Η αποδοχή

Είμαι 8 χρονών. Έχω μόλις μάθει να κάνω βουτιά και νιώθω πολύ
περήφανη γι αυτό. Μπροστά μου ο μόλος φαντάζει απειλητικός και μαγικός
συνάμα. Είναι ένα μέρος γεμάτο μυστήρια όπου τα μεγάλα παιδιά- τα
μυημένα στα μυστικά του μόλου- μπορούν να πηδάνε πάνω από τα βράχια και
να πέφτουν στα βαθιά νερά του κόλπου. Εκεί που εμείς τα μικρά δεν
τολμούσαμε να πάμε.

Σήμερα όμως ήταν η σειρά μου. Θα έκανα  εγώ την βουτιά από το μόλο.

Με το βλέμμα μου αναζητώ τη μαμά μου. Θέλω να με δει σήμερα, θέλω να
νιώσει περήφανη για μένα.  Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά; Άραγε πρόσεξε
ότι είμαι πάνω στο βράχο; Μαμά, φωνάζω και της κάνω νοήματα με τα χέρια.
Μαμά, κοίτα, κοίτα! Μαμααααα ακούω τη φωνή μου να με ακολουθεί καθώς
πέφτω στο παγωμένο νερό. Νιώθω να βυθίζομαι και μια παράξενη παγωνιά με
τυλίγει. Είμαι μέσα στο νερό, τα κατάφερα, πήδηξα από το μόλο.

Στην πρώτη ανάσα έξω από το νερό, ψάχνω τη μητέρα  μου.  Μαμά, πως τα πήγα; της φωνάζω. Μαμά, πες μου, τα κατάφερα;
Τα κατάφερα μαμά; ρωτάω καθώς βρίσκομαι ξαπλωμένη σε
ένα κρεββάτι. Τα πάντα τώρα είναι διαφορετικά. Δεν είμαι πια 8 χρονών, 
ο μόλος έχει εξαφανιστεί και δεν μπορώ πουθενά να διακρίνω τη μαμά μου.
Κοιτάζω τα χέρια μου και δεν τα αναγνωρίζω. Δεν είναι δικά μου τα χέρια
αυτά, είναι χέρια μιας γριάς γυναίκας. Και είναι τόσο αδύναμα, σα να
μην έχουν πια ζωή να κρατήσουν.

Στην τελευταία μου ανάσα ψιθυρίζω, μαμά πες μου, τα κατάφερα;
Πετάγομαι ιδρωμένη από το κρεββάτι. Κοιτάζω γύρω μου, για λίγα λεπτά
δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκομαι. Ανάβω το φως και αγγίζω τα χέρια
μου. Δεν είναι γερασμένα, είναι τα δικά μου, αυτά που αναγνωρίζω. Το
παιδί μου μέσα στον ύπνο του σφίγγει τα μάτια του. Κλείνω πάλι το φως. 
Τον σκεπάζω και ηρεμεί. Τα χέρια μου τρέμουν καθώς ακόμα ακούω σαν ηχώ
τη φωνή μου να ρωτάει, μαμά τα κατάφερα;

Ήταν άραγε όνειρο όλο αυτό ή ένα ασυνείδητο ταξίδι στο παρελθόν και
το μέλλον μου; Τι ακριβώς ρωτάω την μητέρα μου και τι περιμένω να μου
απαντήσει; Στα οχτώ μου χρόνια ζητάω την αποδοχή της για το “κατόρθωμα”
μου, τι της ζητάω όμως μέσα στο όνειρο λίγο πριν έρθει το τέλος; Μαμά
πως τα πήγα τελικά; Τα κατάφερα;

Παίζει περίεργα παιχνίδια το μυαλό μας. Εκεί που  νιώθεις δυνατός, να
ένα όνειρο έρχεται να σου θυμίσει τις τόσες αφανείς ημέρες που είχες
κρύψει βαθιά μέσα σου. Και ξαναγίνεσαι αυτό το παιδί που αναζητά το
μπράβο του γονιού του, το χέρι της μητέρας του να το αγκαλιάσει και να
του πει ναι παιδί μου, τα πήγες καλά.

Νιώθω την απαλή ανάσα του γιου μου καθώς κοιμάται δίπλα μου. Τον
παρατηρώ και σκέφτομαι όλες εκείνες τις φορές που ψάχνει το βλέμμα μου
για αποδοχή. Που γεμάτος λαχτάρα με ρωτάει μαμά τα πήγα καλά;- λες και η
δική μου απάντηση θα άλλαζε τη ροή του κόσμου του.

Μεγάλωσα και έγινα γυναίκα. Έτρεξα να φύγω μακριά από τις αφανείς
ημέρες που ήθελα να ξεχάσω. Σε κάθε βήμα όμως μια φωνούλα μέσα μου
ρωτούσε, μαμά τα κατάφερα; Και δεν μπορούσα να διακρίνω την απάντηση
μέσα στο θόρυβο.

Μεγάλωσα και έγινα μητέρα. Και ξαφνικά σταμάτησα να ρωτάω αν τα κατάφερα γιατί ένα μικρό πλάσμα απαιτούσε να τα καταφέρω.
Μεγάλωσα και  νιώθω να χάνομαι στους ρόλους μου και στις απαιτήσεις τους.
Και ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να ρωτάει τις νύχτες, τα  πήγα καλά μαμά; Τα κατάφερα;

Fragkiska Megaloudi
antikleidi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2sx6bR3
via IFTTT

Αναρτήθηκε στις Αποδοχή, Μάνα. Ετικέτες: . Leave a Comment »

babywearing – φορεμένα μωρά – ή φορέστε τα μωρά σας!!

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

χαίρομαι πολύ που η ιδέα του babywearing ολοένα και διαδίδεται!
Στην αρχή είμασταν μόνο 2-3 που είχαμε τα μωρά μας φορεμένα, τώρα βλέπω στο δρόμο συνεχώς μητέρες με τον έναν ή τον άλλο τύπο sling. Θα μας βρείτε σε ατέλειωτες βόλτες στο δρόμο, αλλά και στο διαδίκτυο, σε διάφορα blog και φόρουμ.
Μακάρι να διαδοθεί περισσότερο, μια και τα πλεονεκτήματα είναι πολλά!!

Join us in babywearing !!

babywearing – φορεμένα μωρά – ή φορέστε τα μωρά σας!!

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

χαίρομαι πολύ που η ιδέα του babywearing ολοένα και διαδίδεται!
Στην αρχή είμασταν μόνο 2-3 που είχαμε τα μωρά μας φορεμένα, τώρα βλέπω στο δρόμο συνεχώς μητέρες με τον έναν ή τον άλλο τύπο sling. Θα μας βρείτε σε ατέλειωτες βόλτες στο δρόμο, αλλά και στο διαδίκτυο, σε διάφορα blog και φόρουμ.
Μακάρι να διαδοθεί περισσότερο, μια και τα πλεονεκτήματα είναι πολλά!!

Join us in babywearing !!

Μαμά μου..

Μαμά μου….
Εσύ που με γέννησες από ενα λάθος, μια απροσεξία της στιγμής, εσύ που σου γινα βάρος αντί χαρά….

Μαμά μου, εσύ που τυλιγμένη στα δίχτυα των ναρκωτικών και της προσωπικής σου οδύσσειας, ξέχασες πως είχες το χάρισμα να δίνεις ζωή, και τη δική μου ζωή βρέθηκες να ορίζεις…..
Μαμά μου, που με ξεχνάς και με πουλάς,
μαμά μου που με πονάς,
μαμά μου που δεν ηθελες να σαι η μαμά μου,
μαμά μου που με άφησες σε κάποιο ίδρυμα, για να μην είμαι εμπόδιο στον προσωπικό σου το λαβύρινθο….
Μαμά μου, που άφησες το παιδικό μου κορμάκι να βασανιστεί και να ματώσει,
μαμά μου που με ξέχασες,
μαμά μου που ποτέ δε με αγάπησες όπως οι μαμάδες αγαπάνε τα παιδάκια τους, ίσως γιατί κανείς δε σου μαθε πώς είναι τέτοια αγάπη….
Μαμά μου….
Εσύ που η τύχη κι ο θεός δε θέλησαν να σου δώσουν το χάρισμα να γεννήσεις ζωή, εσύ που με ονειρευόσουνα μα ποτέ δε με είχες, εσύ που θυσίασες το κορμί και το μυαλό σου σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γίνεις η μαμά μου….
Μαμά μου, εσύ που δεν ένιωσες πως είναι να βγάζεις απο μέσα σου ζωή, εσύ που δεν πόνεσες για να με φέρεις στον κόσμο, εσύ που έκλαψες, κι εταξες, και ανέβηκες γονατιστη τα σκαλιά στη Χάρη της, για να σε αξιώσει να γίνεις η μαμά μου….
Μαμά μου, που με αγκάλιασες και χάιδεψες τα μπερδεμένα μου μαλλιά, που σκούπισες τα δάκρυά μου, φρόντισες τις πληγές μου ώσπου να πάψουν να αιμορραγουν και να αρχίσω ξανά να χαμογελάω….
Μαμά μου, που έκανες την ψυχή σου αγρό για να ανθίσω και γω το τσαλαπατημένο χαμομηλάκι,
μαμά μου, άδικος είναι τούτος ο κόσμος που ήρθαμε, μα πάντα θα φροντίζεις να μου δείχνεις την ανθισμένη του πλευρά….
Αναρτήθηκε στις - Σκέψεις, Μάνα. Ετικέτες: , . 5 Σχόλια »

Μαμά μου..

Μαμά μου….
Εσύ που με γέννησες από ενα λάθος, μια απροσεξία της στιγμής, εσύ που σου γινα βάρος αντί χαρά….

Μαμά μου, εσύ που τυλιγμένη στα δίχτυα των ναρκωτικών και της προσωπικής σου οδύσσειας, ξέχασες πως είχες το χάρισμα να δίνεις ζωή, και τη δική μου ζωή βρέθηκες να ορίζεις…..
Μαμά μου, που με ξεχνάς και με πουλάς,
μαμά μου που με πονάς,
μαμά μου που δεν ηθελες να σαι η μαμά μου,
μαμά μου που με άφησες σε κάποιο ίδρυμα, για να μην είμαι εμπόδιο στον προσωπικό σου το λαβύρινθο….
Μαμά μου, που άφησες το παιδικό μου κορμάκι να βασανιστεί και να ματώσει,
μαμά μου που με ξέχασες,
μαμά μου που ποτέ δε με αγάπησες όπως οι μαμάδες αγαπάνε τα παιδάκια τους, ίσως γιατί κανείς δε σου μαθε πώς είναι τέτοια αγάπη….
Μαμά μου….
Εσύ που η τύχη κι ο θεός δε θέλησαν να σου δώσουν το χάρισμα να γεννήσεις ζωή, εσύ που με ονειρευόσουνα μα ποτέ δε με είχες, εσύ που θυσίασες το κορμί και το μυαλό σου σε μια απελπισμένη προσπάθεια να γίνεις η μαμά μου….
Μαμά μου, εσύ που δεν ένιωσες πως είναι να βγάζεις απο μέσα σου ζωή, εσύ που δεν πόνεσες για να με φέρεις στον κόσμο, εσύ που έκλαψες, κι εταξες, και ανέβηκες γονατιστη τα σκαλιά στη Χάρη της, για να σε αξιώσει να γίνεις η μαμά μου….
Μαμά μου, που με αγκάλιασες και χάιδεψες τα μπερδεμένα μου μαλλιά, που σκούπισες τα δάκρυά μου, φρόντισες τις πληγές μου ώσπου να πάψουν να αιμορραγουν και να αρχίσω ξανά να χαμογελάω….
Μαμά μου, που έκανες την ψυχή σου αγρό για να ανθίσω και γω το τσαλαπατημένο χαμομηλάκι,
μαμά μου, άδικος είναι τούτος ο κόσμος που ήρθαμε, μα πάντα θα φροντίζεις να μου δείχνεις την ανθισμένη του πλευρά….
Αναρτήθηκε στις Μάνα. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα…

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα,
μερικά λογάκια θέλω να σου πω
και σε παρακαλώ προσεκτικά να τα ακούσεις.
-Ποτέ ποτέ να μην ξεχνάς ότι σε αγαπάω
πολύ, πάρα πολύ…
-να μην το ξεχνάς και όταν ακόμα κάνω φασαρία
και όταν σε κουράζω με τα καμώματά μου,
-να μην ξεχνάς, όταν με μαλώνεις,
τις ημέρες εκείνες και τους μήνες
που ήμουνα μωράκι αδύναμο
και πόσο τρυφερά με κρατούσες

-να μην ξεχνάς ότι γέννησες έναν ΑΝΘΡΩΠΟ
διαφορετικό από σένα
-να μην ξεχνάς ότι έφερες στον κόσμο
μια μοναδική και ανεπανάληπτη ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ,
ότι έχω το δικό μου κόσμο, τη δική μου ψυχολογία,
ότι δεν μπορώ να μπω στον κόσμο σου,
ότι ΕΣΥ πρέπει να μπεις με ΑΓΑΠΗ στον δικό μου
να τον καταλάβεις,
μάλλον, να τον ξαναθυμηθείς…
το έχω ανάγκη αυτό, μεγάλη ανάγκη

-να μην ξεχνάς ότι δεν είμαι στο σπίτι μας
για να το διακοσμώ, δεν είμαι για τον καναπέ εγώ.
-δεν είναι καλό, Μανούλα, όταν κάνω αταξίες,
να λες ότι μοιάζω του Μπαμπάκα…
-δεν είναι καλό να με χτυπάς, να μου φωνάζεις δυνατά,
να λες ότι είμαι παλιόπαιδο, ότι δε με ανέχεσαι πια…
-φοβάμαι, Μανούλα, όταν τα κάνεις αυτά,
φοβάμαι ότι δεν με αγαπάς, και
ότι θα με εγκαταλείψεις…
-να μην ξεχνάς, αν αποφάσισες να με φέρεις στον κόσμο
και μόνη σου να με μεγαλώσεις,ότι πρέπει να τιμήσεις
την επιλογή σου αυτή,
ότι δε φταίω εγώ
που διπλά και τρίδιπλα κουράζεσαι.

-ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΜΑΝΟΥΛΑ
-ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ

Το παιδί σου

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα…

Στη γιορτή σου, σήμερα, Μανούλα,
μερικά λογάκια θέλω να σου πω
και σε παρακαλώ προσεκτικά να τα ακούσεις.
-Ποτέ ποτέ να μην ξεχνάς ότι σε αγαπάω
πολύ, πάρα πολύ…
-να μην το ξεχνάς και όταν ακόμα κάνω φασαρία
και όταν σε κουράζω με τα καμώματά μου,
-να μην ξεχνάς, όταν με μαλώνεις,
τις ημέρες εκείνες και τους μήνες
που ήμουνα μωράκι αδύναμο
και πόσο τρυφερά με κρατούσες

-να μην ξεχνάς ότι γέννησες έναν ΑΝΘΡΩΠΟ
διαφορετικό από σένα
-να μην ξεχνάς ότι έφερες στον κόσμο
μια μοναδική και ανεπανάληπτη ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ,
ότι έχω το δικό μου κόσμο, τη δική μου ψυχολογία,
ότι δεν μπορώ να μπω στον κόσμο σου,
ότι ΕΣΥ πρέπει να μπεις με ΑΓΑΠΗ στον δικό μου
να τον καταλάβεις,
μάλλον, να τον ξαναθυμηθείς…
το έχω ανάγκη αυτό, μεγάλη ανάγκη

-να μην ξεχνάς ότι δεν είμαι στο σπίτι μας
για να το διακοσμώ, δεν είμαι για τον καναπέ εγώ.
-δεν είναι καλό, Μανούλα, όταν κάνω αταξίες,
να λες ότι μοιάζω του Μπαμπάκα…
-δεν είναι καλό να με χτυπάς, να μου φωνάζεις δυνατά,
να λες ότι είμαι παλιόπαιδο, ότι δε με ανέχεσαι πια…
-φοβάμαι, Μανούλα, όταν τα κάνεις αυτά,
φοβάμαι ότι δεν με αγαπάς, και
ότι θα με εγκαταλείψεις…
-να μην ξεχνάς, αν αποφάσισες να με φέρεις στον κόσμο
και μόνη σου να με μεγαλώσεις,ότι πρέπει να τιμήσεις
την επιλογή σου αυτή,
ότι δε φταίω εγώ
που διπλά και τρίδιπλα κουράζεσαι.

-ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΜΑΝΟΥΛΑ
-ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ

Το παιδί σου

Αναρτήθηκε στις Μάνα. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: