Κλεπτομανή παιδιά.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Αν ένα παιδί έχει την τάση να κλέβει οι γονείς θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα που πλέον δεν αφορά μόνο το παιδί τους, και σαφώς δεν περιορίζεται μέσα στα στενά όρια του σπιτιού τους. Θα βρεθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε κοινωνικό, πράγμα που κάνει την επίλυση του ακόμα δυσκολότερη.
Δεδομένου ότι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στην κλεπτομανία (
= η παθολογική τάση για κλοπή, από ευχαρίστηση για την πράξη και όχι τόσο για το όφελος) είναι πολύ πιθανό να οφείλεται στο αίσθημα έλλειψης της μητέρας κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, καλό είναι να αισθανθούν και τις δικές τους ευθύνες προτού αναρωτηθούν έκπληκτοι πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει για να διορθωθεί αυτό. Η ιατρική δεν έχει να προτείνει σπουδαία πράγματα εκτός ίσως από κάποια φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα.

Εγώ πάλι, σαν άνθρωπος, θεωρώ ότι πολύ καλύτερο αποτέλεσμα θα έχουν οι ίδιοι οι γονείς αν αντιμετωπίσουν το παιδί με κατανόηση, αν αφιερώσουν χρόνο σε αυτό και στο πρόβλημα του και φυσικά αν δείξουν πραγματικά την αγάπη τους, με χάδια και ασχολούμενοι πραγματικά μαζί τους, όχι προσφέροντας υλικά αγαθά όπως συνηθίζεται (εξάλλου η ικανοποίηση και η ευχαρίστηση στην περίπτωση της κλεπτομανίας προέρχονται κυρίως από τη συγκεκριμένη πράξη που διαπράττεται και όχι από τα αντικείμενα που αποκομίζονται).

Καλώς σας βρήκα 🙂

Κλεπτομανή παιδιά.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Αν ένα παιδί έχει την τάση να κλέβει οι γονείς θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα που πλέον δεν αφορά μόνο το παιδί τους, και σαφώς δεν περιορίζεται μέσα στα στενά όρια του σπιτιού τους. Θα βρεθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε κοινωνικό, πράγμα που κάνει την επίλυση του ακόμα δυσκολότερη.
Δεδομένου ότι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα παιδί στην κλεπτομανία (
= η παθολογική τάση για κλοπή, από ευχαρίστηση για την πράξη και όχι τόσο για το όφελος) είναι πολύ πιθανό να οφείλεται στο αίσθημα έλλειψης της μητέρας κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, καλό είναι να αισθανθούν και τις δικές τους ευθύνες προτού αναρωτηθούν έκπληκτοι πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει για να διορθωθεί αυτό. Η ιατρική δεν έχει να προτείνει σπουδαία πράγματα εκτός ίσως από κάποια φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα.

Εγώ πάλι, σαν άνθρωπος, θεωρώ ότι πολύ καλύτερο αποτέλεσμα θα έχουν οι ίδιοι οι γονείς αν αντιμετωπίσουν το παιδί με κατανόηση, αν αφιερώσουν χρόνο σε αυτό και στο πρόβλημα του και φυσικά αν δείξουν πραγματικά την αγάπη τους, με χάδια και ασχολούμενοι πραγματικά μαζί τους, όχι προσφέροντας υλικά αγαθά όπως συνηθίζεται (εξάλλου η ικανοποίηση και η ευχαρίστηση στην περίπτωση της κλεπτομανίας προέρχονται κυρίως από τη συγκεκριμένη πράξη που διαπράττεται και όχι από τα αντικείμενα που αποκομίζονται).

Καλώς σας βρήκα 🙂

Παιδική παραβατικότητα

Ένας στους δέκα μαθητές Γυμνασίου δεν θέλει να πάει στο σχολείο γιατί φοβάται τους συμμαθητές του, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών την οποία δημοσιεύουν Τα Νέα (5/6/2006). Ανήλικοι εκδηλώνουν παραβατική έως εγκληματική συμπεριφορά με θύματα συμαθητές τους, τις περισσότερες φορές με την ανοχή και τη σιωπή της κοινωνίας των σχολείων.

Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε με συμμετοχή 1.431 μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, το 12% των μαθητών Γυμνασίου λείπουν από μία έως και 10 ημέρες από το σχολείο τους, επειδή-όπως λένε-δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Το 16,6% των μαθητών ανέφεραν ότι έχουν δεχτεί επίθεση χωρίς λόγο από ομάδα συμμαθητών τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό εκφράζεται με έντονη λογομαχία, εξύβριση και σωματική επίθεση.
Τρεις στους δέκα μαθητές αναφέρουν ότι έχουν δεχτεί απειλές.
Κατά την διάρκεια των συμπλοκών, σύμφωνα με την έρευνα, το 27,3% χτύπησε αλλά δεν τραυματίστηκε σοβαρά, το 9,9% δηλώνει ότι κάποιος ή κάποιοι χτυπήθηκαν σοβαρά ενώ το 1,3% των μαθητών χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο.

Τα συχνότερα θύματα εκφοβισμού, λεκτικής ή σωματικής βίας από τους συμμαθητές τους είναι οι ‘διαφορετικοί’ μαθητές – στην εμφάνιση, στο θρήσκευμα, στην εθνικότητα, κλπ. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, το πώς αντιμετωπίζει ένας μαθητής τα πειράγματα – ήπια ή σοβαρά – εξαρτάται από τα στηρίγματα και τις σχέσεις που έχει στην οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον τους. Τέτοιες συμπεριφορές, πάντως, μπορεί να έχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις. Αρκετές φορές, εξ άλλου, τα ‘θύματα’ μπορούν να μετατραπούν σε δράστες, στα πλαίσια της λογικής της αυτοδικίας.

Σε έρευνα που πραγματοποίησαν μαθητές του 2ου Γυμνασίου Κερατσινίου, καταγράφεται ότι επτά στους δέκα μαθητές έχουν δεχθεί επιθετική συμπεριφορά στο χώρο του σχολείου ενώ το 52,14% αισθάνονται ανασφαλείς ‘επειδή οι καθηγητές δεν αξιολογούν τη σοβαρότητα του προβλήματος της επιθετικής συμπεριφοράς ορισμένων μαθητών’. Αλλά και ο διευθυντής, σύμφωνα με το 5,98% των μαθητών, είναι ελαστικός στην αντιμετώπιση κρουσμάτων επιθετικής συμπεριφοράς.

Ο φόβος για αντίποινα αποτρέπει τους μαθητές θύματα επιθετικής συμπεριφοράς να την καταγγείλουν.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 21,69% των μαθητών δεν ζητά προστασία, το 16,27% φοβούνται τον χαρακτηρισμό του μαμμόθρεφτου ενώ τέσσερις στους δέκα πιστεύουν ότι θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Τώρα πλέον υπάρχουν μαθητές που πουλάνε προστασία σε συμμαθητές τους ενώ συμπλέκονται για υποθέσεις ναρκωτικών ή επιτίθενται εναντίον εκπαιδευτικών.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ…

Παιδική παραβατικότητα

Ένας στους δέκα μαθητές Γυμνασίου δεν θέλει να πάει στο σχολείο γιατί φοβάται τους συμμαθητές του, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών την οποία δημοσιεύουν Τα Νέα (5/6/2006). Ανήλικοι εκδηλώνουν παραβατική έως εγκληματική συμπεριφορά με θύματα συμαθητές τους, τις περισσότερες φορές με την ανοχή και τη σιωπή της κοινωνίας των σχολείων.

Σύμφωνα με την έρευνα, που πραγματοποιήθηκε με συμμετοχή 1.431 μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, το 12% των μαθητών Γυμνασίου λείπουν από μία έως και 10 ημέρες από το σχολείο τους, επειδή-όπως λένε-δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Το 16,6% των μαθητών ανέφεραν ότι έχουν δεχτεί επίθεση χωρίς λόγο από ομάδα συμμαθητών τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό εκφράζεται με έντονη λογομαχία, εξύβριση και σωματική επίθεση.
Τρεις στους δέκα μαθητές αναφέρουν ότι έχουν δεχτεί απειλές.
Κατά την διάρκεια των συμπλοκών, σύμφωνα με την έρευνα, το 27,3% χτύπησε αλλά δεν τραυματίστηκε σοβαρά, το 9,9% δηλώνει ότι κάποιος ή κάποιοι χτυπήθηκαν σοβαρά ενώ το 1,3% των μαθητών χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο.

Τα συχνότερα θύματα εκφοβισμού, λεκτικής ή σωματικής βίας από τους συμμαθητές τους είναι οι ‘διαφορετικοί’ μαθητές – στην εμφάνιση, στο θρήσκευμα, στην εθνικότητα, κλπ. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, το πώς αντιμετωπίζει ένας μαθητής τα πειράγματα – ήπια ή σοβαρά – εξαρτάται από τα στηρίγματα και τις σχέσεις που έχει στην οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον τους. Τέτοιες συμπεριφορές, πάντως, μπορεί να έχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις. Αρκετές φορές, εξ άλλου, τα ‘θύματα’ μπορούν να μετατραπούν σε δράστες, στα πλαίσια της λογικής της αυτοδικίας.

Σε έρευνα που πραγματοποίησαν μαθητές του 2ου Γυμνασίου Κερατσινίου, καταγράφεται ότι επτά στους δέκα μαθητές έχουν δεχθεί επιθετική συμπεριφορά στο χώρο του σχολείου ενώ το 52,14% αισθάνονται ανασφαλείς ‘επειδή οι καθηγητές δεν αξιολογούν τη σοβαρότητα του προβλήματος της επιθετικής συμπεριφοράς ορισμένων μαθητών’. Αλλά και ο διευθυντής, σύμφωνα με το 5,98% των μαθητών, είναι ελαστικός στην αντιμετώπιση κρουσμάτων επιθετικής συμπεριφοράς.

Ο φόβος για αντίποινα αποτρέπει τους μαθητές θύματα επιθετικής συμπεριφοράς να την καταγγείλουν.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 21,69% των μαθητών δεν ζητά προστασία, το 16,27% φοβούνται τον χαρακτηρισμό του μαμμόθρεφτου ενώ τέσσερις στους δέκα πιστεύουν ότι θα τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Τώρα πλέον υπάρχουν μαθητές που πουλάνε προστασία σε συμμαθητές τους ενώ συμπλέκονται για υποθέσεις ναρκωτικών ή επιτίθενται εναντίον εκπαιδευτικών.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ…

Δεν ξέρω πως να χειριστώ αυτό το πρόβλημα…

  • ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ
  • peri-planisi ένα blog παντός καιρού και διάθεσης Πέμπτη, Ιούνιος 07, 2007

    Εκβιασμός

    Η εξεταστική στο γυμνάσιο του γιού μου ακόμη δεν τελείωσε. Έμειναν μόνο μερικά μαθήματα..Γιατί ξεκινάω από την εξεταστική; Έβλεπα τον γιό μου να χει υπερβολικό άγχος, να μου συμπεριφέρεται και να μου μιλάει πολύ άσχημα, να βγάζει πρωτοφανή επιθετικότητα, τα απέδιδα όλα στο άγχος για τις εξετάσεις. Ώσπου προχτές, που διαβάζαμε το πιο απλό το πιο εύκολο μάθημα Θρησκευτικά με ρωτάει
    «Μαμά πόσο έχει ο μήνας αύριο;;;»
    6 απαντάω μη δίνοντας και ιδιαίτερη σημασία σε μια τόσο συνηθισμένη ερώτηση.
    Τον έβλεπα όμως πως δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί..προσποιήθηκα πως δεν το πρόσεξα.
    Έρχεται η επόμενη ερώτηση:
    «μαμά να σου πω κάτι, αλλά σε παρακαλώ μην θυμώσεις»
    Πιστεύοντας πως θα ήθελε να μου ζητήσει κάτι «άσχετο» απάντησα «για λέγε, για λέγε και βλέπουμε» με ειρωνικό τρόπο, όχι άσχημα ειρωνικό αλλά περισσότερο με το στυλ του ξέρω τί θα μου πεις, αλλά ότι και να ναι δεν θα σταματήσεις το διάβασμα.
    Με κοίταξε, τότε διέκρινα στα μάτια του πως όντως κάτι σοβαρό συμβαίνει και του απάντησα «έλα βρε λέγε, αφού το ξέρεις πως δεν θα θυμώσω ότι και να ναι»
    -Να, αύριο ένα παιδί θα έρθει να με βρει, και θα με σπάσει στο ξύλο με τους φίλους του.
    Ξεπερνώντας το σοκ της στιγμής (όντως ήταν το μοναδικό που δεν περίμενα ν ακούσω), άρχισα να ρωτάω τί έγινε και γιατί ειδικά αύριο θα τον χτυπήσουν.
    Τότε έμαθα όσα δικαιολογούσαν το άγχος και την συμπεριφορά των τόσων ημερών.
    Έμαθα για μια παρέα-εγώ το λέω παρέα η αστυνομία ίσως το ονόμαζε «σύσταση συμμορίας» ή απλά συμμορία..μια «παρέα» στην οποία ανήκε κι ένας γνωστός του γιού μου και από τη γειτονιά και από το δημοτικό.
    (Μια παρέα γεωργιανών ηλικίες των παιδιών από 16-18)
    Έμαθα, πως αυτός ο γνωστός του, όποτε συναντούσε το γιό μου, τον έψαχνε αν έχει χρήματα και του τα έπαιρνε. Έμαθα πως οι μεγαλύτεροι της παρέας το έκαναν αυτό σε άλλους.
    Έμαθα πως μια μέρα χτύπησε το γιο μου στο δρόμο επειδή δεν είχε πάνω του χρήματα. Ο γιος μου, δεν μου τα έλεγε αυτά γιατί πίστευε ότι μεγάλωσε πια και σαν άντρας πρέπει να λύνει μόνος του τις διαφορές…
    (Το γεγονός ότι ο γιός μου 13 χρονών παιδί, έκανε συνέχεια κάμψεις ν αποκτήσει «μπράτσα» το απέδιδα στην εφηβεία και στο ν αρέσει στα κορίτσια…άλλωστε γυμναστική ήταν και άρα δύσκολο κάτι τέτοιο θα μου κινούσε υποψίες)Ίσως και να προσπαθώ να δικαιολογηθώ εδώ, ίσως να νιώθω τύψεις που στάθηκα ανίκανη να δω τί κρύβεται πίσω απ όλα αυτά.
    Έμαθα για «το στοίχημα». Ο γιος μου, για να μην του παίρνει ο άλλος τα χρήματα που είχε πάνω του, τα έδινε σ έναν συνομήλικό του φίλο. Τον συνάντησε στο δρόμο ξανά ο -δεν ξέρω πως να τον ονομάσω- και του είπε να του δώσει τα λεφτά του. Απάντησε ο γιος μου πως δεν έχει πάνω του χρήματα. «τί στοίχημα βάζεις πως αν σε ψάξω θα βρω» του λέει εκείνος. 100 ευρώ απαντάει ο γιός μου αφού έτσι κι αλλιώς τα 2 ευρώ που χε πάνω του τα χε δώσει στον φίλο του. Ο άλλος ψάχνει δεν βρίσκει τίποτε, φεύγει. Ο γιός μου παίρνει τα χρήματά του απ τον φίλο του και συνέχισαν την βόλτα τους. Ξανά μπροστά τους ο άλλος. Άκουσε το κουδούνισμα απ τα κέρματα και του λέει να έχεις χρήματα…..έχασες τα 100 ευρώ…στη συζήτηση που είχαν του κατέβασε το στοίχημα στα 50 ευρώ και κατέληξε μέχρι τις 6 Ιουνίου αν δεν μου τα φέρεις θα σε σπάσω στο ξύλο και εγώ και οι φίλοι μου. Τώρα τί συζήτηση σοβαρή μπορούσε να κάνει με ένα 13χρονο…απορώ.
    Μόλις τα έμαθα αυτά κι αφού του είπα, πως δεν υπάρχει περίπτωση να του δώσω τα χρήματα κι έτσι να «υποκύψει» σε εκβιαστές, θεώρησα σωστό να πάω στους γονείς του άλλου παιδιού, η αλήθεια είναι πως φοβόμουν, αλλά βρέθηκα μπροστά σε πολύ αξιοπρεπείς ανθρώπους, που δεν είχαν ιδέα κι αυτοί για τη «δράση» του δικού τους παιδιού.
    Μίλησα μαζί τους, την άλλη μέρα μου έστειλε η μητέρα του παιδιού τον γιό της στο σπίτι, ο δικός μου είχε πάει να δώσει θρησκευτικά -όπου με λίγα λόγια για να δείξω και το αποτέλεσμα της ψυχολογικής του πίεσης στην ερώτηση ποιοί ήταν οι μάγοι απάντησε «Οι μάγοι ήταν οι βοσκοί που εμφανίστηκε ο άγγελος κλπ, κλπ»..
    Συζήτησα με το άλλο παιδί, καταλήξαμε πως θα τον αφήσει ήσυχο, μου το υποσχέθηκε, ησύχασα κάπως και είπα ν αφήσω για το τέλος της εξεταστικής τις «διδαχές» και τα «κηρύγματα» (ειρωνικά το λέω)
    Το αποτέλεσμα ήταν παρ όλες τις υποσχέσεις του άλλου, να ξαναβρεί το γιό μου ο άλλος και να του πει, πως επειδή έχει ορκιστεί, πως αυτά τα χρήματα θα τα πάρει και πως επειδή δεν «πατάει» τον όρκο του, μέχρι τέλος του μήνα περιμένει τα χρήματα και πως ότι κι αν είπε σε μένα το πε για να γλυτώσει απ τις φωνές της μητέρας του και πως αν μου ξαναπεί οτιδήποτε και δεν του δώσει τα χρήματα, οι φίλοι του θα τον χτυπήσουν, θα του σπάσουν ή χέρια ή πόδια….
    Πήγα τους βρήκα εκεί που συχνάζουν..τρόμαξα και μόνο που είδα τα μεγαλύτερα παιδιά…δεν άφησα να φανεί κανένας φόβος και κάποιος απ τους «μεγάλους» που πήγε να μου επιτεθεί τον έβαλα στη θέση του..ψευτοαντρισμός και αηδίες..
    Ήταν κι ο πατέρας του γιου μου μαζί, ο οποίος απλά τους είδε κι έφυγε… μετά το διαζύγιο άνευ προηγουμένου η αδιαφορία του.
    Απλά πολύ απλά τους είπα πως έχω δώσει όλων τα ονόματα στην ασφάλεια και πως αν πάθει κάτι το παιδί μου, θα συλληφθούν αμέσως..
    Δεν ξέρω πως να χειριστώ το θέμα, ο γιός μου επιμένει να δώσει τα χρήματα για να μην τον χτυπήσουν, εγώ όμως ξέρω, πως αν υποκύψεις μια φορά σε εκβιαστή….είναι σαν να χεις υπογράψει και την καταδίκη σου.
    Ειλικρινά δεν ξέρω, πως από δω και πέρα να χειριστώ το θέμα και πραγματικά τρέμω για τη σωματική ακεραιότητα για να μην το πάω και πιο μακριά τη ζωή του γιού μου…

    posted by Alkyoni at 10:02 πμ

    Δεν ξέρω πως να χειριστώ αυτό το πρόβλημα…

  • ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ
  • peri-planisi ένα blog παντός καιρού και διάθεσης Πέμπτη, Ιούνιος 07, 2007

    Εκβιασμός

    Η εξεταστική στο γυμνάσιο του γιού μου ακόμη δεν τελείωσε. Έμειναν μόνο μερικά μαθήματα..Γιατί ξεκινάω από την εξεταστική; Έβλεπα τον γιό μου να χει υπερβολικό άγχος, να μου συμπεριφέρεται και να μου μιλάει πολύ άσχημα, να βγάζει πρωτοφανή επιθετικότητα, τα απέδιδα όλα στο άγχος για τις εξετάσεις. Ώσπου προχτές, που διαβάζαμε το πιο απλό το πιο εύκολο μάθημα Θρησκευτικά με ρωτάει
    «Μαμά πόσο έχει ο μήνας αύριο;;;»
    6 απαντάω μη δίνοντας και ιδιαίτερη σημασία σε μια τόσο συνηθισμένη ερώτηση.
    Τον έβλεπα όμως πως δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί..προσποιήθηκα πως δεν το πρόσεξα.
    Έρχεται η επόμενη ερώτηση:
    «μαμά να σου πω κάτι, αλλά σε παρακαλώ μην θυμώσεις»
    Πιστεύοντας πως θα ήθελε να μου ζητήσει κάτι «άσχετο» απάντησα «για λέγε, για λέγε και βλέπουμε» με ειρωνικό τρόπο, όχι άσχημα ειρωνικό αλλά περισσότερο με το στυλ του ξέρω τί θα μου πεις, αλλά ότι και να ναι δεν θα σταματήσεις το διάβασμα.
    Με κοίταξε, τότε διέκρινα στα μάτια του πως όντως κάτι σοβαρό συμβαίνει και του απάντησα «έλα βρε λέγε, αφού το ξέρεις πως δεν θα θυμώσω ότι και να ναι»
    -Να, αύριο ένα παιδί θα έρθει να με βρει, και θα με σπάσει στο ξύλο με τους φίλους του.
    Ξεπερνώντας το σοκ της στιγμής (όντως ήταν το μοναδικό που δεν περίμενα ν ακούσω), άρχισα να ρωτάω τί έγινε και γιατί ειδικά αύριο θα τον χτυπήσουν.
    Τότε έμαθα όσα δικαιολογούσαν το άγχος και την συμπεριφορά των τόσων ημερών.
    Έμαθα για μια παρέα-εγώ το λέω παρέα η αστυνομία ίσως το ονόμαζε «σύσταση συμμορίας» ή απλά συμμορία..μια «παρέα» στην οποία ανήκε κι ένας γνωστός του γιού μου και από τη γειτονιά και από το δημοτικό.
    (Μια παρέα γεωργιανών ηλικίες των παιδιών από 16-18)
    Έμαθα, πως αυτός ο γνωστός του, όποτε συναντούσε το γιό μου, τον έψαχνε αν έχει χρήματα και του τα έπαιρνε. Έμαθα πως οι μεγαλύτεροι της παρέας το έκαναν αυτό σε άλλους.
    Έμαθα πως μια μέρα χτύπησε το γιο μου στο δρόμο επειδή δεν είχε πάνω του χρήματα. Ο γιος μου, δεν μου τα έλεγε αυτά γιατί πίστευε ότι μεγάλωσε πια και σαν άντρας πρέπει να λύνει μόνος του τις διαφορές…
    (Το γεγονός ότι ο γιός μου 13 χρονών παιδί, έκανε συνέχεια κάμψεις ν αποκτήσει «μπράτσα» το απέδιδα στην εφηβεία και στο ν αρέσει στα κορίτσια…άλλωστε γυμναστική ήταν και άρα δύσκολο κάτι τέτοιο θα μου κινούσε υποψίες)Ίσως και να προσπαθώ να δικαιολογηθώ εδώ, ίσως να νιώθω τύψεις που στάθηκα ανίκανη να δω τί κρύβεται πίσω απ όλα αυτά.
    Έμαθα για «το στοίχημα». Ο γιος μου, για να μην του παίρνει ο άλλος τα χρήματα που είχε πάνω του, τα έδινε σ έναν συνομήλικό του φίλο. Τον συνάντησε στο δρόμο ξανά ο -δεν ξέρω πως να τον ονομάσω- και του είπε να του δώσει τα λεφτά του. Απάντησε ο γιος μου πως δεν έχει πάνω του χρήματα. «τί στοίχημα βάζεις πως αν σε ψάξω θα βρω» του λέει εκείνος. 100 ευρώ απαντάει ο γιός μου αφού έτσι κι αλλιώς τα 2 ευρώ που χε πάνω του τα χε δώσει στον φίλο του. Ο άλλος ψάχνει δεν βρίσκει τίποτε, φεύγει. Ο γιός μου παίρνει τα χρήματά του απ τον φίλο του και συνέχισαν την βόλτα τους. Ξανά μπροστά τους ο άλλος. Άκουσε το κουδούνισμα απ τα κέρματα και του λέει να έχεις χρήματα…..έχασες τα 100 ευρώ…στη συζήτηση που είχαν του κατέβασε το στοίχημα στα 50 ευρώ και κατέληξε μέχρι τις 6 Ιουνίου αν δεν μου τα φέρεις θα σε σπάσω στο ξύλο και εγώ και οι φίλοι μου. Τώρα τί συζήτηση σοβαρή μπορούσε να κάνει με ένα 13χρονο…απορώ.
    Μόλις τα έμαθα αυτά κι αφού του είπα, πως δεν υπάρχει περίπτωση να του δώσω τα χρήματα κι έτσι να «υποκύψει» σε εκβιαστές, θεώρησα σωστό να πάω στους γονείς του άλλου παιδιού, η αλήθεια είναι πως φοβόμουν, αλλά βρέθηκα μπροστά σε πολύ αξιοπρεπείς ανθρώπους, που δεν είχαν ιδέα κι αυτοί για τη «δράση» του δικού τους παιδιού.
    Μίλησα μαζί τους, την άλλη μέρα μου έστειλε η μητέρα του παιδιού τον γιό της στο σπίτι, ο δικός μου είχε πάει να δώσει θρησκευτικά -όπου με λίγα λόγια για να δείξω και το αποτέλεσμα της ψυχολογικής του πίεσης στην ερώτηση ποιοί ήταν οι μάγοι απάντησε «Οι μάγοι ήταν οι βοσκοί που εμφανίστηκε ο άγγελος κλπ, κλπ»..
    Συζήτησα με το άλλο παιδί, καταλήξαμε πως θα τον αφήσει ήσυχο, μου το υποσχέθηκε, ησύχασα κάπως και είπα ν αφήσω για το τέλος της εξεταστικής τις «διδαχές» και τα «κηρύγματα» (ειρωνικά το λέω)
    Το αποτέλεσμα ήταν παρ όλες τις υποσχέσεις του άλλου, να ξαναβρεί το γιό μου ο άλλος και να του πει, πως επειδή έχει ορκιστεί, πως αυτά τα χρήματα θα τα πάρει και πως επειδή δεν «πατάει» τον όρκο του, μέχρι τέλος του μήνα περιμένει τα χρήματα και πως ότι κι αν είπε σε μένα το πε για να γλυτώσει απ τις φωνές της μητέρας του και πως αν μου ξαναπεί οτιδήποτε και δεν του δώσει τα χρήματα, οι φίλοι του θα τον χτυπήσουν, θα του σπάσουν ή χέρια ή πόδια….
    Πήγα τους βρήκα εκεί που συχνάζουν..τρόμαξα και μόνο που είδα τα μεγαλύτερα παιδιά…δεν άφησα να φανεί κανένας φόβος και κάποιος απ τους «μεγάλους» που πήγε να μου επιτεθεί τον έβαλα στη θέση του..ψευτοαντρισμός και αηδίες..
    Ήταν κι ο πατέρας του γιου μου μαζί, ο οποίος απλά τους είδε κι έφυγε… μετά το διαζύγιο άνευ προηγουμένου η αδιαφορία του.
    Απλά πολύ απλά τους είπα πως έχω δώσει όλων τα ονόματα στην ασφάλεια και πως αν πάθει κάτι το παιδί μου, θα συλληφθούν αμέσως..
    Δεν ξέρω πως να χειριστώ το θέμα, ο γιός μου επιμένει να δώσει τα χρήματα για να μην τον χτυπήσουν, εγώ όμως ξέρω, πως αν υποκύψεις μια φορά σε εκβιαστή….είναι σαν να χεις υπογράψει και την καταδίκη σου.
    Ειλικρινά δεν ξέρω, πως από δω και πέρα να χειριστώ το θέμα και πραγματικά τρέμω για τη σωματική ακεραιότητα για να μην το πάω και πιο μακριά τη ζωή του γιού μου…

    posted by Alkyoni at 10:02 πμ

    Αρέσει σε %d bloggers: