Όχι στο ρατσισμό από την κούνια-Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού

Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την καμπάνια «Όχι στον Ρατσισμό από την Κούνια», που αποτελείται από 40 κοινωνικές οργανώσεις, μεταναστευτικές κοινότητες και στηρίζεται από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, έχει ξεκινήσει μια καμπάνια εδώ και αρκετούς μήνες για τη συλλογή υπογραφών (http://www.kounia.org) για να δίνεται πιστοποιητικό γέννησης στα παιδιά των μεταναστών/τριών που γεννιούνται στην Ελλάδα, ενώ ζητάει παράλληλα την αλλαγή της νομοθεσίας που δεν επιτρέπει στα παιδιά των πολιτών τρίτων χωρών που γεννιούνται ή μεγαλώνουν στην Ελλάδα να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια. Πρόκειται για περίπου 200.000 παιδιά, νέες και νέους που, όπως καταλαβαίνετε, ενώ δεν έχουν γνωρίσει άλλη πατρίδα εκτός από την Ελλάδα αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Τα παιδιά που είναι συμμαθητές των δικών μας παιδιών όταν ενηλικιωθούν «βαφτίζονται» μετανάστες προερχόμενοι από τη χώρα προέλευσης των γονιών τους.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι είτε θα εργαστούν πολύ γρήγορα και θα έχουν ένσημα είτε θα απελαθούν ή θα ζήσουν στο γνωστό καθεστώς της «ημιπαρανομίας» στο οποίο δυστυχώς ζουν πολλοί μετανάστες στη χώρα μας.

Η καμπάνια «Όχι στο Ρατσισμό από την Κούνια», που διεκδικεί «ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», καλεί το υπουργείο εσωτερικών να ικανοποιήσει τα αιτήματα μας.

Ζητά συγκεκριμένα:

Την άμεση ρύθμιση του καθεστώτος των παιδιών και των νέων που ζουν στη χώρα μας. Χορήγηση άδειας παραμονής και εργασίας αόριστης διάρκειας σε όλα τα παιδιά και νέους που γεννήθηκαν ή θα γεννηθούν στην Ελλάδα ή φοίτησαν στην ελληνική εκπαίδευση.
· Την τροποποίηση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων για την εγγραφή των παιδιών των μεταναστών στα δημοτολόγια των Δήμων όπου γεννιούνται
· Την τροποποίηση του Κώδικα Ιθαγένειας έτσι ώστε να είναι δυνατή η κτήση της ιθαγένειας με τη γέννηση και με πολιτογράφηση των παιδιών που συμπληρώνουν 3 χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση χωρίς την υποχρέωση καταβολής παραβόλου (όπως οι ομογενείς)
· Την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα
· Την παροχή, τουλάχιστον, άδειας αόριστης διάρκειας στους μαθητές που φοιτούν στην ελληνική εκπαίδευση
· Την προώθηση μέτρων για την ένταξη των μεταναστών και τη στήριξη των μεταναστών δεύτερης γενιάς, μέσα από ενεργητικές πολιτικές που θα αποτρέπουν φαινόμενα αποκλεισμού και ρατσισμού .

Advertisements

Θέλω ένα σπίτι με χαρά…

Τη γλώσσα σου την όμορφη δεν την καλοκατέχω,
γι αυτό και να με συγχωρνάς που δύσκολα τα λέω.
Μα, σαν το θες, στα μάτια μου τα λόγια μου θα νιώσεις.

Ξεκίνησα απ’ το πουθενά, από πατρίδα όμορφη.
Άφησα πίσω μου βουνά που δέντρο δεν τα ξέρει
και ποταμούς κι αητοφωλιές απάτητες, και κάμπους.

Με χρήμα μας αγόρασαν, με αίμα μαζεμένο.
Νύχτα κρυφά μας μπάρκαραν μαυροκυνηγημένους,
δουλέμποροι του σήμερα και μας εσκυλοπνίξαν.
Μα να που τα κατάφερα και ζωντανός εβγήκα.

Κι ήρθαμ’ εδώ, που στο σχολειό από μικρό μου ‘μάθαν
πως ο θεός ο ξένιος μαζεύει και ζεσταίνει,
της προσφυγιάς της άκαρδης τους παραπεταμένους,
πως κι η δικιά σου η φυλή την προσφυγιά την ξέρει.

Άλλα περίμενα να βρω, και άλλα εδώ με βρήκαν.
Κρυώνω εδώ που μ’ έβαλες, δεν έχω τη γωνιά μου,
ν’ απλώσω το τετράδιο να γράψω, να διαβάσω.
Δε νιώθω αγάπη γύρω μου και η ψυχή πονάει,
δε βρίσκει τόπο να σταθεί και ομορφιά ν’ αράξει.
Τα παιδικά μου όνειρα τα πνίγει η ασχημάδα
κι από σχισμάδες μάταια ελπίδας φως γυρεύω,
φτερά ν’ ανοίξω να χαρώ, ν’ αρχίσω το ταξίδι.

Θέλω ένα σπίτι με χαρά,
ν’ απλώσω τη ζωή μου.
Να ‘χει δροσιά στον καύσωνα και ζέστη στο χειμώνα.
Και η μάνα μου το πάτωμα να ντύνει με χαλάκια
που να ‘χουνε τα χρώματα της μακρινής πατρίδας,
να τα κοιτώ να τα θωρώ να μη την λησμονήσω.
Μια λάμπα θέλω να ‘χω φως, να βλέπω, να διαβάζω.
Και στη γωνιά η μάνα μου γλυκά να καταπιάνεται,
μ’ αγάπης μαγειρέματα για να με μεγαλώσει.
Κι ένα σκυλάκι αδέσποτο στα πόδια μου στρωμένο
να με θωρεί να το θωρώ τους δρόμους να θυμάμαι.
Και την εικόνα του παππού στον τοίχο τηνε θέλω
να του μιλώ, να μου μιλά, πατρίδα μην ξεχάσω.

Μ΄ αν δεν μπορείς, ή άμα δε θες, σ’ ένα μικρό σπιτάκι,
σ’ ένα σπιτάκι με χαρά τη φτώχεια μου να βάλεις,
μολόγησέ το καθαρά, πες δε σε θέλω, φύγε,
να φύγω, να ‘βρω αλλού ζωή και δεύτερη πατρίδα.

Κι αν η καρδιά σου είν’ καλή και θέλει με να μείνω,
βόηθα να φύγω από δω γιατί θα μαραζώσω,
αφού μέσ’ στον καταυλισμό που μ’ έχεις πεταμένο,
χωρίς νερό, χωρίς το φως, μαύρη η ζωή μου είναι.

Το πώς με λένε δε θα πω, δεν έχει σημασία.
Πες με Αμίρ, μα άμοιρος να ξέρεις πως δεν είμαι.
Είμαι παιδάκι αληθινό, μικρό χαμομηλάκι,
δώσε μου χώρο, έδαφος, ν’ ανθίσω, να ριζώσω,
κι εγώ μεγάλος θα γινώ, τρανός και ξακουσμένος,
και της Πατρίδας σου το Φως στα πέρατα θα στείλω.

Αφιερωμένο σε όλα τα προσφυγάκια-χαμομηλάκια,
σε όλους τους Αμίρ της καρδιάς μας.

Θέλω ένα σπίτι με χαρά…

Πάγωσαν οι πρόσφυγες
στον καταυλισμό της Πεντέλης.


Παγωμένος ο μικρός Αμίρ, προσφυγάκι απ΄το Αφγανιστάν και με δάκρυα στα μάτια εξέφρασε το παράπονό του,
ότι ο μπαμπάς του και η μαμά του δεν έχουν κρεβάτι και κοιμούνται πάνω σε χαρτόκουτα στο έδαφος,
ότι η παράγκα που μένουν δεν έχει ηλεκτρικό και νερό,
ότι «Ήρθαμε στην Ελλάδα για να έχουμε φως, δεν έχουμε όμως φως»
ότι φοβάται το σκοτάδι.
Μάλιστα, δεν έκρυψε την επιθυμία του, αν είναι να συνεχίσουν να ζουν έτσι στην Ελλάδα «να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας, στο Αφγανιστάν», γιατί όπως είπε «είναι καλύτερα εκεί».
Ακόμη και αν δεν ξέρει ακόμη από θρησκείες, το σίγουρο είναι ότι πιστεύει στον Θεό, αφού τον επικαλέστηκε για να τους βοηθήσει.
Και, με φουσκωμένο το μικρό του στέρνο από το λυγμό, μας είπε:

Θέλω ένα σπίτι με χαρά…

Το χρονικό της απανθρωπιάς

Το ηλεκτρικό στον καταυλισμό έχει όμως κοπεί από τη ΔΕΗ το 2002.
Ήταν η χρονιά που η μη κυβερνητική οργάνωση «Γιατροί του Κόσμου» αποχώρησαν απ’ τον καταυλισμό μετά από πιέσεις του Δήμου Πεντέλης, που θεωρούσε τους πρόσφυγες ανεπιθύμητους.
Σύμφωνα με τον κ. Κελάρη της οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου», ενημέρωσε το υπουργείο Υγείας άμεσα, για να αναλάβει εκείνο την εποπτεία του καταυλισμού, χωρίς όμως ανταπόκριση.
Τι κι αν κάθε χρόνο η χώρα μας επιδοτείται από την ΕΕ με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σαν χώρα υποδοχής προσφύγων, κανείς δεν έκανε τίποτα για αυτούς τους ανθρώπους εδώ και μια δεκαετία.

Σήμερα, μετά την δημοσιοποίηση του θέματος ήρθε η ώρα της καταγραφής των αναγκών από τον «Ερυθρό Σταυρό».

Η παρέμβαση
Ο Θεός των φτωχών, των προσφύγων και των παιδιών ήταν βέβαια πάντα εκεί. Ήταν εκεί, όταν γυναίκες γεννούσαν μέσα στις παράγκες του προσφυγικού καταυλισμού και τα κατάφερναν. Ήταν εκεί όλα αυτά τα χρόνια, που δεκάδες νεογέννητα κατάφεραν να ζήσουν μέσα σε σπίτια φτιαγμένα ακόμα και απο χαρτί. Το ότι επιβίωσαν κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες σχεδόν 10 χειμώνες, είναι ήδη ένα θαύμα, όχι όμως αρκετά μεγάλο για έναν «μικρό πρίγκιπα» όπως αποκαλούν οι δικοί του τον Αμίρ.
Έτσι, ο Θεός που επικαλέστηκε ο Αμίρ, έστειλε μέσα στη αγρία νύχτα της Κυριακής δεκάδες ανθρώπους στον καταυλισμό. Άλλοι άνοιξαν τους κλειστούς για μέρες δρόμους και άλλοι μίλησαν και υποσχέθηκαν.
Αστυνομικοί από το Τμήμα Λαθρομεταναστών Ανατολικής Αττικής ακόμα και ανώτεροι αξιωματικοί κατέφθασαν εκεί, όχι για να συλλάβουν ή για να ζητήσουν χαρτιά και κάρτες, αλλά για να αγκαλιάσουν, να προστατέψουν, να κρατήσουν σφιχτά το χέρι του «μικρού πρίγκιπα», για να του αποδείξουν πως η νέα του πατρίδα, έστω και αργά, ενδιαφέρθηκε για εκείνον.
Ο απροσπέλαστος μέχρι εκείνη τη στιγμή δρόμος γέμισε αυτοκίνητα. Ακόμα και λεωφορείο της Νομαρχίας έφθασε έξω από τον καταυλισμό, που μέχρι χθες δεν γνώριζε και με μέριμνα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν σε εγκαταστάσεις, όπου επικρατούν ανθρώπινες συνθήκες.

Περιμένουμε από την Πολιτεία μόνιμη λύση για όλα τα προσφυγάκια-χαμομηλάκια
για να έχουν ΟΛΑ ένα σπίτι με χαρά…
πηγή: Alphatv

Νηπιαγωγείο ρεφενέ

«Τα παιδιά είναι αθώα· τι φταίνε;» ψιθυρίζει η Λίλη καθώς ανοίγει το πορτάκι ασφαλείας. Την ακολουθώ στην αίθουσα με την πολύχρωμη μοκέτα, τους ήρωες κινουμένων σχεδίων κολλημένους στους τοίχους, τον κλόουν να κάνει γκριμάτσες στην τηλεόραση. Στη θέα της γυναίκας ένα μελίσσι πιτσιρικάδων μάς περικυκλώνει. Είναι η Σάρα, ο Εμάνιουελ, ο Αμπντούλ, η Τζανίν, ο Αλέξανδρος, ο Μάικι. Παιδιά μεταναστών από την Αφρική και βαλκανικές χώρες που έχουν βρει καταφύγιο στο αυτοσχέδιο νηπιαγωγείο της.
Στη διώροφη πολυκατοικία, της οδού Κύθνου στην Κυψέλη, καθημερινά σαράντα γονείς -στην πλειοψηφία τους ανύπαντρες μητέρες- αφήνουν τα παιδιά τους λίγο πριν φύγουν για τη δουλειά (καταβάλλοντας 130 ευρώ μηνιαίως). Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, δεν έχει σημασία. Οι πόρτες του ιδιότυπου αυτού νηπιαγωγείου είναι ανοιχτές όλο το 24ωρο. Η δουλειά στο μπαρ, στο εστιατόριο, η δουλειά της καθαρίστριας δεν έχει ωράριο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι γονείς δεν μπορούν να τα εγγράψουν σε κρατικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Οι υπόλοιποι (λόγοι) αναζητούνται στο ανάλγητο πρόσωπο της ελληνικής γραφειοκρατίας. Η έλλειψη δικαιολογητικών όσων εισέρχονται παράνομα στη χώρα οδηγεί συχνά στην απαγόρευση εγγραφής των νηπίων. «Τον Απρίλιο δύο αγοράκια κάηκαν ζωντανά σε ένα υπόγειο στην πλατεία Κολιάτσου. Η μητέρα τους τα έφερνε εδώ όποτε μπορούσε. Εκείνο το βράδυ τα είχε κλειδώσει στο σπίτι», θυμάται με φρίκη η Λίλη.
Στα τρία χρόνια που λειτουργεί το στέκι και στα δέκα προηγούμενα που εργαζόταν ως νταντά, η Λίλη από την Κένυα διαπιστώνει το τέλμα στο οποίο έχουν περιέλθει εκατοντάδες οικογένειες μεταναστών. Ο Κρίστιαν, το ξανθό αγοράκι που κάθεται σιωπηλό στο καρεκλάκι του, είναι μέλος μιας τέτοιας οικογένειας. Ο πατέρας του, που έφυγε πριν από δύο χρόνια για τη Μολδαβία για να παραστεί στην κηδεία ενός στενού συγγενή, δεν έχει καταφέρει να ξαναμπεί στη χώρα. Μόνη, η άρρωστη μητέρα του αγωνίζεται να τον μεγαλώσει.
Πιο άτυχος από τον Κρίστιαν ο Εμάνιουελ, που μου επιδεικνύει με περηφάνια το ξεθωριασμένο του αυτοκινητάκι. Εχουν περάσει δύο χρόνια από την τελευταία φορά που η μητέρα του τον πήγε στο σταθμό. Η γυναίκα συνελήφθη για εμπόριο ναρκωτικών και εκτίει την ποινή της. Εκτοτε το νηπιαγωγείο έγινε το σπίτι του.
Πίσω από κάθε χαριτωμένο προσωπάκι κρύβεται μια παρόμοια ιστορία.
Ο Σαμσιντίν Ιντρίσου, πρώην πρόεδρος του Παναφρικανικού Συνδέσμου, διαβεβαιώνει πως οι ιστορίες είναι το ίδιο σκληρές κι έξω από τα παιδικά στέκια. «Οι γονείς κλειδώνουν τα μικρά στο σπίτι όσες ώρες λείπουν στη δουλειά. Κάποιοι είχαν την ιδέα να βάζουν κασέτες μουσικής για να τους κρατούν παρέα. Γνωρίζω περιπτώσεις παιδιών που στα πέντε τους χρόνια. Επαναλάμβαναν μόνο μια λέξη: κασέτα». Αναγκασμένοι να συγκεντρώνουν ένσημα ώστε να διατηρούν το δικαίωμα ανανέωσης της άδειας παραμονής τους, οι μετανάστες γονείς οδηγούνται σε ακραίες λύσεις. Από το να παίρνουν τα παιδιά στον εργασιακό τους χώρο μέχρι να τα στέλνουν πίσω στην πατρίδα τους. «Εχουν φθάσει στο σημείο να αναρωτιούνται αν έκαναν λάθος που γέννησαν τα παιδιά τους», τονίζει ο κ. Ιντρίσου.
Ποιος μπορεί όμως να ομολογήσει στον Τζέιμς, που καταπίνει τα δάκρυά του, στην Ραϊάν, που με κοιτάζει με μάτια σαν ηλιοτρόπια πίνοντας αχόρταγα από το μπιμπερό της, ποιος μπορεί να πει στα παιδιά που χτυπάνε ρυθμικά παλαμάκια σε κάθε φλας του φωτογράφου ότι είναι ένα λάθος;Το μοναδικό λάθος τους ίσως είναι ότι γεννήθηκαν σε ξένη, αφιλόξενη χώρα.

Nα τι σημαίνει Ζωή…..

Η ομορφιά της ζωής σε όλη της
την μεγαλοπρέπεια…..


Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Δεν χρειάζονται λόγια για την ζωή,

παρά μόνο να την ζεις και να την προσφέρεις…

Ρατσισμός από κούνια

Τα χρόνια περνάνε και τα παιδιά που αποτελούν τη δεύτερη γενιά μεταναστών/τριών είναι πια αναπόσπαστο τμήμα των ανθρώπων που κατοικούν σ ‘ αυτόν τον τόπο. Πολλά γεννήθηκαν στην Ελλάδα, άλλα ήρθαν πολύ μικρά.

Όλα φοιτούν στα ελληνικά σχολεία και μιλούν τα ελληνικά ως πρώτη τους γλώσσα. Όμως, το ελληνικό κράτος αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει αυτή την πραγματικότητα. Σε όσα παιδιά γεννιούνται εδώ, αρνείται ακόμα και το πιο στοιχειώδες, το απλό πιστοποιητικό γέννησης!
Οι συνέπειες είναι δραματικές: Αφού δεν εγγράφονται στα δημοτολόγια, δεν μπορούν να αποκτήσουν πιστοποιητικό ότι γεννήθηκαν σ ‘ αυτή τη χώρα. Έτσι είναι μετέωρα, χωρίς χαρτιά και χωρίς διαβατήριο, αφού μετά τα 18 τους χρόνια πρέπει ξαφνικά να αποδείξουν ότι έχουν εισέλθει και διαμένουν νόμιμα στη χώρα! Δηλαδή, καταδικασμένα στην καθημερινή ανασφάλεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό!
Νέοι και νέες που ζουν και σπουδάζουν στην Ελλάδα, μπορούν ανά πάσα στιγμή να απελαθούν σε χώρες που ποτέ δεν γνώρισαν και που συχνά δεν μιλούν τη γλώσσα τους. Αυτή η απάνθρωπη κατάσταση πρέπει να σταματήσει. Και αυτό πρέπει να γίνει τώρα. Αρχίζοντας από το πιστοποιητικό γέννησης. Η καμπάνια «ενάντια στο ρατσισμό από την κούνια» που ξεκίνησε από τους συλλόγους των μεταναστριών για τη διεκδίκηση έκδοσης πιστοποιητικού γέννησης για τα νεογέννητα από τους Δήμους στους οποίους γεννήθηκαν και διαμένουν, έχει κάνει τα πρώτα της βήματα από το 2005 και κλιμακώνεται.

Δηλώνουμε την αμέριστη υποστήριξή μας στο δίκαιο αυτό αίτημα, επειδή μας είναι αδιανόητο να υπάρχουν συνάνθρωποι και συμπολίτες μας με μισά ή καθόλου δικαιώματα.

ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα Πιστοποιητικό γέννησης και εγγραφή στα δημοτολόγια για τα παιδιά των μεταναστών/τριών.

Αν συμφωνείτε κι εσείς, παρακαλούμε υπογράψτε!
http :// www . kounia . org Η συμβολή σας είναι ιδιαίτερα σημαντική!!

Στα θρανία χωράμε εμείς και οι άλλοι…. Οι μαθητές αποκηρύσσουν τον ρατσισμό.

Της Λινας Γιανναρου

Μήπως η συγκατοίκηση Ελλήνων και αλλοδαπών στα ίδια θρανία δεν είναι τόσο ομαλή όσο οι αρμόδιοι θέλουν να την παρουσιάζουν;

Ιδια απάντηση
Η «Κ» έδωσε τον λόγο στα ίδια τα παιδιά, για να λάβει απ’ όλα περίπου την ίδια απάντηση -μια απάντηση που θα μπορούσε να γίνει και σλόγκαν:

«Ρατσισμός; Εξω από τα σχολεία».
Ο 16χρονος Δημήτρης Τριανταφύλλου, μαθητής Β΄ Λυκείου στο 28ο Λύκειο Παγκρατίου, έχει δέκα συμμαθητές που κατάγονται από την Αλβανία. «Οι σχέσεις μας είναι μια χαρά, όπως με όλους τους συμμαθητές μας. Μάλιστα έχουν δημιουργηθεί και πάρα πολλές στενές φιλίες μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων, δεν υπάρχει κανένα θέμα», λέει στην «Κ».

Δυστυχώς υπάρχει
Παρακολουθώντας τα πρόσφατα γεγονότα της Εύβοιας, πάντως, στο μυαλό του επιβεβαιώθηκε ότι άλλο σχολείο και άλλο κοινωνία. «Δεν ξέρω τι έγινε πραγματικά, αλλά ένα είναι σίγουρο: εάν τα παιδιά που λέγεται ότι έκαναν αυτά τα πράγματα στο κορίτσι ήταν ξένα, τώρα όλοι θα είχαν πέσει να τα εκτελέσουν. Δυστυχώς, υπάρχει ρατσισμός. Οχι όμως στα παιδιά. Υπάρχει έξω στην κοινωνία».
Το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας συγκεντρώνει από τα μεγαλύτερα ποσοστά αλλοδαπών μαθητών στην Αθήνα. Εκεί φοιτά ο 17χρονος Ορέστης Λαζαρίδης. «Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιος να έχει τσακωθεί γι’ αυτό το θέμα, δεν πετάμε σπόντες, δεν μας ενδιαφέρει από πού είναι ο καθένας», σημειώνει στην «Κ». «Ολοι κάνουμε παρέα με όλους, είτε είναι Αλβανοί είτε Αφρικανοί είτε οτιδήποτε άλλο. Είμαστε φίλοι». Κατά τη γνώμη του, λοιπόν, δεν υπάρχει θέμα ρατσισμού; «Στο σχολείο δεν «παίζει» θέμα ρατσισμού», λέει, χρησιμοποιώντας τη χαρακτηριστική φρασεολογία της ηλικίας του.
Για να συμπληρώσει αμέσως: «Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ισχύει το ίδιο και όταν κλείνουν οι πόρτες του σχολείου. Υπάρχουν παιδιά που δεν συμπαθούν για παράδειγμα τους Αλβανούς, αλλά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους συμμαθητές τους που είναι από την Αλβανία».

«Κοίτα τον αράπη»
Διαφορετική είναι πάντως η εικόνα που σκιαγραφεί για το ελληνικό σχολείο ο Τόμι Οκαλαουόν από τη Νιγηρία, μαθητής σήμερα της Α΄ Λυκείου, ο οποίος ζει στη χώρα μας από το 1993. Ο 16χρονος Τόμι θεωρεί ότι ο ρατσισμός, αν και πιο «εξασθενημένος» σε σχέση με παλαιότερα, όταν δηλαδή ο ίδιος πήγαινε στο Δημοτικό, εξακολουθεί να είναι παρών στις σχολικές αίθουσες.
«Θυμάμαι πολύ έντονα το πρώτο πράγμα που άκουσα όταν πρωτομπήκα στην τάξη, στο Δημοτικό. Γύρισαν δύο παιδιά και είπαν: «Τώρα αυτός ο μαύρος θα έρθει στην τάξη μας;»», διηγείται στην «Κ». «Δεν είχα δώσει σημασία. Αλλωστε τότε δεν ήξερα καλά καλά τη διαφορά μεταξύ λευκών και μαύρων. Τα πράγματα από τότε έχουν βελτιωθεί. Και σήμερα βέβαια ακούω όπου κι αν πάω να λένε «κοίτα τον μαύρο» ή «κοίτα τον αράπη», αλλά από την άλλη έχω γνωρίσει και παιδιά που είναι εναντίον του ρατσισμού. Εχει βοηθήσει και η μόδα του hip hop!», λέει χαριτολογώντας…

πηγή: Εφημ Καθημερινή
Αρέσει σε %d bloggers: