που κάνουν χρήση μεταμορφώνονται σε κακούς ανθρώπους και χάνουν σταδιακά κάθε ευαισθησία και ηθική αξία.
3) Πολλά ατυχήματα έχουν γίνει επειδή οι οδηγοί ήταν αλκοολικοί. Το αποτέλεσμα είναι οι θάνατοι αλλά και πολλές αναπηρίες
ΠΟΙΑ ΤΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ;
1) Σωματική κούραση, ατονία, κόκκινα μάτια, βήχας.
2) Συναισθηματικές μεταπτώσεις, αλλαγές διάθεσης, ανευθυνότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειωμένη ικανότητα κρίσης, κατάθλιψη, έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πάντα.
3) Μείωση ενδιαφέροντος για το σχολείο, κακοί βαθμοί, απειθαρχία, καβγάδες, επιθετικότητα, αποβολές.
4) Νέοι φίλοι περίεργοι, εκκεντρικοί, από διαλυμένες οικογένειες, αλλαγές στο ντύσιμο και στην εμφάνιση. Χρειάζεται προσοχή γιατί ένα παιδί που παρουσιάζει κάποια από τι παραπάνω συμπεριφορές δεν σημαίνει ότι απαραίτητα είναι αλκοολικό. Δεν χρειάζεται πανικός και καλύτερος σύμμαχος είναι η ψυχραιμία.
ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Καλύτερη αντιμετώπιση η πρόληψη. Αρχικά οικογενειακή στήριξη από τους γονείς οι οποίοι οφείλουν να κάνουν διάλογο με τα παιδιά, να είναι κοντά τους και στις χαρές και στα προβλήματα τους.
Ο τρόπος προσέγγισης τους πρέπει να είναι επικοινωνιακός χωρίς καταπίεση ή εκφοβισμό.
Οι γονείς οφείλουν να γνωρίζουν τις παρέες των παιδιών τους και να δίνουν την αίσθηση ασφάλειας οποιαδήποτε στιγμή.
Πρέπει να υπάρχει συνεργασία γονέων και δασκάλων ή καθηγητών για να υπάρχει ενημέρωση για την ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του παιδιού ή εφήβου.
Χρήσιμη θεωρείται η συμβουλευτική γονέων και η υποστήριξη από ειδικό όταν κρίνεται απαραίτητη.
Τέλος οι διαλέξεις και τα σεμινάρια στο σχολείο για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης τόσο στο άτομο όσο και στο κοινωνικό σύνολο είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητα.

Θερίζει ακόμη η φυματίωση

Ως η «μεγαλύτερη ιατρική αποτυχία της ανθρωπότητας» χαρακτηρίστηκε από τους επιστήμονες, που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Παιδιατρικό Συνέδριο, η προσπάθεια ελέγχου της φυματίωσης.

450.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από φυματίωση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, κάθε χρόνο καταγράφονται 1,2 εκατομμύρια νέα περιστατικά φυματίωσης και 450.000 θανάτοι παιδιών!
Στις διαστάσεις του προβλήματος της φυματίωσης στα παιδιά σε όλο τον κόσμο, αναφέρθηκε στη χθεσινή του ομιλία ο καθηγητής Παιδιατρικής κ. Jeffrey Starke, του Κολεγίου Ιατρικής Baylor του Νοσοκομείου Παίδων του Τέξας.
Ο καθηγητής διατύπωσε στο Συνέδριο που διεξάγεται στην Αθήνα το νέο δόγμα, το οποίο αναγνωρίζει την εν λόγω ασθένεια ως ένα σημαντικό παιδιατρικό πρόβλημα υγείας, η αντιμετώπιση του οποίου πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. «Παρότι η διάγνωση της φυματίωσης στα παιδιά είναι δύσκολη, η πρόληψή της είναι εφικτή στον συγκεκριμένο πληθυσμό.
Τα παιδιά μολύνονται από τους ενήλικες του περιβάλλοντός τους και γι’ αυτόν το λόγο είναι σημαντικό να ελέγχονται τα άτομα με τα οποία έρχονται σε επαφή».
Καταλήγοντας, ο καθηγητής συνέστησε ότι ένα παιδί που ζει σε περιβάλλον με φυματίωση θα πρέπει να λαμβάνει θεραπευτική αγωγή για έξι μήνες, ακόμη κι αν έχει εμβολιαστεί με το εμβόλιο BCG και είναι ασυμπτωματικό.

Φυματίωση, μια ασθένεια που δε νικήσαμε
Για πάρα πολλά χρόνια ο πολύς κόσμος θεωρούσε ότι η φυματίωση ήταν μια ασθένεια του 19ου αιώνα που έπληττε τους καλλιτέχνες και τους ποιητές, μια κατάρα της βιομηχανοποίησης η οποία στοίχιζε τη ζωή σε 1 στους 6 ανθρώπους στις πόλεις του δυτικού κόσμου.
Είχε θεωρηθεί ως εξαφανισμένη, ως ηττημένη από τα νέα φάρμακα που ανακαλύφθηκαν στα μέσα του 20στού αιώνα.
Όμως πρόσφατα, η φυματίωση επανέκαμψε ενισχυμένη κυρίως από την πανδημία του AIDS. Και το χειρότερο: η φυματίωση εμφανίζεται με πολυανθεκτική μορφή στα υπάρχοντα φάρμακα.
Σήμερα, η φυματίωση σκοτώνει 2 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως, το 98% από τους οποίους ζουν σε φτωχές χώρες.

Κάθε χρόνο, 9 εκατομμύρια άνθρωποι προσβάλλονται από φυματίωση παγκοσμίως. Κάθε λεπτό, 4 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους. Και ίσως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το 95% των νέων περιστατικών εμφανίζονται σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Αν δεν αντιμετωπιστεί η φυματίωση, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι μέσα στα επόμενα 20 χρόνια, θα μολυνθούν σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, 200 εκατομμύρια θα εμφανίσουν την ασθένεια και 35 εκατομμύρια θα πεθάνουν από φυματίωση.

για περισσότερα:
http://pedtb.gr/maingr.php?i=2&j=5
http://www.msf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1350&Itemid=237

3 λάθη και 6 κινήσεις για να μάθει το χαμομηλάκι σας να μοιράζεται

«- Είναι δικό μου! – Όχι, δικό μου!»… Η κτητικότητά τους έχει γίνει καθημερινός πονοκέφαλος για σάς. Τι πρέπει να κάνετε, όμως, όταν το μικρό σας αρνείται να μοιραστεί το παιχνίδι του με το αδερφάκι ή το φίλο του;

Όταν τα παιδιά σας μαλώνουν για τα παιχνίδια τους, δεν μπορείτε να τα μάθετε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή να μοιράζονται τα παιχνίδια τους. Βάλτε στόχο να τους «διδάξετε» αυτό το μάθημα με έναν τρόπο που δεν τα θίγει, που δεν τους δημιουργεί, δηλαδή, ενοχές ή άσχημα συναισθήματα για το άλλο παιδάκι.
Τα παιδιά είναι ευαίσθητα στα… σιωπηλά μηνύματα ή, αν θέλετε, επεξεργάζονται το μήνυμα με τον τρόπο που αυτά καταλαβαίνουν.
Για παράδειγμα, αν απαιτήσετε από το μεγαλύτερο παιδί να παραδώσει το παιχνίδι με το οποίο ασχολείται στο μικρότερο αδερφάκι του, αυτό που θα καταλάβει το μεγαλύτερο είναι ότι αγαπάτε περισσότερο το μικρότερο ή -στην περίπτωση του φίλου του- ότι εκτιμάτε περισσότερο το «ξένο» παιδάκι από αυτό.

3 λάθη που ΔΕΝ πρέπει να κάνετε:
1. Μην αρπάζετε το παιχνίδι από τα χέρια του!
Τι πιστεύετε ότι εισπράττει ένα παιδί όταν του αρπάζουν το παιχνίδι από τα χέρια και το δίνουν σε άλλο παιδί; Φανταστείτε ότι εισβάλλει στο γραφείο σας το αφεντικό σας, αρπάζει το laptop σας και το δίνει σε κάποιον άλλο συνάδελφό σας. Θεωρείτε ότι αυτή η χειρονομία θα σας κάνει, στη συνέχεια, να θέλετε να μοιραστείτε τα πράγματά σας; Μόνο εφόσον συντρέχουν λόγοι ασφάλειας δικαιολογείται να αρπάξετε από τα χέρια του παιδιού σας το παιχνίδι του. Εάν καταλήξετε να χρησιμοποιήσετε βία για να του το αποσπάσετε, απλώς διδάσκετε στο παιδί σας να κάνει το ίδιο. Προσπαθήστε να του ζητήσετε το παιχνίδι, προτείνοντας το χέρι σας και με χαμηλό τόνο στη φωνή σας.
2. Μην υποχρεώνετε το μεγαλύτερο να δίνει τα παιχνίδια του στο μικρότερο!
Είναι συνηθισμένη περίπτωση το μεγαλύτερο παιδί σας να παίζει με το βιβλίο του, το στυλό του, το παιχνίδι του και το μικρότερο να θέλει, την ίδια ώρα, να απασχοληθεί και αυτό με τα ίδια αντικείμενα. Είναι, όμως, δίκαιο το μεγαλύτερο παιδί σας να μοιραστεί το παιχνίδι του απλώς και μόνο επειδή αυτή είναι η επιθυμία του μικρότερου; Μην ξεχνάτε ότι το να μάθετε τα παιδιά σας να σέβονται το χώρο του άλλου είναι τόσο σημαντικό, όσο και το αίσθημα γενναιοδωρίας που προσπαθείτε να τους εμφυσήσετε.
3. Μην τα βάζετε να παίζουν με τη σειρά!
Μια βασική στρατηγική που χρησιμοποιούν οι γονείς για να διδάξουν τα παιδιά τους να μοιράζονται είναι να μοιράζουν τα ίδια παιχνίδια στο καθένα απ’ αυτά, σε διαδοχικές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα, πολύ συχνά λέτε στα παιδιά σας ότι «σήμερα με την μπάλα θα παίξεις εσύ και αύριο ο αδελφός σου»… Για να έχει η κίνησή σας διδακτική αξία, θα πρέπει πρώτα τα παιδιά να καταλάβουν τι εστί χρόνος. Λάβετε υπόψη σας ότι η αίσθηση του χρόνου δεν αναπτύσσεται στο παιδί μέχρι την ηλικία των τριών χρόνων. Συνεπώς, είναι μάταιο να ζητάμε από ένα παιδί μικρότερο των πέντε ετών να πειθαρχήσει. Ίσως να μας ευχαριστήσει δίνοντας το παιχνίδι του, αλλά σίγουρα η κίνησή του αυτή δεν είναι αποτέλεσμα του μαθήματος που του δώσαμε.


6 κινήσεις που πρέπει να κάνετε:
1. Αναζητήστε λύσεις
Δώστε τους να καταλάβουν ότι είναι υπεύθυνα για τη διαμάχη και ενθαρρύνετέ τα να βρουν μόνα τους τη λύση. Ένας τρόπος είναι να πείτε: «Εντάξει, έχουμε ένα πρόβλημα εδώ. Και οι δυο σας θέλετε να παίξετε με το ίδιο παιχνίδι, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό… Πώς μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα;» Στη συνέχεια, αποτραβιέστε, όσο αυτό είναι δυνατό, και αφήνετε τα παιδιά να λύσουν μόνα τους τη διαφορά. Μια άλλη στρατηγική που μπορείτε να ακολουθήσετε είναι να δώσετε κάποιες εναλλακτικές λύσεις στα παιδιά και να τα παροτρύνετε να διαλέξουν.
2. Ζητήστε συγγνώμη για το παιδί σας
Πόσες φορές δεν σας έτυχε να αρπάξει το παιδί σας το παιχνίδι ενός άλλου παιδιού. Μη φοβηθείτε να ζητήσετε εσείς συγνώμη για αυτό. Με αυτήν τη στάση σας δείχνετε στο άλλο παιδάκι ότι το σέβεστε και δίνετε στο δικό σας ένα καλό παράδειγμα. Η δική σας συμπεριφορά είναι σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα… Αν εσείς δεν είστε κτητικοί στην καθημερινή σας ζωή, τα παιδιά σας λαμβάνουν το μήνυμα!
3. Παρακολουθείτε χωρίς να παρεμβαίνετε
Αντισταθείτε στον πειρασμό να μπείτε ανάμεσα στα παιδιά που μαλώνουν για ένα παιχνίδι ή να χάσετε την ψυχραιμία σας και να τους φωνάξετε, εκτός βέβαια και αν φτάσουν στο σημείο να πιαστούν στα χέρια. Η ανάμιξή σας στην υπόθεση κάνει στο τέλος κάποιο από τα παιδιά να πληγωθεί. Επίσης, οι μικροί σας «μπελάδες» μαθαίνουν να εξαρτώνται από εσάς για να λύσουν τις διαφορές τους. Εάν επέμβετε, κάποιο από τα παιδιά θα βγει κερδισμένο και κάποιο χαμένο και κάθε φορά που διεκδικούν κάτι θα περιμένουν από τη μαμά και τον μπαμπά να δώσουν τη λύση.
4. Αποσπάστε του την προσοχή
Δεν είναι δύσκολο να αλλάξετε τη διάθεση του παιδιού, αποσπώντας την προσοχή του και κάνοντάς το να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό. Μην προσπαθείτε σε κάθε διαμάχη να του διδάξετε πώς να μοιράζεται. Τα μικρότερης ηλικίας παιδιά είναι εύκολο να ενδιαφερθούν για άλλα πράγματα σε χρόνο ρεκόρ.
5. Μπείτε στην ψυχολογία του
Ένα παιδί μπορεί να είναι γενναιόδωρο με τους φίλους του, αλλά όχι και με τα αδέρφια του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλώς, το μικρό σας λειτουργεί έτσι επειδή αισθάνεται ότι στο σπίτι δεν μπορεί να οριοθετήσει τα πράγματά του και επιπροσθέτως αισθάνεται ανταγωνιστικά. Μπορείτε να αλλάξετε τη συμπεριφορά τους, βοηθώντας τα παιδιά σας να συνειδητοποιήσουν πράγματα που κάνουν το ένα για το άλλο. Για παράδειγμα, ένα απλό σχόλιο σε ανύποπτο χρόνο, όπως: «Ήταν πολύ ωραία η κίνηση του αδελφού σου να σου δώσει τα πατίνια του», είναι μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται.
6. Επιβραβεύστε τη γενναιοδωρία του
Η κίνησή του να καλέσει δέκα συμμαθητές του στο σπίτι αντί για δύο ή να ετοιμάσει λιχουδιές για όλη την παρέα μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού. Αναγνωρίστε του όμως τις καλές του προθέσεις και αντί να το επιπλήξετε, επαινέστε το για το ότι είναι καλός φίλος. Οφείλετε να του εμφυσήσετε από νωρίς τη διάθεση του να μοιράζεται.

Θυμηθείτε:
Απαιτείται σεβασμός της ανάγκης του παιδιού για κτητικότητα.
Χρειάζεται να λάβετε υπόψη σας τη συναισθηματική
ωριμότητα του παιδιού σας.
Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι
η καθημερινή συναναστροφή του παιδιού σας με τα άλλα παιδάκια.

Της Μαρίας Καρίπογλου, με την επιστημονική επιμέλεια της Γιώτας Αντωνοπούλου, παιδοψυχολόγου – παιγνιοθεραπεύτριας

Αρέσει σε %d bloggers: