Ανθεί το δουλεμπόριο στον 21ο αιώνα

Η τεχνολογική πρόοδος του ανθρώπου, η οικονομική του ανάπτυξη και η διάχυση της γνώσης δεν έχει ακόμη ως αποτέλεσμα την εξάλειψη μίας εκ των πιο αρχαίων μορφών καταπίεσης: της δουλείας.

Αν και η σύγχρονη αντίληψη του ανθρώπου φαίνεται να τη θεωρεί ως μη αποδεκτή, εν τούτοις, το δουλεμπόριο συνεχίζει να αποτελεί καθημερινή πρακτική και μέσο πλουτισμού.
Παρά το γεγονός ότι στο σύγχρονο άνθρωπο φαντάζει αδύνατο να διατηρεί στην αποθήκη του… αλυσοδεμένους υπηρέτες, στρέφει με ευκολία το βλέμμα μακριά από την παιδική εκμετάλλευση που γνωρίζει ότι συμβαίνει, χαζεύει για λίγο στις ειδήσεις τα πλοιάρια της ελπίδας των μεταναστών που βουλιάζουν στο λαθραίο τους ταξίδι και απολαμβάνει τις υπηρεσίες καλλίπυγων κοριτσιών από το ανατολικό μπλοκ. Δίχως να εξετάζεται η ελευθερία του δυτικού ανθρώπου στην θεωρητική της διάσταση, υπάρχουν γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και καταδεικνύουν επί του πρακτέου ότι ζούμε σε έναν ανελεύθερο κόσμο.
Γιατί αν στην «γειτονιά» μας υπάρχει ένας δυνάστης, τότε η «γειτονιά» μας δεν είναι ελεύθερη, όσο ελεύθεροι και αν είμαστε εμείς. Και αν κατ’ επέκταση, θεωρούμε ότι η ελευθερία είναι ατομικό ζήτημα και δεν αποτελεί συλλογικό αγαθό, τότε παύει να έχει την έννοια που της προσδίδουν διανοούμενοι, λογοτέχνες, ποιητές, ακόμη και αυτός ο Διονύσιος Σολωμός.
Η πληθυσμιακή έκρηξη σε κράτη της αφρικανικής και της ασιατικής ηπείρου σε συνδυασμό με τα διεφθαρμένα καθεστώτα και την άνεση μετακίνησης των εργοστάσιων των πολυεθνικών εταιρειών δημιουργούν ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του δικτυακού τόπου «antislavery.org», το γεγονός ότι ένας σκλάβος του 1850 στον Αμερικάνικο Νότο κόστιζε 40.000 $ και σήμερα το κόστος του αντιστοιχεί σε 90$, ως στοιχείο, φανερώνει ότι απαιτείται επαγρύπνηση για το οικονομικό δέλεαρ που προσφέρει. Ο βίος και η εργασία των ανθρώπων που καλλιεργούν κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού, που εξάγουν από τη γη κάρβουνο στη Βραζιλία και την Κίνα, που υφαίνουν χαλιά στην Ινδία, απαιτεί γνώση, συνολική γνώση για τα όσα συμβαίνουν και το πώς συμβαίνουν στα σημεία του πλανήτη.
Σύμφωνα με στοιχεία της Unesco, περισσότεροι από 12.000.000 άνθρωποι στον πλανήτη ζουν υπό συνθήκες σκλαβιάς. Η αναπτυγμένη Ευρώπη δέχεται την εισροή γυναικών από τα ανατολικά κράτη της ηπείρου, οι οποίες μεταφέρονται και ζουν σε συνθήκες δουλείας. Στο Ισραήλ εισάγονται 3.000 γυναίκες ετησίως και εκπορνεύονται. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2004, στη Βραζιλία υπάρχουν 25.000 σύγχρονοι σκλάβοι.
Η απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τους εξαθλιωμένους του σήμερα είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που γίνεται αντιληπτή. Η απόσταση ασφαλείας που πλανά έχει δύο χαρακτηριστικά: πρώτα, στέκεται ως βιτρίνα μπροστά από τα κεκτημένα, αυτά που έχουν αποκτηθεί με αίμα και αγώνες, παρά το γεγονός ότι η Ιστορία διδάσκει ότι αυτά απειλούνται διαρκώς και πολύ εύκολα, ιδίως σε εποχές αναταραχής, μπορεί να χαθούν.
Κατά δεύτερο λόγο, η μεταφορά της γνώσης για τα όσα δεινά συμβαίνουν γύρω μας γίνεται μέσα από απεσταλμένους, από τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης, από τις άψυχες λέξεις ενός κειμένου και έτσι η ψευδαίσθηση της απόστασης φέρει τον εφησυχασμό. Αναμφίβολα, γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτό το πόσο διαφορετικά θα βίωνε κάποιος τη γνώση της εκμετάλλευσης αν βρισκόταν εκεί που συντελείται και την παρακολουθούσε, τη δεχόταν ή την ασκούσε.
Σταθμοί την ιστορία της δουλείας
6.800 π.Χ.: Η πρώτη μεγάλη πόλη αναπτύσσεται στη Μεσοποταμία. Οι πρώτες πολεμικές συγκρούσεις φέρουν μαζί τους και τους ηττημένους ως σκλάβους.
Το 2.575 π.Χ. οι Αιγύπτιοι κάνουν επιδρομές στα γειτονικά εδάφη και συλλέγουν σκλάβους.
Η δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας είχε 30.000 σκλάβους στα ορυχεία της που της επέτρεπαν να πλουτίζει και να φιλοσοφεί. Το ίδιο μονοπάτι ακολούθησαν και οι δυνάμεις της εποχής.
Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ο μισός πληθυσμός της Ρώμης αποτελούνταν από δούλους.

Το 1.000 μ.Χ. η δουλεία αποτελούσε σημαντικό κομμάτι της οικονομίας της Μ. Βρετανίας.
Το 1550 η ζωγραφική της Αναγέννησης αποτυπώνει τους ανθρώπους της εποχής με τους δούλους τους.
Το 1781 ο Ρωμαιος αυτοκράτορας Ιωσήφ ΙΙ καταργεί το θεσμό των δουλοπάροικων στην περιοχή του Αψβούργου.
Στις 26 Αυγούστου 1789, κατά τη Γαλλική Επανάσταση, η Εθνική Συνέλευση υιοθετεί τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, βασισμένη στις ιδέες του Γάλλου φιλόσοφου Ζαν Ζακ Ρουσό. Στο πρώτο από τα 17 άρθρα του αναφέρεται: «Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα».
Το 1803 η Δανία γίνεται η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα της Ευρώπης που απαγορεύει το εμπόριο σκλάβων από την Αφρική.
Το 1807 το Βρετανικό Κοινοβούλιο νομοθετεί την απαγόρευση μεταφοράς σκλάβων από βρετανικά πλοία. Τα ακόλουθα χρόνια, ακολουθούν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Το 1833 η Βρετανία καταργεί το θεσμό της δουλείας και στις αποικίες της.
Το 1861 ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος ΙΙ απελευθερώνει 50.000.000 δουλοπάροικους.
Το 1863 στις ΗΠΑ ο Πρόεδρος Τζορτζ Λίνκολν νομοθετεί την απελευθέρωση των σκλάβων.
Το 1863 ο Χρυσός Νόμος απελευθερώνει 725.000 σκλάβους στη Βραζιλία.
Στις 4 Μαΐου 1910 υπογράφεται στο Παρίσι η Διεθνής Συνθήκη για τον τερματισμό του εμπορίου λευκής σάρκας. Σύμφωνα με αυτήν, απαγορεύεται η εκπόρνευση ανήλικων γυναικών.
Το 1918 η βρετανική κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ υπολογίζει ότι τα περισσότερα νοικοκυριά που διαθέτουν την οικονομική άνεση, διατηρούν ένα ανήλικο παιδί ως οικιακό δούλο. Το 1923 νομοθετεί την απαγόρευση της αγοραπωλησίας ανήλικων δούλων.
Το 1926 η Κοινωνία των Εθνών εγκρίνει τη Συνθήκη κατά της Δουλείας. Σύμφωνα με αυτήν, δουλεία ορίζεται «η εξάσκηση σε ένα άτομο ενός ή όλων των δικαιωμάτων της ιδιοκτησίας».
Το 1927 καταργείται η δουλεία στη Σιέρα Λεόνε.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος επαναφέρει την πρακτική της δουλείας στη Γερμανία, την Ιαπωνία και σε άλλα κράτη.
Το 1980 η δουλεία παραμένει ως ζήτημα στη Μαυριτανία παρά την κατάργηση του θεσμού για τέταρτη φορά.
Το 1989, το Διεθνές Ισλαμιστικό Μέτωπο αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση του Σουδάν και κάνει στρατιωτικές επιδρομές συλλαμβάνοντας κατοίκους από χωριά στο νότιο μέρος της χώρας, αφαιρώντας τους την ελευθερία τους.

Σημαντικά στοιχεία για τη σύγχρονη δουλεία
Δουλεία: Εξαναγκασμός σε έργο χωρίς πληρωμή με την απειλή σωματικής ή ψυχολογικής βίας και αδυναμία απελευθέρωσης.
Εκτιμήσεις ανεβάζουν τον πιθανό αριθμό των δούλων σε 27.000.000 ανθρώπους.
Η πλειοψηφία βρίσκεται στην Ασία και την Αφρική.
Περισσότεροι από 14.500 σκλάβοι περνάνε τα σύνορα των ΗΠΑ κάθε χρόνο και διοχετεύονται σε περισσότερες από 90 πόλεις.
Οι σκλάβοι εργάζονται σε χωράφια, οίκους ανοχής, εστιατόρια, ορυχεία, σπίτια, κα.
Το μέσο κόστος ενός σκλάβου δεν ξεπερνά τα 90 δολάρια.
Το κέρδος από το εμπόριο σάρκας στην Αφρική ξεπερνά τα 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια.
Περισσότεροι από 920.000 άνθρωποι είναι δούλοι στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Ένα στα δέκα παιδιά της Αϊτής ζει σε συνθήκες δουλείας.
Περισσότεροι από 6.000 δούλοι ελευθερώθηκαν πρόσφατα στη Βραζιλία
Σαράντα χιλιάδες γυναίκες μεταφέρονται κάθε χρόνο στην Ιαπωνία.
Πηγές:
unesco.org
antislavery.org
http://www.freetheslaves.net
Advertisements

Τα παιδιά των φαναριών

ΕΞΩΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΙΤΕΙΑ 11/7/08 Γεμάτη από απλωμένα χέρια που ζητάνε εκτός από χρήματα …μια τρυφερή ματιά, ενδιαφέρον και υποστήριξη είναι η πόλη του Ηρακλείου τις τελευταίες ημέρες. Οι ανήλικοι επαίτες αυξάνονται μέρα με τη μέρα και αυτό γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτό από τους θαμώνες των καταστημάτων του κέντρου που έρχονται αντιμέτωποι με παιδικά μάτια που εκλιπαρούν για λεφτά και βρώμικα χεράκια απλωμένα…Το φαινόμενο της επαιτείας στο Ηράκλειο γιγαντώνεται καθημερινά και προβληματίζει όχι μόνο το κοινωνικό σύνολο αλλά κυρίως τους φορείς και τις αρχές που όμως παρακολουθούν χωρίς να αντιδρούν. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες οι αρχές γνωρίζουν καλά ότι το σύστημα που εφαρμόζεται και είναι το ίδιο σε όλες τις χώρες όπου το φαινόμενο της επαιτείας έχει μεγάλες διαστάσεις. Γονείς και κηδεμόνες εκμεταλλεύονται τα ανήλικα παιδιά τους ή εγγόνια ή ανίψια τους βάζοντας τα να ζητάνε λεφτά και φαγητό από περαστικούς και θαμώνες καταστημάτων. Στη συνέχεια οι εισπράξεις αυτές καταλήγουν στις τσέπες τους όσο για το πληρωμένο φαγητό των ανηλίκων, τις περισσότερες φορές το καταναλώνει η γυναίκα που τα περιμένει σε μια γωνιά παρακάτω.«Βλέπουμε που έρχονται εδώ πολίτες και τους αγοράζουν σουβλάκι και στη συνέχεια αυτά πάνε παρακάτω και το δίνουν σε αυτές που τα περιμένουν…το έχουμε δει το σκηνικό πολλές φορές» δήλωσαν στην «Τ» ιδιοκτήτες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος από κεντρικές πλατείες της πόλης που βλέπουν καθημερινά αυτά τα παιδιά να τους πλησιάζουν και να τους ζητάνε φαγητό. Την ίδια ώρα η πολιτεία στο Ηράκλειο είναι ανήμπορη ως φαίνεται να αντιδράσει. Το σύστημα που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί αναποτελεσματικό αφού μπορεί μεν να συλλαμβάνονται για επαιτεία γονείς και κηδεμόνες αυτών των παιδιών ωστόσο μετά την αυτόφωρη διαδικασία που ακολουθείται αφού πρόκειται για πλημμέλημα, τα παιδιά επιστρέφουν στις…οικογένειες τους! Στο μεταξύ έχουν μείνει για αρκετές ώρες είτε στα γραφεία της αστυνομίας είτε σε κάποιο νοσοκομείο προσωρινά αφού δεν υπάρχει καμία δομή για προσωρινή φιλοξενία. Τα παιδιά αυτά, που είναι ποινικά ανεύθυνα βρίσκονται να παίζουν στα γραφεία των αστυνομικών υπηρεσιών και στους διαδρόμους των νοσοκομείων μέχρι να ολοκληρωθούν οι νομικές διαδικασίες.Χρόνια πριν η ελληνική αστυνομία επεσήμανε ότι οι αρμοδιότητες της στον τομέα αυτό είναι περιορισμένες ωστόσο η πολιτεία δεν έχει δείξει μέχρι σήμερα ενδιαφέρον για τη δημιουργία μιας τόσο απαραίτητης δομής. «Έχουμε έλλειμμα στις συγκεκριμένες υποδομές και το μόνο σίγουρο είναι ότι η ΕΛΑΣ δεν είναι για όλες τις δουλειές. τι μπορούν να κάνουν οι αστυνομικοί με τα παιδιά μέσα στα γραφεία; Κάποιος θα πρέπει να ενδιαφερθεί για να δημιουργηθεί μια μόνιμη εγκατάσταση για τα παιδιά που πέφτουν θύμα εκμετάλλευσης» μας επεσήμαναν άνθρωποι που ασχολούνται επί σειρά ετών με το αντικείμενο. Στο Ηράκλειο το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αντιμετώπιση της επαιτείας των ανηλίκων είναι αυτό της φιλοξενίας τους. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ο κατάλληλος χώρος κανείς δεν μπορεί να αρχίσει να μαζεύει στο κτήριο της ασφάλειας ανήλικά που δε θα έχει τι να τα κάνει και πώς να τα αντιμετωπίσει. Στο παρελθόν έχουν καταγραφεί πολλές και σημαντικές υποθέσεις με επαιτεία ανηλίκων όπου τα εξανάγκαζαν άλλοτε η γιαγιά τους, άλλοτε η μάνα τους, άλλοτε τρίτα και άγνωστα πρόσωπα. Υπήρξαν περιπτώσεις που μετά από σύλληψη των γονέων παιδιά έφτασαν να παίζουν στα σκαλοπάτια δημοσίων υπηρεσιών και να εισάγονται στα νοσοκομεία για ιατρικές εξετάσεις. «Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος» μας τόνισαν. πηγή ΤΟΛΜΗ

Τα παιδιά των φαναριών

Θ. Π. ΛΙΑΝΟΣ

Τα φανάρια που ρυθμίζουν την κυκλοφορία στους δρόμους της Αττικής έχουν μετατρέψει αυτά τα σημεία των δρόμων σε μια ιδιόμορφη αγορά. Οσο διαρκεί το κόκκινο, αρκετά νεαρά κυρίως άτομα προσφέρουν στους οδηγούς των σταματημένων αυτοκινήτων διάφορα αγαθά και υπηρεσίες. Αλλοι προσφέρουν λουλούδια σε χαμηλή τιμή, άλλοι προσφέρονται να σου καθαρίσουν το μπροστινό τζάμι για ό,τι ποσό έχεις την ευχαρίστηση να δώσεις, άλλοι επιδεικνύουν ακρωτηριασμένα μέλη του σώματός τους ζητώντας την βοήθεια των εποχουμένων. Μαζί με αυτούς, μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, με κατάλληλη για την περίπτωση εμφάνιση, δηλαδή βρώμικα, αχτένιστα και κακοντυμένα, ζητούν τον οβολό σας. Η τελευταία αυτή περίπτωση, δηλαδή, των μικρών παιδιών έχει προκαλέσει ένα ερώτημα στο οποίο έχουν δοθεί δύο αντίθετες απαντήσεις. Το ερώτημα είναι: πρέπει κανείς να βοηθάει τα μικρά αυτά παιδιά δίδοντας ένα μικροποσόν, ή όχι; Η μια απάντηση είναι αρνητική και υποστηρίζει ότι η επαιτεία είναι κοινωνικό φαινόμενο και πρέπει να αντιμετωπισθεί από την πολιτεία, όχι ατομικά από τον κάθε πολίτη. Αν μια κοινωνία είναι συγκροτημένη με τρόπο που επιτρέπει, ή προκαλεί φαινόμενα επαιτείας, τότε η λύση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από την εξέταση και την εξαφάνιση των μηχανισμών που την προκαλούν, στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Η άλλη απάντηση είναι θετική, και υποστηρίζει ότι η κοινωνία ως σύνολο δεν θα μπορέσει ποτέ να εξαφανίσει την επαιτεία. Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν δυνάμεις και μηχανισμοί που φέρνουν οικογένειες και άτομα σε κατάσταση απελπισίας, μια δε διέξοδος είναι η, προσωρινή έστω, αναζήτηση βοήθειας μέσω της επαιτείας. Επιπλέον, ανεξαρτήτως των λόγων που εξωθούν ένα άτομο στην επαιτεία, η απλή ανθρώπινη συμπόνια για τα πάθη ενός συνανθρώπου, και ιδιαίτερα ενός μικρού παιδιού, είναι αρκετή για να οδηγήσει κάποιον στην απόφαση να προσφέρει την ασήμαντη γι’ αυτόν βοήθεια. Είναι φανερό ότι και οι δύο απαντήσεις έχουν ισχυρή βάση. Τα επιχειρήματα της μιας άποψης δεν αναιρούν τα επιχειρήματα της άλλης. Ο κάθε πολίτης μπορεί να κρίνει και να αποφασίσει, αν θα δώσει ή αν θα αρνηθεί τη μικρή του βοήθεια στην περίπτωση που ανέφερα, δηλαδή αυτής των παιδιών των φαναριών, όπως έχουν χαρακτηρισθεί. Εχω όμως την εντύπωση ότι η επαιτεία που παρατηρούμε να λαβαίνει χώρα στις γωνιές των οδών, όπου υπάρχουν φανάρια κυκλοφορίας, αλλά και γενικά, δεν έχει καμιά σχέση με την επαιτεία για την οποία τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν πιο πάνω έχουν ισχύ. Η επαιτεία που παρατηρούμε δεν είναι αποτέλεσμα και έκφραση καταστάσεων, π.χ. ανεργίας, φτώχειας κ.ο.κ., που φέρνουν διάφορα άτομα σε κατάσταση απελπισίας. Αντίθετα, πιστεύω ότι είναι μια εξαιρετικά κερδοφόρος δραστηριότητα. Τα παιδιά των φαναριών δεν ζητιανεύουν επειδή πεινούν, αλλά επειδή αποτελούν ένα αποτελεσματικό σημείο επαφής ενός διεφθαρμένου επιχειρηματικού κυκλώματος με το καταναλωτικό του κοινό, δηλαδή, με εμάς. Υπάρχουν διάφορα στοιχεία που βεβαιώνουν ότι η επαιτεία των παιδιών είναι οργανωμένη επιχείρηση. Πρώτον, έχουν συγκεκριμένα στέκια-φανάρια, στα οποία εναλλάσσονται. Δεύτερον, ζητούν το ίδιο ποσόν χρηματικής βοήθειας, ένα «πενηντάρι». Τρίτον, όσα δεν ζητούν βοήθεια προφορικά, κρατούν ταμπελίτσες γραμμένες με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα, κτλ. Η επιχείρηση πρέπει να είναι εξαιρετικά προσοδοφόρος, αν κρίνει κανείς από την απότομη αύξηση της επαιτείας, τα τελευταία χρόνια, πράγμα που δείχνει ταυτόχρονα ότι οι κάτοικοι της Αθήνας και των προαστίων είναι άνθρωποι του Θεού και πολύ ελεήμονες. Η δομή των επιχειρήσεων επαιτείας παρουσιάζει ποικιλία και ενδιαφέρον. Αλλες είναι οικογενειακές επιχειρήσεις στενού κύκλου, δηλαδή γονείς και παιδιά. Αλλες οικογενειακές επιχειρήσεις, ευρύτερου κύκλου, δηλαδή συγγενικές οικογένειες με συμμετοχή γονέων, παιδιών, εξαδέλφων κ.ο.κ. Το ένα παιδί ζητιανεύει, π.χ. γωνία Πατησίων και Κοδριγκτώνος και το εξαδελφάκι του, στην Πλατεία Βικτωρίας. Οπως έχει φανεί από τα αστυνομικά δελτία, υπάρχουν και επιχειρήσεις με ευρύτατα κυκλώματα εκμετάλλευσης μικρών παιδιών, με τεράστια κέρδη και εγκληματική δραστηριότητα και σε άλλους «κλάδους». Οι παραπάνω αναφορές έχουν σκοπό να πείσουν τον αναγνώστη ότι τα επιχειρήματα των δύο αντίθετων απόψεων που προανέφερα είναι άσχετα με την σημερινή πραγματικότητα. Οποιος δίνει «βοήθεια» στους ζητιάνους και στα ζητιανάκια γίνεται, χωρίς να το θέλει και χωρίς να το ξέρει, συνεργός σε μια εγκληματική δραστηριότητα, ενώ φυσικά οι προθέσεις του είναι εντελώς διαφορετικές. Ο κ. Θ. Π. Λιανός είναι καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το ΒΗΜΑ, 16/08/1998

Ο εφιάλτης της παιδικής εργασίας

Στην παιδική αγορά εργασίας υπάρχουν παιδιά
ακόμα και επτά ετών

Σαν αντικείμενα πωλούνται χιλιάδες παιδιά στη νοτιοδυτική Κίνα προκειμένου να δουλέψουν σε πλουσιότερες περιοχές, όπως η επαρχία Γκουαντόνγκ, αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα Southern Metropolis.
Η Κίνα ανακοίνωσε πρόσφατα ότι καταβάλλει προσπάθειες για την καταστολή της δουλείας και της παιδικής εργασίας, μετά τις αναφορές ότι φτωχοί αγρότες, παιδιά και άνθρωποι με διανοητικά προβλήματα εξαναγκάζονται να δουλέψουν σε ορυχεία και σε υψικάμινους στις επαρχίες Σαντσί και Χενάν.
«Η άνθιση της αγοράς παιδικής εργασίας (στην επαρχία Σετσουάν) οφείλεται στους τοπικούς αρχιεργάτες που ο κάθε ένας ελέγχει από 50 ως 100 παιδιά», επισημαίνεται στο άρθρο της εφημερίδας στο οποίο προστίθεται πως γενικά τα παιδιά είναι από 13 ως 15 ετών, αλλά αρκετά φαίνονται μικρότερα από δέκα χρόνων.
Η εφημερίδα αποκαλύπτει επίσης ότι από τις γιορτές για το Νέο Έτος στην Κίνα, τον Φεβρουάριο, αγνοούνται 76 παιδιά από την περιοχή Λιανγκσάν και πιστεύεται ότι τα περισσότερα από αυτά έχουν πουληθεί ως σκλάβοι.
Στην παιδική αγορά εργασίας υπάρχουν παιδιά ακόμα και επτά ετών. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας, ένα παιδί πληρώνεται με 3,5 γιουέν την ώρα (περίπου μισό δολάριο) και είναι υποχρεωμένο να δουλεύει τουλάχιστον 300 ώρες το μήνα.
Σύμφωνα με το πρακτορείο Νέα Κίνα, τοπικοί αξιωματούχοι έχουν προσπαθήσει να σώσουν τα παιδιά αυτά, αλλά ορισμένα αρνούνται να φύγουν λέγοντας ότι τα πούλησαν οι γονείς τους ή προσφέρθηκαν μόνα τους να δουλέψουν.


πηγή: εφημ. Έθνος

Ο εφιάλτης της παιδικής εργασίας

Στην παιδική αγορά εργασίας υπάρχουν παιδιά
ακόμα και επτά ετών

Σαν αντικείμενα πωλούνται χιλιάδες παιδιά στη νοτιοδυτική Κίνα προκειμένου να δουλέψουν σε πλουσιότερες περιοχές, όπως η επαρχία Γκουαντόνγκ, αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα Southern Metropolis.
Η Κίνα ανακοίνωσε πρόσφατα ότι καταβάλλει προσπάθειες για την καταστολή της δουλείας και της παιδικής εργασίας, μετά τις αναφορές ότι φτωχοί αγρότες, παιδιά και άνθρωποι με διανοητικά προβλήματα εξαναγκάζονται να δουλέψουν σε ορυχεία και σε υψικάμινους στις επαρχίες Σαντσί και Χενάν.
«Η άνθιση της αγοράς παιδικής εργασίας (στην επαρχία Σετσουάν) οφείλεται στους τοπικούς αρχιεργάτες που ο κάθε ένας ελέγχει από 50 ως 100 παιδιά», επισημαίνεται στο άρθρο της εφημερίδας στο οποίο προστίθεται πως γενικά τα παιδιά είναι από 13 ως 15 ετών, αλλά αρκετά φαίνονται μικρότερα από δέκα χρόνων.
Η εφημερίδα αποκαλύπτει επίσης ότι από τις γιορτές για το Νέο Έτος στην Κίνα, τον Φεβρουάριο, αγνοούνται 76 παιδιά από την περιοχή Λιανγκσάν και πιστεύεται ότι τα περισσότερα από αυτά έχουν πουληθεί ως σκλάβοι.
Στην παιδική αγορά εργασίας υπάρχουν παιδιά ακόμα και επτά ετών. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας, ένα παιδί πληρώνεται με 3,5 γιουέν την ώρα (περίπου μισό δολάριο) και είναι υποχρεωμένο να δουλεύει τουλάχιστον 300 ώρες το μήνα.
Σύμφωνα με το πρακτορείο Νέα Κίνα, τοπικοί αξιωματούχοι έχουν προσπαθήσει να σώσουν τα παιδιά αυτά, αλλά ορισμένα αρνούνται να φύγουν λέγοντας ότι τα πούλησαν οι γονείς τους ή προσφέρθηκαν μόνα τους να δουλέψουν.


πηγή: εφημ. Έθνος

Καημενα παιδακια….

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Γραφω για να επισημανω σε ολους σας μια δημοσιευση που ειδα στο μπλογκ της Καλικατζαρελενίτσας μας, το Δυοσμαράκι. Παιδια, το θεμα που μας αγγιζει ολους μας. Και η εκμεταλλευση τους το θεμα που μας «τρελλαινει» ολους μας. Η χειροτερη μορφη εκμεταλλευσης, η παιδεραστια και η αγοραπωλησια παιδιων σε αυτο το αρθρο , δυστυχώς σε όλη τους τη μεγαλοπρεπεια…

Παιδια-νυφες

Καημενα παιδακια….

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Γραφω για να επισημανω σε ολους σας μια δημοσιευση που ειδα στο μπλογκ της Καλικατζαρελενίτσας μας, το Δυοσμαράκι. Παιδια, το θεμα που μας αγγιζει ολους μας. Και η εκμεταλλευση τους το θεμα που μας «τρελλαινει» ολους μας. Η χειροτερη μορφη εκμεταλλευσης, η παιδεραστια και η αγοραπωλησια παιδιων σε αυτο το αρθρο , δυστυχώς σε όλη τους τη μεγαλοπρεπεια…

Παιδια-νυφες

2 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σκλαβιάς

Παιδιά – σκλάβοι της κάνναβης.

Το πιο αποτρόπαιο άρωμα, εκείνο της παιδικής εκμετάλλευσης, έχει το σκλαβοπάζαρο που οργιάζει στη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς στη Βρετανία και φέρνει στην ευρωπαϊκή χώρα εκατοντάδες παιδιά από τη νοτιοανατολική Ασία για να δουλέψουν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες στα εργαστήρια επεξεργασίας κάνναβης.
Οπως αποκάλυψε η βρετανική εφημερίδα «Independent», τουλάχιστον ένα παιδί την εβδομάδα εντοπίζεται κατά τις εφόδους των Αρχών σε τέτοιου είδους εργαστήρια, ενώ ειδικοί προειδοποιούν ότι παιδιά ακόμη και 13 ετών «εισάγονται λαθραία» από χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας για να εργαστούν ως «σκλάβοι» για τη «μαφία» που ελέγχει τα εργαστήρια και κρατούνται όμηροι σε πόλεις και προάστια.
Υπολογίζεται ότι έχει πενταπλασιαστεί η κίνηση στον τομέα αυτό του παράνομου εμπορίου μέσα στους τελευταίους 12 μήνες.
Οι Αρχές θεωρούν ότι συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος, προερχόμενες κυρίως από το Βιετνάμ, έχουν κινηθεί γρήγορα κι έχουν κατακτήσει την αγορά κάνναβης στη Βρετανία, μετά την ποινική υποβάθμιση το 2004, που άφησε περιθώρια για την καλλιέργεια και πώληση του ναρκωτικού, περιορίζοντας ταυτόχρονα την προοπτική επιβολής ποινών.

«Τριάρια» – εργαστήρια
Οι συμμορίες μπορεί να έχουν κέρδη γύρω στα 450 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, από ένα «τριάρι» που έχει μετατραπεί σε εργαστήριο επεξεργασίας κάνναβης. Παιδιά «εισάγονται» από τις συμμορίες για να φροντίζουν τα κερδοφόρα «φυτά». Πολλά εντοπίστηκαν σε άθλιες συνθήκες χωρίς να μπορούν να δραπετεύσουν από σφραγισμένα παράθυρα και πόρτες, ακόμη και «καλωδιωμένα» για να υποβάλλονται σε επικίνδυνα ηλεκτροσόκ. Αλλα φοβούνταν αντίποινα σε βάρος συγγενών τους, στην περίπτωση που επιχειρούσαν να αποδράσουν.
Τελευταία η βρετανική αστυνομία κάνει έφοδο σε τουλάχιστον τρία σπίτια την ημέρα, όπου και ανακαλύπτει παιδιά. «Το τελευταίο 12μηνο έχει παρατηρηθεί 500% αύξηση του αριθμού των περιπτώσεων για τις οποίες γίνεται αναφορά σε μας. Εχουμε φτάσει να έχουμε περίπου ένα νεαρό άτομο κάθε εβδομάδα το οποίο «ανασύρεται» από ένα εργαστήριο κάνναβης. Ωστόσο κανείς δεν γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος», είπε ο Σίμον Μπιρν, εκπρόσωπος του τμήματος της αστυνομίας για την αντιμετώπιση του προβλήματος αλλά και της ένωσης αξιωματικών της Αστυνομίας.
Παιδιά «κηπουροί»
Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως «κηπουροί» για να φροντίζουν τα φυτά της κάνναβης και κοιμούνται σε αποθήκες ή… ντουλάπια. Οι γείτονες αγνοούν σχεδόν πάντα την ύπαρξή τους, ενώ και μετά τον εντοπισμό τους από την αστυνομία τα βάσανά τους δεν τελειώνουν. Ειδικοί έχουν ενστάσεις και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται από τη Δικαιοσύνη, γιατί ενώ σε κάποιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται ως θύματα, σε άλλες παραπέμπονται και φυλακίζονται.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ!!!
Αρέσει σε %d bloggers: