Αυτισμός και ιδιοφυία

Μια φίλη μου κάνει πρακτική πάνω σε παιδάκια με αυτισμό.
Δεν ξέρω αν πρόκειται για σύμπτωση ή αν επειδή είμαι πιο οικείος πλέον, αλλά τον τελευταίο καιρό έτυχε να μάθω για τον Kim Peek (Rainman) και τον Daniel Tammet. Δύο ιδιοφυΐες με αυτισμό.
Ο
αυτισμός αποτελεί μία εγκεφαλική αναπτυξιακή διαταραχή, η οποία επηρεάζει τις κοινωνικές σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά των αυτιστικών ατόμων. Ένα έντονο σύμπτωμα είναι οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Kim Peek (Rainman)
Η ταινία Rainman έχει εμπνευστεί από τον Kim Peek. Την είδα χθες. Εξαιρετική ερμηνεία από τον Dustin Hoffman.

Ο Kim έχει εξαιρετικά μεγάλη μνήμη και αποθηκεύει πληροφορίες “φωτογραφίζοντας” ότι διαβάζει.
Το σημαντικότερο όμως πέρα από αυτές τις δυνατότητες είναι ότι διαθέτει κοινωνικές ικανότητες που κανονικά ένας αυτιστικός δεν θα μπορούσε.
Μπορεί για παράδειγμα να κάνε και να ανιήφθεί το χιούμορ ή να αντιληφθεί τις μεταφορές.
Για να καταλάβετε σε τι επίπεδα λειτουργεί ο εγκέφαλος του, αποθηκεύει στο μυαλό του ότι τραγούδι ακούει. Έτσι μετά ακούγοντας τον καινούργιο δίσκο ενός συνθέτη μπορεί να μαντέψει ποιος είναι συγκρίνοντας όλα τα δείγματα που είχε στην μνήμη του από το παρελθόν.


πηγή: http://www.lexx.gr/

Αυτισμός και ιδιοφυία

Μια φίλη μου κάνει πρακτική πάνω σε παιδάκια με αυτισμό.
Δεν ξέρω αν πρόκειται για σύμπτωση ή αν επειδή είμαι πιο οικείος πλέον, αλλά τον τελευταίο καιρό έτυχε να μάθω για τον Kim Peek (Rainman) και τον Daniel Tammet. Δύο ιδιοφυΐες με αυτισμό.
Ο
αυτισμός αποτελεί μία εγκεφαλική αναπτυξιακή διαταραχή, η οποία επηρεάζει τις κοινωνικές σχέσεις, την επικοινωνία και τη συμπεριφορά των αυτιστικών ατόμων. Ένα έντονο σύμπτωμα είναι οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Kim Peek (Rainman)
Η ταινία Rainman έχει εμπνευστεί από τον Kim Peek. Την είδα χθες. Εξαιρετική ερμηνεία από τον Dustin Hoffman.

Ο Kim έχει εξαιρετικά μεγάλη μνήμη και αποθηκεύει πληροφορίες “φωτογραφίζοντας” ότι διαβάζει.
Το σημαντικότερο όμως πέρα από αυτές τις δυνατότητες είναι ότι διαθέτει κοινωνικές ικανότητες που κανονικά ένας αυτιστικός δεν θα μπορούσε.
Μπορεί για παράδειγμα να κάνε και να ανιήφθεί το χιούμορ ή να αντιληφθεί τις μεταφορές.
Για να καταλάβετε σε τι επίπεδα λειτουργεί ο εγκέφαλος του, αποθηκεύει στο μυαλό του ότι τραγούδι ακούει. Έτσι μετά ακούγοντας τον καινούργιο δίσκο ενός συνθέτη μπορεί να μαντέψει ποιος είναι συγκρίνοντας όλα τα δείγματα που είχε στην μνήμη του από το παρελθόν.


πηγή: http://www.lexx.gr/

Απαγορευμένα Παιχνίδια: Η παιδική αθωότητα στο απόσπασμα

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Δεν υπάρχει πιό τρυφερή και πιό συγκλονιστική μαρτυρία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από την ασπρόμαυρη γαλλική ταινία «Απαγορευμένα παιχνίδια» (Jeux Interdits) του René Clément (1952): Στη νικημένη Γαλλία του 1940, η μικρή Παυλίνα χάνει και τους δύο γονείς της, όταν το προσφυγικό κονβόυ τους βομβαρδίζεται από τους Γερμανούς. Πεντάρφανη στα πέντε της χρόνια, με το νεκρό σκυλάκι της αγκαλιά, βρίσκει καταφύγιο σε μια αγροτική οικογένεια και πιάνει φιλίες με το δεκάχρονο Μιχάλη. Μαζί θ’ αναλάβουν το απαγορευμένο κι επικίνδυνο έργο να θάψουν το νεκρό ζωάκι μέσα σ’ έναν εγκατελειμμένο μύλο. Σιγά σιγά θα προσθέσουν κι άλλα νεκρά ζωάκια, το καθένα με το δικό του σταυρό, φτιάχνοντας ένα κρυφό κοιμητήριο ζώων. Όταν παρά τις υποσχέσεις του ο πατέρας του Μιχάλη θα δώσει την Παυλίνα στο ορφανοτροφείο, ο Μιχάλης θα καταστρέψει το μικρό κοιμητήριο και θα πετάξει τους σταυρούς στο ποτάμι.

Το μουσικό θέμα της ταινίας ολοκληρώνει ηχητικά το αριστούργημα.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική ματιά στην παιδικότητα που αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, με τον θάνατο πανταχού παρόντα -ένα περιβάλλον όπου οι αδύναμοι αδυνατούν να επιβιώσουν. Πρόκειται για έναν θρήνο για την ανθρωπιά που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τον πόλεμο.

Πρόκειται για ένα σπαρακτικό, αφοπλιστικό, και – πάντα- αναπάντητο ΠΟΥΡΚΟΥΑ – («ΓΙΑΤΙ»).

Μαύρος Γάτος

Απαγορευμένα Παιχνίδια: Η παιδική αθωότητα στο απόσπασμα

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Δεν υπάρχει πιό τρυφερή και πιό συγκλονιστική μαρτυρία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από την ασπρόμαυρη γαλλική ταινία «Απαγορευμένα παιχνίδια» (Jeux Interdits) του René Clément (1952): Στη νικημένη Γαλλία του 1940, η μικρή Παυλίνα χάνει και τους δύο γονείς της, όταν το προσφυγικό κονβόυ τους βομβαρδίζεται από τους Γερμανούς. Πεντάρφανη στα πέντε της χρόνια, με το νεκρό σκυλάκι της αγκαλιά, βρίσκει καταφύγιο σε μια αγροτική οικογένεια και πιάνει φιλίες με το δεκάχρονο Μιχάλη. Μαζί θ’ αναλάβουν το απαγορευμένο κι επικίνδυνο έργο να θάψουν το νεκρό ζωάκι μέσα σ’ έναν εγκατελειμμένο μύλο. Σιγά σιγά θα προσθέσουν κι άλλα νεκρά ζωάκια, το καθένα με το δικό του σταυρό, φτιάχνοντας ένα κρυφό κοιμητήριο ζώων. Όταν παρά τις υποσχέσεις του ο πατέρας του Μιχάλη θα δώσει την Παυλίνα στο ορφανοτροφείο, ο Μιχάλης θα καταστρέψει το μικρό κοιμητήριο και θα πετάξει τους σταυρούς στο ποτάμι.

Το μουσικό θέμα της ταινίας ολοκληρώνει ηχητικά το αριστούργημα.
http://www.blogamp.com/skins/sskin1.swf?cID=986c42e101a5def33f5614625270b267&whichTrack=http://www.esnips.com/nsdoc/058af1af-ef2b-4160-b4e1-ab4320367ee4/?action=forceDL
Πρόκειται για μια συγκλονιστική ματιά στην παιδικότητα που αγωνίζεται να επιβιώσει σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, με τον θάνατο πανταχού παρόντα -ένα περιβάλλον όπου οι αδύναμοι αδυνατούν να επιβιώσουν. Πρόκειται για έναν θρήνο για την ανθρωπιά που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τον πόλεμο.

Πρόκειται για ένα σπαρακτικό, αφοπλιστικό, και – πάντα- αναπάντητο ΠΟΥΡΚΟΥΑ – («ΓΙΑΤΙ»).

Μαύρος Γάτος

Όταν τα παιδιά τραγουδούν… (Les choristes)

Les choristes, «La Nuit», Jean Baptiste Maunier

ο Ουρανός κατεβαίνει στη γη…

Όταν τα παιδιά τραγουδούν… (Les choristes)

Les choristes, «La Nuit», Jean Baptiste Maunier

ο Ουρανός κατεβαίνει στη γη…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ – ΔΕΙΤΕ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«The Effects of Armed Conflicts on Girls» (έκθεση της οργάνωσης World Vision International, Μάιος 1996). Η μελέτη υποβλήθηκε προς συζήτηση ενόψει της σύνταξης της έκθεσης Machel. Παρά τον δηλωμένο προσωρινό χαρακτήρα του, το ντοκουμέντο περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις επιπτώσεις των πολέμων στα κορίτσια, οι οποίες βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.

«Περίληψη της Μελέτης Graca Machel για τις Επιπτώσεις των Ενοπλων Συρράξεων στα Παιδιά» (έκδοση της Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας με τη UNICEF, Νοέμβριος 1996). Τα βασικά σημεία της σημαντικής έκθεσης που ανατέθηκε από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ στην πρώην υπουργό Παιδείας της Μοζαμβίκης Machel και ολοκληρώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο. Η έκθεση περιλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο για τις επιπτώσεις των πολέμων στις γυναίκες και τα κορίτσια. Στα «Δέκα Βήματα» που προτείνονται για την προστασία των παιδιών, το πέμπτο αφορά «τη βία εξαιτίας του φύλου» και ζητά το χαρακτηρισμό των βιασμών ως εγκλήματος πολέμου.

Catherine Bonnet, «Le viol somme arme de guerre au Rwanda: du silence a la reconnaissance» (Fondation de France, 1995). Τα πορίσματα της γαλλικής ανθρωπιστικής επιτροπής στη Ρουάντα (26.12.94-5.1.95). Οι βιασμοί ως μέσο γενοκτονίας και οι επιπτώσεις του στις γυναίκες και τα κορίτσια που επέζησαν.

«Οι πρόσφυγες του κόσμου, 1995-96. Σε αναζήτηση λύσεων» (Υπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες, έκδ. Ελληνικά Γράμματα 1996). Στον τόμο περιλαμβάνεται ειδικό κεφάλαιο για τις γυναίκες και τα κορίτσια πρόσφυγες.

ΔΕΙΤΕ

Το δέρμα (La pella) της Λιλιάνα Καβάνι (1980). Η «απελευθερωμένη» από τους Συμμάχους Νάπολι του 1943 και η μαζική εκπόρνευση των παιδιών της για λόγους επιβίωσης. Η μοναδική κοπελίτσα που έχει μείνει παρθένα, μετατρέπεται σε ζωντανό θέαμα για τους φαντάρους.

Απώλειες πολέμου (Casualties of war) του Μπράϊαν ντε Πάλμα (1989). Ο βιασμός μιας μικρής βιετναμέζας από μια διμοιρία αμερικανών στρατιωτών, σε μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές δημιουργίες για το βρώμικο πόλεμο της Ινδοκίνας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ – ΔΕΙΤΕ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«The Effects of Armed Conflicts on Girls» (έκθεση της οργάνωσης World Vision International, Μάιος 1996). Η μελέτη υποβλήθηκε προς συζήτηση ενόψει της σύνταξης της έκθεσης Machel. Παρά τον δηλωμένο προσωρινό χαρακτήρα του, το ντοκουμέντο περιλαμβάνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις επιπτώσεις των πολέμων στα κορίτσια, οι οποίες βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.

«Περίληψη της Μελέτης Graca Machel για τις Επιπτώσεις των Ενοπλων Συρράξεων στα Παιδιά» (έκδοση της Ελληνικής Επιτροπής Συνεργασίας με τη UNICEF, Νοέμβριος 1996). Τα βασικά σημεία της σημαντικής έκθεσης που ανατέθηκε από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ στην πρώην υπουργό Παιδείας της Μοζαμβίκης Machel και ολοκληρώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο. Η έκθεση περιλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο για τις επιπτώσεις των πολέμων στις γυναίκες και τα κορίτσια. Στα «Δέκα Βήματα» που προτείνονται για την προστασία των παιδιών, το πέμπτο αφορά «τη βία εξαιτίας του φύλου» και ζητά το χαρακτηρισμό των βιασμών ως εγκλήματος πολέμου.

Catherine Bonnet, «Le viol somme arme de guerre au Rwanda: du silence a la reconnaissance» (Fondation de France, 1995). Τα πορίσματα της γαλλικής ανθρωπιστικής επιτροπής στη Ρουάντα (26.12.94-5.1.95). Οι βιασμοί ως μέσο γενοκτονίας και οι επιπτώσεις του στις γυναίκες και τα κορίτσια που επέζησαν.

«Οι πρόσφυγες του κόσμου, 1995-96. Σε αναζήτηση λύσεων» (Υπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες, έκδ. Ελληνικά Γράμματα 1996). Στον τόμο περιλαμβάνεται ειδικό κεφάλαιο για τις γυναίκες και τα κορίτσια πρόσφυγες.

ΔΕΙΤΕ

Το δέρμα (La pella) της Λιλιάνα Καβάνι (1980). Η «απελευθερωμένη» από τους Συμμάχους Νάπολι του 1943 και η μαζική εκπόρνευση των παιδιών της για λόγους επιβίωσης. Η μοναδική κοπελίτσα που έχει μείνει παρθένα, μετατρέπεται σε ζωντανό θέαμα για τους φαντάρους.

Απώλειες πολέμου (Casualties of war) του Μπράϊαν ντε Πάλμα (1989). Ο βιασμός μιας μικρής βιετναμέζας από μια διμοιρία αμερικανών στρατιωτών, σε μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές δημιουργίες για το βρώμικο πόλεμο της Ινδοκίνας.

Αξιόλογες ταινίες που σας προτείνουμε να δείτε – Les Choristes (The Chorus) Τα Παιδιά της Χορωδίας

Το Γαλλικό σινεμά έχει μεγάλη ιστορία και πολλούς οπαδούς. Και όταν στη χώρα μας κυκλοφορεί μία ταινία, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, που φέρει στο «μητρώο» της το γεγονός πως αποτέλεσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, τότε το πράγμα αποκτάει ενδιαφέρον και το κίνητρο είναι μεγάλο όχι μόνο για τους λάτρεις του γαλλικού σινεμά αλλά και τους λοιπούς σινεφίλ.
Ο κύριος Κλεμέν Ματιέ πάει να εργαστεί ως επόπτης καθηγητής σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα της Γαλλίας του 1948. Στο «σχολείο» αυτό βρίσκονται «προβληματικά» παιδιά. Παιδιά που δεν μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι μιας υγιούς κοινωνίας αν δεν… σωφρονιστούν. Εκτός από τα παιδιά όμως προβληματικός είναι και ο διευθυντής του σχολείου, κύριος Ρασέν, του οποίου το μοτό είναι «δράση-αντίδραση», και που όλες οι μεθόδοι του κινούνται σε αυτό τον άξονα. Τιμωρίες στους ατίθασους, βουρδουλιές, απομονώσεις.
Ο κύριος Ματιέ όμως έχει άλλες ιδέες. Δεν εγκρίνει το «δράση-αντίδραση» και προτιμά να κάνει τα παιδιά τρόπο τινά συμμάχους του, για να τα ηρεμήσει. Και έτσι εγένετο… η σχολική χορωδία.
Η φόρμουλα είναι γνωστή, απλή, παλιά, δοκιμασμένη και επιτυχημένη. Βάζεις σε ένα χώρο το άσπρο, το μαύρο αλλά και το γκρι, ή αν προτιμάτε λίγο πιο μεταφορικά, τον καλό, τον κακό και τον άσχημο. Ο Ματιέ είναι καλός και οι προθέσεις του γεμάτες καλοσύνη. Από την άλλη ο διευθυντής απηυδησμένος που όλα τα χρόνια ασχολείται με παιδιά που δεν μπορεί να τιθασεύσει και που δεν γνωρίζουν τη λέξη «πειθαρχία» βάζει τα δυνατά του να τα τιμωρεί κάθε τόσο μπας και στρώσουν. Δράση, αντίδραση. Ο Ματιέ όμως πετάει αυτές τις δύο λέξεις και αναδεικνύει μια δική του, και παντελώς άγνωστη μέχρι και την αφιξή του εκεί. Τη μουσική.Το φιλμ τελικά αποδεικνύεται εξαιρετικό διότι βασισμένος σε αυτή τη φόρμουλα ο σκηνοθέτης, Κριστόφ Μπαρατιέ, αφηγείται υπέροχα μια απλούστατη ιστορία χωρίς να εκβιάζει σε καμμία στιγμή κανένα συναίσθημα. Το αποτέλεσμα είναι μεν συγκινητικό αλλά αυτό προκαλείται απόλυτα φυσιολογικά, χωρίς να καταφεύγει ούτε σε μία σκηνή σε κλισέ δραματουργικά τρικ για να μας συγκινήσει. Κάθε άλλο μάλιστα που κρατάει θαυμαστά τις ισορροπίες ανάμεσα στα άφθονα κωμικά στοιχεία του στόρυ και τα δραματικά. Κάτι τέτοιο για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη χρήζει πολλών συγχαρητηρίων.Όμως οι δύο σύμμαχοι που έχει ο Μπαρατιέ είναι το βαρόμετρο του φιλμ και αναφέρομαι στους ηθοποιούς και τη μουσική. Οι μεν είναι απόλυτα φυσικοί. Ο Ματιέ κερδίζει αμέσως τη συμπαθειά μας και στον αντίποδα ο Ρασέν την αποστροφή μας προς το ατομό του. Η πειστικοτητά τους, σε συνδυασμό με το ότι από το ξεκίνημα ως θεατές είμαστε πεπεισμένοι ότι βρισκόμαστε στη Γαλλία των τελών της δεκαετίας του ’40, είναι απαράμιλλη. Η δε μουσική δένει πανέμορφα με το σύνολο και αποτελεί για τον θεατή αυτό το «κάτι παραπάνω» που λέμε συχνά ότι λείπει από άλλες ταινίες για να τις απογειώσει. Και η μουσική των «Παιδιών της Χορωδίας» απογειώνει πραγματικά. Δεν ήταν άλλωστε και τυχαία υποψήφιο για Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού.«Τα Παιδιά της Χορωδίας» αξίζουν την προσοχή μας. Όλα σε αυτό το φιλμ είναι όμορφα γιατί όλα είναι απλά. Όλα είναι οικεία αλλά και ταυτόχρονα άκρως ενδιαφέροντα προς παρακολούθηση, διότι η οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπουμε μια τόσο κοινότοπη ιστορία είναι όσο ευαίσθητη χρειάζεται για να μας κάνει στο τέλος να χειροκροτήσουμε. Ακριβώς επειδή ο Κριστόφ Μπαρατιέ διηγείται απλά την ιστορία του μας δίνει την ευχέρεια να απολαύσουμε κάθε δευτερόλεπτο της ταινίας του και να αφεθούμε στο χιούμορ, την συγκίνηση και την ευαισθησία με την οποία αντιμετώπισε το θέμα του. Μπράβο του.
Μια λέξη έχω λοιπόν να πω για να σας προτρέψω να την δείτε: προλάβετε!
Σκηνοθεσία:Christophe Barratier

Παίζουν:Gérard Jugnot, François Berléand, Kad Merad, Jean-Paul Bonnaire, Marie Bunel, Jacques Perrin, Didier Flamand, Paul Chariéras
Διάρκεια:96 λεπτά
Παραγωγή:Galatée Films,
Novo Arturo Films,
2004
Κυκλοφορεί
Αναρτήθηκε στις Κινηματογράφος. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Αξιόλογες ταινίες που σας προτείνουμε να δείτε – Les Choristes (The Chorus) Τα Παιδιά της Χορωδίας

Το Γαλλικό σινεμά έχει μεγάλη ιστορία και πολλούς οπαδούς. Και όταν στη χώρα μας κυκλοφορεί μία ταινία, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, που φέρει στο «μητρώο» της το γεγονός πως αποτέλεσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, τότε το πράγμα αποκτάει ενδιαφέρον και το κίνητρο είναι μεγάλο όχι μόνο για τους λάτρεις του γαλλικού σινεμά αλλά και τους λοιπούς σινεφίλ.
Ο κύριος Κλεμέν Ματιέ πάει να εργαστεί ως επόπτης καθηγητής σε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα της Γαλλίας του 1948. Στο «σχολείο» αυτό βρίσκονται «προβληματικά» παιδιά. Παιδιά που δεν μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι μιας υγιούς κοινωνίας αν δεν… σωφρονιστούν. Εκτός από τα παιδιά όμως προβληματικός είναι και ο διευθυντής του σχολείου, κύριος Ρασέν, του οποίου το μοτό είναι «δράση-αντίδραση», και που όλες οι μεθόδοι του κινούνται σε αυτό τον άξονα. Τιμωρίες στους ατίθασους, βουρδουλιές, απομονώσεις.
Ο κύριος Ματιέ όμως έχει άλλες ιδέες. Δεν εγκρίνει το «δράση-αντίδραση» και προτιμά να κάνει τα παιδιά τρόπο τινά συμμάχους του, για να τα ηρεμήσει. Και έτσι εγένετο… η σχολική χορωδία.
Η φόρμουλα είναι γνωστή, απλή, παλιά, δοκιμασμένη και επιτυχημένη. Βάζεις σε ένα χώρο το άσπρο, το μαύρο αλλά και το γκρι, ή αν προτιμάτε λίγο πιο μεταφορικά, τον καλό, τον κακό και τον άσχημο. Ο Ματιέ είναι καλός και οι προθέσεις του γεμάτες καλοσύνη. Από την άλλη ο διευθυντής απηυδησμένος που όλα τα χρόνια ασχολείται με παιδιά που δεν μπορεί να τιθασεύσει και που δεν γνωρίζουν τη λέξη «πειθαρχία» βάζει τα δυνατά του να τα τιμωρεί κάθε τόσο μπας και στρώσουν. Δράση, αντίδραση. Ο Ματιέ όμως πετάει αυτές τις δύο λέξεις και αναδεικνύει μια δική του, και παντελώς άγνωστη μέχρι και την αφιξή του εκεί. Τη μουσική.Το φιλμ τελικά αποδεικνύεται εξαιρετικό διότι βασισμένος σε αυτή τη φόρμουλα ο σκηνοθέτης, Κριστόφ Μπαρατιέ, αφηγείται υπέροχα μια απλούστατη ιστορία χωρίς να εκβιάζει σε καμμία στιγμή κανένα συναίσθημα. Το αποτέλεσμα είναι μεν συγκινητικό αλλά αυτό προκαλείται απόλυτα φυσιολογικά, χωρίς να καταφεύγει ούτε σε μία σκηνή σε κλισέ δραματουργικά τρικ για να μας συγκινήσει. Κάθε άλλο μάλιστα που κρατάει θαυμαστά τις ισορροπίες ανάμεσα στα άφθονα κωμικά στοιχεία του στόρυ και τα δραματικά. Κάτι τέτοιο για πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη χρήζει πολλών συγχαρητηρίων.Όμως οι δύο σύμμαχοι που έχει ο Μπαρατιέ είναι το βαρόμετρο του φιλμ και αναφέρομαι στους ηθοποιούς και τη μουσική. Οι μεν είναι απόλυτα φυσικοί. Ο Ματιέ κερδίζει αμέσως τη συμπαθειά μας και στον αντίποδα ο Ρασέν την αποστροφή μας προς το ατομό του. Η πειστικοτητά τους, σε συνδυασμό με το ότι από το ξεκίνημα ως θεατές είμαστε πεπεισμένοι ότι βρισκόμαστε στη Γαλλία των τελών της δεκαετίας του ’40, είναι απαράμιλλη. Η δε μουσική δένει πανέμορφα με το σύνολο και αποτελεί για τον θεατή αυτό το «κάτι παραπάνω» που λέμε συχνά ότι λείπει από άλλες ταινίες για να τις απογειώσει. Και η μουσική των «Παιδιών της Χορωδίας» απογειώνει πραγματικά. Δεν ήταν άλλωστε και τυχαία υποψήφιο για Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού.«Τα Παιδιά της Χορωδίας» αξίζουν την προσοχή μας. Όλα σε αυτό το φιλμ είναι όμορφα γιατί όλα είναι απλά. Όλα είναι οικεία αλλά και ταυτόχρονα άκρως ενδιαφέροντα προς παρακολούθηση, διότι η οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπουμε μια τόσο κοινότοπη ιστορία είναι όσο ευαίσθητη χρειάζεται για να μας κάνει στο τέλος να χειροκροτήσουμε. Ακριβώς επειδή ο Κριστόφ Μπαρατιέ διηγείται απλά την ιστορία του μας δίνει την ευχέρεια να απολαύσουμε κάθε δευτερόλεπτο της ταινίας του και να αφεθούμε στο χιούμορ, την συγκίνηση και την ευαισθησία με την οποία αντιμετώπισε το θέμα του. Μπράβο του.
Μια λέξη έχω λοιπόν να πω για να σας προτρέψω να την δείτε: προλάβετε!
Σκηνοθεσία:Christophe Barratier

Παίζουν:Gérard Jugnot, François Berléand, Kad Merad, Jean-Paul Bonnaire, Marie Bunel, Jacques Perrin, Didier Flamand, Paul Chariéras
Διάρκεια:96 λεπτά
Παραγωγή:Galatée Films,
Novo Arturo Films,
2004
Κυκλοφορεί
Αναρτήθηκε στις Κινηματογράφος. Ετικέτες: . Leave a Comment »
Αρέσει σε %d bloggers: