Απαγορευμένα Παιχνίδια: Η παιδική αθωότητα στο απόσπασμα

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Δεν υπάρχει πιό τρυφερή και πιό συγκλονιστική μαρτυρία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από την ασπρόμαυρη γαλλική ταινία «Απαγορευμένα παιχνίδια» (Jeux Interdits) του René Clément (1952): Στη νικημένη Γαλλία του 1940, η μικρή Παυλίνα χάνει και τους δύο γονείς της, όταν το προσφυγικό κονβόυ τους βομβαρδίζεται από τους Γερμανούς. Πεντάρφανη στα πέντε της χρόνια, με το νεκρό σκυλάκι της αγκαλιά, βρίσκει καταφύγιο σε μια αγροτική οικογένεια και πιάνει φιλίες με το δεκάχρονο Μιχάλη. Μαζί θ’ αναλάβουν το απαγορευμένο κι επικίνδυνο έργο να θάψουν το νεκρό ζωάκι μέσα σ’ έναν εγκατελειμμένο μύλο. Σιγά σιγά θα προσθέσουν κι άλλα νεκρά ζωάκια, το καθένα με το δικό του σταυρό, φτιάχνοντας ένα κρυφό κοιμητήριο ζώων. Όταν παρά τις υποσχέσεις του ο πατέρας του Μιχάλη θα δώσει την Παυλίνα στο ορφανοτροφείο, ο Μιχάλης θα καταστρέψει το μικρό κοιμητήριο και θα πετάξει τους σταυρούς στο ποτάμι.

Το μουσικό θέμα της ταινίας ολοκληρώνει ηχητικά το αριστούργημα.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική ματιά στην παιδικότητα που αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, με τον θάνατο πανταχού παρόντα -ένα περιβάλλον όπου οι αδύναμοι αδυνατούν να επιβιώσουν. Πρόκειται για έναν θρήνο για την ανθρωπιά που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τον πόλεμο.

Πρόκειται για ένα σπαρακτικό, αφοπλιστικό, και – πάντα- αναπάντητο ΠΟΥΡΚΟΥΑ – («ΓΙΑΤΙ»).

Μαύρος Γάτος

Τι να λες και τι να μη λες σε κάποιον που αντιμετωπίζει αγχώδη διαταραχή ή κατάθλιψη (γ)

Και άλλα σχόλια εξαιρετικά…

Αγαπητό μου χαμομηλάκι

Φίλη μου Melissa,
σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Με αγγίζουν τα θέματα που υπάρχουν στο blog «Το Χαμομηλάκι» γιατί αναφέρονται στα παιδιά που είναι το μέλλον μας αλλά και σε ανθρώπινα ζητήματα και σας ευχαριστώ πολύ για αυτήν την προσφορά σας. Θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα που σταμάτησα από το προηγούμενο ποστ, από την πλευρά πάντα ενός ανθρώπου που βιώνει την αγχώδη διαταραχή και την κατάθλιψη.

11. Δεν το περίμενα να είσαι τόσο αδύνατος/η.
Αυτό με φέρνει σε δύσκολη θέση γιατί θα πρέπει να αποδείξω στον άλλον αλλά και στον εαυτό μου ότι δεν είμαι αδύνατος. Εκτός αυτού, θα αρχίσω να στεναχωριέμαι που δε μπορώ να ανταποκριθώ όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στις καθημερινές δραστηριότητες. Θα με βοηθούσε να μου πει κάποιος «σιγά σιγά θα δυναμώσουμε λίγο παραπάνω». Αλλιώς ακούγεται η λέξη «δυναμώνω» που σημαίνει ότι είσαι δυνατός, απλώς θέλει λίγο παραπάνω να προσπαθήσεις και αλλιώς η λέξη «αδύνατος». Όταν δε, συνοδεύεται από τη λέξη «τόσο» τότε πονάει ακόμη περισσότερο. Ίσως κάποιος φίλοι μου πει, «μα καλά, τώρα με τις λέξεις θα παίζουμε;». Το έχω ακούσει να μου το λένε. Φίλοι μου, σε έναν άνθρωπο ευαίσθητο, που στεναχωριέται για αυτό που έχει, η λέξη παίζει μεγάλο ρόλο. Περιμένει από τον άλλον μια καλή κουβέντα. Μια κουβέντα όπως το «είμαι μαζί σου!» που είναι τρεις μόνον λέξεις!! Ξέρετε όμως αυτές οι τρεις λέξεις πόσο δύναμη, κουράγιο, ελπίδα και χαρά δίνουν σε έναν που έχει κατάθλιψη και είναι κλεισμένος στον εαυτό του; Με το ίδιο σκεπτικό αλλά με αρνητική επίδραση ακούγεται το «τόσο αδύνατος».

15. Προσπάθησε να βρεις μια δουλειά ή κάποιο χόμπι.
Εδώ είναι ο τρόπος που θα το πεις. Αν το πεις με τρόπο σαν να μην προσπαθεί ο άλλος τότε θα τον κάνει να αισθανθεί άσχημα. Δουλειά ή και χόμπι ένας αγχώδης θέλει να βρει. Όμως ποιος θα τον καταλάβει για τη δυσκολία που περνάει, για να δείξει κατανόηση; Ξέρετε φίλοι μου έξω υπάρχουν ειδικά στον ιδιωτικό τομέα μεγάλες απαιτήσεις που σε γεμίζουν με άγχος. Υπάρχουν εντάσεις που σε γεμίζουν με θλίψη γιατί ο εργοδότης σου δεν εκτιμά την προσφορά σου στην επιχείρηση.Σκεφτείτε σε έναν άνθρωπο που έχει μια προδιάθεση στο άγχος ή στη μελαγχολία, σε πόσο δύσκολή θέση θα βρεθεί αν στον εργασιακό χώρο υπάρχουν απαιτήσεις που ξεπερνούν τις ψυχικές του δυνάμεις. Για αυτό είναι αναγκαία η ευαισθητοποίηση των επιχειρηματιών σε τέτοια ζητήματα. Δικαίωμα στην εργασία έχουμε όλοι μας. Ακόμα και άνθρωποι με αγχώδη διαταραχή ή με κατάθλιψη. Το πρόσωπο της πολιτείας και του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να είναι κοινωνικά ευαίσθητο σε τέτοια θέματα ψυχικής υγείας όχι μόνον στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Αυτό για να επιτευχθεί απαιτείται η αυστηρή εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για τα άτομα που ανήκουν σε Ευαίσθητες Κοινωνικές Ομάδες. Απαιτείται επίσης η ενημέρωση, όλων μας, για την ψυχική υγεία. Λυπάμαι που άτομα με μια δυσκολία ψυχική αποκλείονται από την αγορά εργασίας και βιώνουν έτσι τη διάκριση στο χώρο εργασίας. Οφείλουμε να το αλλάξουμε. Να το αλλάξουμε γιατί πρέπει να σκεφτούμε ανθρώπινα και όχι τεχνοκρατικά. Έχει ανάγκη ένας με αγχώδη διαταραχή ή κατάθλιψη για εργασία. Υπάρχει η «εργασιοθεραπεία». Δώστε του την ευκαιρία να εργαστεί. Μη σκέφτεστε μόνον το εργατικό κόστος. Σκεφτείτε στον άλλον το ανθρώπινο κόστος όταν του κλείνεται την πόρτα. Αν ήταν το παιδί σας θα σας άρεσε να του το κάνουν;

16. Μια ζωή σε θυμάμαι να δημιουργείς προβλήματα.
Είναι μια ισοπεδωτική διατύπωση. Σαν καταθλιπτικός έχω την τάση να τα ισοπεδώνω όλα. Πολλές φορές τα βλέπω όλα μαύρα και μάταια. Αισθάνομαι ότι, ναι, δημιουργώ στους γύρω μου προβλήματα με αυτό που έχω. Το μόνον που δε χρειάζομαι είναι να μου το επιβεβαιώσουν λέγοντάς μου ότι «Μια ζωή σε θυμάμαι να δημιουργείς προβλήματα». Το ξέρω ότι μια ζωή δημιουργώ προβλήματα, αισθάνομαι άσχημα για αυτό. Συγνώμη τι να κάνω; Βοηθήστε με!! Αυτό ζητάει ένας με κατάθλιψη ή με αγχώδη χαρακτήρα. Βοήθεια και κατανόηση θέλει. Μην τον φορτώνουμε με βάρη ότι φταίει αυτός για ότι γίνεται. Όλοι μας δημιουργούμε σε όλους προβλήματα. Μη χτυπάμε όμως κάποιον με μια αδυναμία, μη κοιτώντας ότι και εμείς δημιουργούμε σε άλλους προβλήματα. Ας κοιτάξουμε πρώτα εμείς αν είμαστε σωστοί και μετά ας κρίνουμε τον άλλον και ειδικά κάποιον που περνάει μια δύσκολη φάση στη ζωή του. Είναι αδικία να τον κρίνουμε τόσο απόλυτα και σκληρά.

17. Μπορεί να μην το κάνεις επίτηδες αλλά δεν αντέχω άλλο.
Το γνωρίζω. Δε θέλω να το κάνω πολλές φορές και να μελαγχολώ τους άλλους ή να τους αγχώνω λόγω του αγχώδους χαρακτήρα μου. Είναι φορές που δε μπορώ να ελέγξω το άγχος μου και μου βγαίνει. Όπως και τη μελαγχολική μου διάθεση. Μακάρι να ήτανε 100% στο χέρι μου να το ελέγχω και το άγχος και τη διάθεσή μου. Θα το έκανα. Ειλικρινά το λέω.

Αυτά φίλοι μου ήθελα να σχολιάσω σχετικά με το τι δεν πρέπει να λέμε σε κάποιον με αγχώδη διαταραχή ή κατάθλιψη. Το έκανα γιατί θα ήθελα να δείτε πως σε εμένα αυτά περνούσανε μέσα στον ψυχισμό μου, όταν τα άκουγα. Μη μείνετε αδιάφοροι σε τέτοια ζητήματα. Δεν ξέρετε ποτέ η ψυχική σας υγεία τη τροπή μπορεί να πάρει. Από καρδιάς εύχομαι να είστε ψυχικά υγιείς. Όμως καμία φορά περνάμε κάποια ψυχική δυσκολία ή δοκιμασία είτε εμείς είτε κοντινά μας πρόσωπα. Ας είμαστε λοιπόν ενημερωμένοι, για να μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε. Είναι θέμα ανθρωπιάς.
Ευχαριστώ Το Χαμομηλάκι και τη Melissa για την προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κόσμου που κάνουν σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα παιδιά και με την ψυχή μας.

Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr


25/7/07 23:54

Σε ευχαριστούμε καλέ μας φίλε
Σε αγαπάμε

Το χαμομηλάκι

Μάθε παιδί μου πως…

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Βρήκα στο Artclick αυτό το άρθρο που νομίζω πως μας ενδιαφέρει, μιας και άπτεται του ζητήματος της σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών και πόσο διαφέρουν η θεωρία από την πραξη…

Ελπίζω να δόσει το έναυσμα για μια γόνιμη συζήτηση.

ΒΑΛΤΕ ΦΡΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΣΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΑΓΡΙΩΝΕΤΑΙ. ΟΛΟΙ ΑΝΑΡΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΙΟ ΑΓΝΩΝ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!!!
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ.ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΕΓΩ.ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΜΕ ΛΙΓΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΔΟΣΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΑΙΑ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥΣ.
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΑ ΓΟΥΣΤΑ ΤΟΥΣ.
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ (ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ) ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΒΙΑΣΤΕΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΟΤΑΝ.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΟΣΟΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΑΣ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ. ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ FAX 2310270306 EMAIL
info@hamogelo.gr
ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ FAX 2107289639 EMAIL cr@synigoros.gr

ΔΗΜ.ΤΣΟΚ…

ΕΝΑΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Kάθε κοινωνία έχει τα παιδιά που της αξίζουν (μέρος 2ο)

Τιμωρία για την αδιαφορία

Ποια είναι η ευθύνη της οικογένειας για την παιδική εγκληματικότητα;
Kάποιες οικογένειες αδιαφορούν για τη συμπεριφορά των παιδιών. Στην Aγγλία, αυτή η ανησυχητική κατάσταση οδήγησε σε προτάσεις για την καθιέρωση μιας νέας αξιόποινης πράξης, η οποία θα ονομάζεται «παράλειψη αποτροπής εγκλήματος από παιδιά».
Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο θα τιμωρούνται γονείς ή κηδεμόνες των οποίων τα παιδιά, λόγω ανεπαρκούς επιμέλειας ή πλημμελούς επίβλεψης, τελούν εγκληματικές πράξεις.
Aν αποδειχθεί δηλαδή αμέλεια ή αδιαφορία των γονέων, θα υφίστανται οι ίδιοι κάποιες συνέπειες, έστω κι αν το παιδί δεν τιμωρείται.
Aλλες οικογένειες πάλι, λόγω κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, αδυνατούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους και χρήζουν υποστήριξης από τους αρμόδιους φορείς κοινωνικών υπηρεσιών.
Tο σχολείο συνθλίβει με τις γνώσεις
Tο σημερινό σχολείο τι ρόλο παίζει στη «διάπλαση των παίδων»;
Tο σχολείο δίνει δυσανάλογη έμφαση στη μετάδοση γνώσεων κι όχι στη διαμόρφωση χαρακτήρων. Aντί να εμπνέει και να δίνει φτερά, συνθλίβει και καταθλίβει με τη συσσώρευση γνώσεων το παιδί.
Tι σχέση έχει το σχολείο με την καλλιέργεια της φαντασίας;
Eλάχιστη έως και αρνητική. Kαι όμως η καλλιέργεια της φαντασίας είναι απαραίτητη για την πρόοδο της κάθε κοινωνίας. Aς μην ξεχνάμε ότι το σημερινό φανταστικό ή παράλογο είναι η αυριανή επιστημονική ορθοδοξία.
Eνα σύμπαν γεμάτο «κόκκινους νάνους» και «μαύρες τρύπες» που καταπίνουν αστέρια είναι πιο κοντά στη φανταστική λογοτεχνία παρά στην κλασική φυσική. Στις «ιστορίες από το νησί των πυροτεχνημάτων» είχα περιγράψει το «χαμαιλεοντικό σακάκι» που αλλάζει χρώμα ανάλογα με το ποιος περνάει δίπλα του.
H έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν είδα μια διαφήμιση για ένα νέο θερμο-ύφασμα που αλλάζει χρώμα από κόκκινο σε βαθύ μπλε ανάλογα με τη θερμοκρασία του σώματος της γυναίκας που το φοράει.
Aς ελπίσουμε ότι την ίδια τύχη θα έχουν κι άλλες εφευρέσεις μου, όπως το ελαφρίδι (το αντίθετο από το βαρίδι – το βάζεις στη βαλίτσα σου για να την μεταφέρεις πιο εύκολα). Πρέπει να ξεπερνάμε την πραγματικότητα, όχι μόνο να την υπηρετούμε. H φαντασία προσφέρει στο παιδί τα όπλα να δημιουργήσει κάτι νέο.

OI MOPΦEΣ ΠAPABATIKOTHTAΣ
Tα παιδιά – θύτες συχνά είναι θύματα βίας και εκμετάλλευσης

Tι μορφές παίρνει η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών;
Tα παιδιά μπορεί να βασανίζουν ζώα, ανυπεράσπιστους ή ηλικιωμένους και να το απολαμβάνουν. Kι ας μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων τελείται από παιδιά με θύματα πάλι παιδιά.
Eκφοβισμοί και κακοποίηση συμβαίνουν επίσης καθημερινά σε σχολεία.
Tα μεγαλύτερα ή δυνατότερα παιδιά απειλούν και δυναστεύουν τα μικρότερα ή ασθενέστερα, τα οποία ούτε καν τολμούν πολλές φορές να ομολογήσουν το μαρτύριο. Yπάρχουν υποκουλτούρες παιδιών όπου η βία και η παραβατικότητα δεν θεωρούνται κηλίδες ενοχής και λόγοι ντροπής, αλλά τίτλοι τιμής και εύσημα κύρους, αποδοχής και ανόδου στις ηγετικές θέσεις της ομάδας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απειλή της ποινής δεν λειτουργεί αποτρεπτικά αλλά καθιστά ακόμη ελκυστικότερες τις απαγορευμένες συμπεριφορές επειδή, λόγω του συνεπαγόμενου κινδύνου, απαιτούν μεγαλύτερη τόλμη.
Eίναι επίσης απαραίτητο να καταλάβουμε ότι τα παιδιά-θύτες είναι συχνά και τα ίδια θύματα αδιαφορίας, βίας εκμετάλλευσης και όσα βιώνουν στην οικογένεια τα επαναλαμβάνουν αργότερα σε ασθενέστερα άτομα στο δικό τους περιβάλλον.
Yπάρχουν πάντως και παρήγορες εξελίξεις, ακόμη και σε περιπτώσεις ακραίων μορφών βίας: οι δράστες -δύο 11χρονα αγόρια- στην υπόθεση του λιθοβολισμού και της δολοφονίας του μικρού James Bulger αφέθησαν ύστερα από οχτώ χρόνια ελεύθεροι, επειδή κρίθηκε ότι δεν παρουσίαζαν πλέον κανέναν κίνδυνο για τους συνανθρώπους τους. Για να γίνει όμως αυτό, το αγγλικό κράτος επένδυσε 4.000.000 λίρες για εντατική ψυχολογική θεραπεία και αποκατάσταση αυτών των παιδιών.
Tο συμπέρασμα είναι ότι μια και δεν έχουμε βολικούς Kαιάδες για να πετάμε τα προβληματικά παιδιά, πρέπει να επενδύουμε στην πρόληψη.
Διαφορετικά, αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε πολλαπλάσια για τη θεραπεία και την αποκατάσταση. Aν όμως δεν κάνουμε ούτε αυτό, αν δηλαδή κλειδώνουμε κάπου τα βίαια παιδιά κι εκεί εξελίσσονται σε ενήλικα τέρατα, ας μη μας εκπλήσσει ο φόρος του αίματος τον οποίο θα αναγκαζόμαστε κάποια στιγμή να καταβάλουμε.

Κάτω τα χέρια απ΄ τα παιδιά μας!

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί μερικοί άνθρωποι επιμένουν όχι μόνο να ανάγουν το προσωπικό τους πρόβλημα σε κοινωνικό φαινόμενο, αλλά να προσπαθούν κιόλας να το κάνουν μόδα. Μήπως γιατί η κολοβή αλεπού, θέλει και τις άλλες κολοβές;

Κι αν το πρόβλημα των ανθρώπων αυτών είναι ανωμαλίες, ψυχικές διαταραχές ή κάθε είδους διαστροφές, τότε τι κινδύνους εγκυμονεί η προσπάθεια κατοχύρωσης, υπεράσπισης και διάδοσης των αρρωστημένων αυτών ιδεών τους, τις οποίες προσπαθούν να παρουσιάσουν σαν φυσιολογικές;
Δεν είναι ανατριχιαστικό λοιπόν τη στιγμή που ολόκληρη η Ελλάδα, και όχι μόνο, έχει συγκλονιστεί από την περίπτωση του άτυχου μικρού Άλεξ, που πιθανότατα υπήρξε θύμα κυκλώματος παιδεραστών, να ιδρύεται στην Ολλανδία παιδοφιλικό κόμμα στο όνομα της ταλαίπωρης δημοκρατίας και με τις ευλογίες της πολιτείας;
Δεν είναι πέρα από κάθε λογική τη στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος συγκλονίστηκε πριν μερικά χρόνια από την υπόθεση Ντιτρού στο Βέλγιο, όπου το ανώμαλο και ψυχικά άρρωστο αυτό τέρας βίαζε και σκότωνε μικρά κοριτσάκια, να μιλάμε για δικαιώματα των παιδοφίλων;
Δεν είναι ειρωνεία να συζητάμε για δήθεν σεξουαλική ελευθερία όταν η μικρή Σάρα στη Βρετανία και η 8χρονη Μέγκαν στις ΗΠΑ κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και δολοφονήθηκαν από κάποιους διεστραμμένους, που είναι αμφίβολο αν αξίζει να ζουν, έστω κι αν έχουν καταδικαστεί σε ισόβια;
Ή μήπως ήταν λιγότερο σοκαριστικό το θέμα όπου ιερείς της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ασελγούσαν σε νεαρά αγόρια στη Βρετανία και μάλιστα με τις ευλογίες του αρχιεπισκόπου; Και ποιος δεν ανατρίχιασε άλλωστε με τα βίντεο που κυκλοφορούσαν στο Internet με φιμωμένα νήπια από 2 έως 5 ετών που τα κακοποιούσαν σεξουαλικά;
Μήπως να μιλήσουμε και για την υπόθεση Δουρή, που ούτε οι ίδιοι οι φυλακισμένοι δεν μπόρεσαν να ανεχθούν;
Δεν είναι αίσχος μετά από τόσους αγώνες της Unicef και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων για τα δικαιώματα του παιδιού, να γυρίζουμε την ανθρωπότητα πίσω στο μεσαίωνα, όπου τα παιδιά υπήρξαν αντικείμενο εκμετάλλευσης παντός είδους; Γιατί αναμφίβολα υπάρχει εκμετάλλευση όταν ένας ενήλικας συνάπτει ερωτικές σχέσεις μ΄ ένα παιδί, που ούτε πνευματική ούτε σωματική ωριμότητα έχει για να αντιληφθεί το βάρος και τις συνέπειες των πράξεών του.
Ως παιδοφιλία λοιπόν ορίζεται η ερωτική έλξη και οι ερωτικές δραστηριότητες ενός ενήλικα για παιδιά που δεν έχουν φτάσει ακόμα στην εφηβεία. Όταν η έλξη αυτή οδηγεί σε ερωτική πράξη τότε μιλάμε για παιδεραστία.
Ο όρος παιδοφιλία χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στο American Psychiatric Association το 1980 για να περιγράψει μια ειδική κατηγορία ατόμων που κακοποιούν σεξουαλικά τα παιδιά και παρουσιάζουν κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα άτομα αυτά χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας και θεραπείας.
Κι ενώ στη χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, καταβάλλεται προσπάθεια να γίνει η νομοθεσία κατά των παιδοφίλων όσο γίνεται αυστηρότερη, ο 28χρονος Robert de Jonge, ένας από τους ιδρυτές του κόμματος των παιδοφίλων στην Ολλανδία, πιστεύει μεταξύ άλλων ότι δεν πρέπει να απαγορεύεται η παιδική πορνογραφία, γιατί συνιστά μορφή λογοκρισίας! Επίσης διακηρύσσει ότι σκοπός του κόμματος είναι η χειραφέτηση των παιδοφίλων και η αποδοχή της παιδοφιλίας και της κτηνοβασίας!
Το 82% των Ολλανδών ωστόσο, ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι, διατείνονται ότι το Κόμμα πρέπει να τεθεί εκτός νόμου, ενώ υπάρχει διεθνής κινητοποίηση για την απαγόρευσή του. Στα πλαίσια της αυστηρότερης αντιμετώπισης του θέματος στη χώρα μας, τροποποιήθηκε το άρθρο 342 του Ποινικού Κώδικα, έτσι ώστε ο ενήλικος που προβαίνει σε ασελγείς πράξεις με ανήλικο, τον οποίο επιβλέπει ή φυλάσσει, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον 10 ετών, αν το θύμα είναι κάτω των 14 ετών και με κάθειρξη αν το θύμα είναι κάτω των 18. Επίσης ενήλικος που προσβάλλει την αιδώ ανηλίκου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών, ενώ αν αποκτά επαφή μέσω Internet ή άλλου μέσου επικοινωνίας με πρόσωπο που δεν συμπλήρωσε τα 16 και προσβάλλει την αιδώ του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον 1 έτους.
Είναι γεγονός εξ άλλου, πως κάποιοι ανώμαλοι προσπαθούν να φέρουν την κοινωνία στα μέτρα τους. Όταν το θέμα αφορά ενήλικες, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, όσον αφορά όμως τα παιδιά, ο νόμος πρέπει να είναι αμείλικτος.
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι ό,τι πιο πολύτιμο και αθώο διαθέτει μια κοινωνία, είναι το ίδιο το μέλλον και η παρακαταθήκη της. Και οι άνθρωποι αυτοί, που για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές διαστροφές τους χρησιμοποιούν τα παιδιά και διεκδικούν και δικαιώματα από πάνω, δεν είναι παρά ναρκοθέτες της αυριανής ανθρωπότητας, μη διαφέροντας σε τίποτα από τους κοινούς εγκληματίες.
Και όσο για τους «ανθρώπους» αυτούς το καταλαβαίνω να κοιτούν τι τους βολεύει, εκείνους όμως που δεν καταλαβαίνω με τίποτα είναι κάποιους ανόητους που συντάσσονται με τις απόψεις τους και κάνουν τους προοδευτικούς, κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους για ρατσισμό και φασισμό. Γιατί βαρεθήκαμε πια στο όνομα της διαφορετικότητας και του φιλελευθερισμού να βλέπουμε τα βίτσια και τις διαστροφές του καθενός να θεωρούνται φυσιολογικά και να γίνονται μόδα. Όχι, δεν μου άρεσε καθόλου το καθεστώς της υποκρισίας και του κουκουλώματος που κυριαρχούσε πριν χρόνια, ούτε και ο στιγματισμός των «διαφορετικών». Αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα και αυτό το ξεχαρβάλωμα και τον εξανδραποδισμό κάθε ηθικής αξίας, που αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη τάση για τη νεολαία. Ας αναρωτηθούν οι αμύντορες της απελευθέρωσης των πάντων: θα τους άρεσε να δουν το 8χρονο κοριτσάκι (ή αγοράκι ) τους να έχει σεξουαλικές σχέσεις με έναν 40χρονο;
Τέλος πάντων, τώρα που έγινε η αρχή, άντε παιδιά, με το καλό και το Κόμμα των Βιαστών!

Της Χριστιάννας Λούπα
Η Χριστιάννα Λούπα είναι δικηγόρος και συγγραφέας του βιβλίου «Μετά την Καταστροφή, Σμύρνη – Κατοχή» (εκδ. Ιωλκός)

Τριάντα εφτά στα εκατό…(37%…)

Μέχρι τα χρόνια τους τα δώδεκα, ποικιλότροπα κακοποιούνται.
Το ποσοστό αγγίζει το 37%, εδώ στην πατρίδα μας,
που γέννησε τη φιλοσοφία
που δίδαξε τον πολιτισμό, που πρώτη διακήρυξε – μέσω των σοφιστών – τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ο ανθρωπισμός ήταν η πεμπτουσία των αιώνιων αξιών της, εδώ, στη μάνα της ελευθερίας και της «αιδούς», κακοποιούνται παιδιά. Οι μικρές ζωές τους κονταίνουν,

στενεύουν οι ορίζοντες
και οι προοπτικές τους διαγράφονται δυσοίωνες.
Οι στατιστικές έρευνες, με ψυχρούς υπολογισμούς,

λογαριάζουν, συμπεραίνουν….
Πείτε μας, ερευνητές
βρείτε τα δεδομένα,
βάλτε τα στις «καρδιές» των υπολογιστών σας
και πείτε μας, μιλήστε
για τις άγρυπνες νύχτες
καθενός παιδιού χωριστά
για τους μαρτυρικούς
εφιάλτες….
Πείτε μας, ποια τύχη τα περιμένει.
Αποκαλύψτε μας σε ποσοστά, έστω,
πόσα από αυτά γλιτώνουν
από τον άσβεστο κίνδυνο που ελλοχεύει
σε κάθε βήμα τους ασταθές,
κάθε που σουρουπώνει
και ζωντανεύουν οι αναμνήσεις απειλητικές,
της βίας των βιασμών που βίωσαν
πριν – ή μέχρι – τα χρόνια τους τα δώδεκα.
Διαδώστε
στην «εν πλήρη αφασία» κοινωνία μας
τα ποσοστά θάρρους και γενναιότητας που απαιτούνται
τα ποσοστά παιδείας και Αγάπης που χρειάζονται
για να επιβιώσει,
να ορθοποδήσει,
να ευτυχήσει
αυτό το 37%
των άφτερων αγγέλων, που απαρατήρητο
κυκλοφορεί ανάμεσά μας.


Βασιλεία

Αναρτήθηκε στις - Προβληματισμοί. Ετικέτες: . 3 Σχόλια »
Αρέσει σε %d bloggers: