Πώς η κατάχρηση των social media επηρεάζει την ψυχική υγεία των εφήβων

ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Τα κορίτσια στην εφηβεία έχουν διπλάσια πιθανότητα σε σχέση
με τα συνομήλικα αγόρια να εμφανίσουν συμπτώματα κατάθλιψης εξαιτίας της
χρήσης του Facebook και των άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

social_m

Αυτό σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές αποδίδουν τη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα στο ότι τα
κορίτσια πέφτουν πιο εύκολα θύματα online σεξουαλικής παρενόχλησης,
διαταραχών ύπνου, χαμηλής αυτοεκτίμησης και αρνητικής εικόνας για το
σώμα και την εξωτερική εμφάνισή τους.

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ η μελέτη σε σχεδόν 11.000 εφήβους ηλικίας 14 ετών, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ιβόν Κέλι του Ινστιτούτου Επιδημιολογίας και Υγείας του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό EClinical Medicine, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς και τη βρετανική «Γκάρντιαν».Η έρευνα βρήκε ότι τη μεγαλύτερη χρήση (και κατάχρηση) μέσων κοινωνικής δικτύωσης κάνουν τα κορίτσια,
με τα δύο πέμπτα να αφιερώνουν πάνω από τρεις ώρες online χρόνο
καθημερινά, έναντι μόνο ενός πέμπτου των 14χρονων αγοριών που κάνουν
κάτι ανάλογο. Ενώ ένα στα δέκα αγόρια (10%) δεν χρησιμοποιεί καθόλου τα
μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόνο το 4% των κοριτσιών απέχουν τελείως.Όσο αυξάνει η χρήση του Facebook και των άλλων social media, τόσο αυξάνει και ο κίνδυνος κατάθλιψης. Όμως ακόμη και η μικρότερη χρήση μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις. Το 12% των «ελαφριών» χρηστών και το 38% των «βαριών» (πάνω από πέντε ώρες τη μέρα) έχουν σημάδια σοβαρής κατάθλιψης.


Ενώ μόνο το 5,4% των κοριτσιών και το 2,7% των αγοριών
ανέφεραν κάποια εμπειρία online σεξουαλικής παρενόχλησης, μεταξύ των
εφήβων με κατάθλιψη τέτοια εμπειρία ανέφερε το 36% των κοριτσιών,
ποσοστό διπλάσιο των αγοριών (18%). Μεταξύ όσων εφήβων δήλωσαν θύμα
κυβερνοεκφοβισμού που τους δημιούργησε άγχος, το 33% των κοριτσιών είχε
κατάθλιψη, έναντι μόνο 8% των αγοριών.

Ενώ το 5,4% των κοριτσιών και το 2,7% των αγοριών χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ανέφεραν προβλήματα με τον ύπνο τους
και ότι κοιμούνται λιγότερες από επτά ώρες, μεταξύ των εφήβων με
κατάθλιψη τα αντίστοιχα ποσοστά ήσαν 48% για τα κορίτσια και 20% για τα
αγόρια.

Μια αιτία για τη διαταραχή του ύπνου είναι ότι οι
έφηβοι ξενυχτάνε για να χρησιμοποιούν τα social media ή ξυπνάνε από τα
μηνύματα που δέχονται μέσα στη νύχτα στο κινητό τηλέφωνό τους που
συνήθως έχουν δίπλα στο κρεβάτι τους.

Τόσο το άγχος όσο και οι διαταραχές ύπνου αυξάνουν τον
κίνδυνο κατάθλιψης, η οποία με τη σειρά της μπορεί να δημιουργήσει
σκέψεις αυτοκτονίας.

«Είναι πράγματι πιθανό ότι η υπερβολική χρήση των μέσων κοινωνικής
δικτύωσης οδηγεί σε μικρότερη αυτοπεποίθηση και σε χειρότερη ψυχική
υγεία», ανέφερε ο καθηγητής Στέφεν Σκοτ, διευθυντής του Ινστιτούτου
Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του Βασιλικού Κολλεγίου
(King’s) του Λονδίνου.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2B6FUgQ
via IFTTT

Σωματοποίηση: Όταν ο Ψυχικός Πόνος μεταμορφώνεται σε Σωματικό

Η σωματοποίηση είναι η μεταμόρφωση ή μετατροπή άβολων συναισθημάτων σε πιο ανεκτά σωματικά συμπτώματα. 

Στις πιο ακραίες της μορφές, μπορεί να περιλαμβάνει την απώλεια της κινητικής λειτουργίας σε μια ορισμένη ομάδα μυών. 
Ο ασθενής θα μπορούσε, για παράδειγμα, να παρουσιάσει παράλυση ενός άκρου ή ακόμα και παράλυση μιας πλευράς του σώματος (ημιπληγία).

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η σωματοποίηση μπορεί να παρουσιαστεί ως αισθητηριακή απώλεια, ειδικά αν αυτή είναι ανεξάρτητη της κινητικής απώλειας, όπως για παράδειγμα η όραση

Σε άλλες καταστάσεις, ο ψυχικός πόνος μετατρέπεται σε ένα ασυνήθιστο μοτίβο κινητικής δραστηριότητας, όπως τικ ή επιληψία.

Οι ψυχογενείς επιληψίες αναφέρονται ορισμένες φορές ως ψευδοεπιληψίες για να διαχωριστούν από εκείνες που έχουν οργανική βάση. Όμως, έχουν παρόμοια συμπτώματα και μόνο με ειδική εξέταση (αίματος) μπορεί να διακριθούν.

Αν τα σωματοποιημένα συμπτώματα είναι ψυχογενή, είναι λιγότερο «αληθινά»; 

Η σωματοποίηση είναι, φυσικά, μια ασυνείδητη διαδικασία. Συνήθως δεν έχουμε επίγνωση της ψυχολογικής προέλευσης. 
Σε ορισμένες περιπτώσεις, χαρακτηρίζεται και από «μακάρια» αδιαφορία ή la belle indifférence, όπως την αναφέρουν οι ψυχίατροι, και είναι η έλλειψη οποιασδήποτε ανησυχίας από πλευράς ασθενή.
Τα συμπτώματα και η αίσθηση είναι τόσο ίδια που δεν έχει καμία διαφορά από τις οργανικές ανικανότητες: 
το άκρο πράγματι δεν κουνιέται, τα μάτια όντως δεν βλέπουν. 

Η σωματοποίηση, ειδικά μετά από ένα τραυματικό γεγονός, μπορεί να είναι ξαφνική και απότομη. 

Αλλά τείνει να είναι αρκετά ξεκάθαρη – για παράδειγμα, τείνω να εμφανίζω πονοκέφαλο, κάθε φορά που επιμένω σε κάτι που στρέφεται ενάντια στη φύση ή στις επιθυμίες μου. Με τον καιρό έχω μάθει να «ακούω» αυτούς τους πονοκεφάλους, που δρουν ως σημάδι για τον εαυτό μου.

Παρομοίως, είναι πολύ συνηθισμένο άνθρωποι με κατάθλιψη, να μην εμφανίζουν απόγνωση, ενοχές ή θλίψη, αλλά να παραπονιούνται για σωματικά συμπτώματα, όπως πονοκέφαλο, κόπωση ή στηθάγχη. Και αυτό επικρατεί σε παραδοσιακές κοινωνίες, όπως στην Ινδία, την Κορέα και τη Νιγηρία.

Αυτή η σωματοποίηση του ψυχικού πόνου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας και δεν πρέπει να παρερμηνεύεται ως λανθασμένη διαταραχή. 

Οι άνθρωποι που σωματοποιούν τον ψυχικό πόνο αντιμετωπίζουν ακριβώς τους ίδιους περιορισμούς με τους υπόλοιπους ασθενείς.

Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει γίνει ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι οι ψυχολογικοί στρεσογόνοι παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν σωματικά συμπτώματα, όχι μόνο μέσω της σωματοποίησης, που πρόκειται για μιας ψυχική διαδικασία, αλλά επίσης μέσω σωματικών διεργασιών που εμπλέκουν το νευρικό, ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστημα.

Και εδώ κάπου η σύγχρονη ιατρική επιστήμη στρέφεται πίσω στη σοφία των Αρχαίων, που γνώριζαν καλά τη σύνδεση ανάμεσα στην ψυχική και σωματική ευεξία. 

Στον Χαρμίδη του Πλάτωνα, ο Σωκράτης λέει στο νεαρό Χαρμίδη, ο οποίος υποφέρει από πονοκεφάλους για την γοητεία των τελευταίων, για την οποία έμαθε από έναν από τους μυστικιστές ιατρούς στη Θράκη. 
Αυτός ο σπουδαίος ιατρός προειδοποίησε ότι είναι καλύτερο να θεραπεύουμε πρώτα την ψυχή πριν θεραπεύσουμε το σώμα.

Neel Burton, ψυχίατρος, φιλόσοφος

enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2DbHjUK
via IFTTT

Είχα έναν μαύρο σκύλο, τον έλεγαν κατάθλιψη «I had a black dog, his name was depression»

Η φράση «Μαύρος Σκύλος» έγινε γνωστή από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που τη χρησιμοποιούσε, όταν ήθελε να περιγράψει τις μαύρες περιόδους κατάθλιψης, που βίωνε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

(Μήπως είναι αστικός μύθος;
Ένα βίντεο για την κατάθλιψη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας. 
Μάθετε περισσότερα εδώ: http://www.noesi.gr/node/5739

Στη χειρότερη μορφή της, η κατάθλιψη μπορεί να είναι μία τρομακτική και εξουθενωτική κατάσταση. 
Εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο ζουν με κατάθλιψη. 
Πολλά άτομα και οι οικογένειές τους φοβούνται να μιλήσουν για αυτό που περνούν και δεν ξέρουν που να απευθυνθούν για βοήθεια. 

Όμως η κατάθλιψη προλαμβάνεται και θεραπεύεται σε μεγάλο βαθμό. 
Η αναγνώριση της κατάθλιψης και η αναζήτηση βοήθειας είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προς την ανάρρωση. 
Σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία, ο συγγραφέας Matthew Johnstone λέει μία ιστορία για το πώς αντιμετωπίζεται ο «μαύρος σκύλος της κατάθλιψης». 

Η φράση «Μαύρος Σκύλος» έγινε γνωστή από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που τη χρησιμοποιούσε, όταν ήθελε να περιγράψει τις μαύρες περιόδους κατάθλιψης, που βίωνε για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Περισσότερα για τον ΠΟΥ εδώ: http://www.euro.who.int/en/countries/… και εδώ: http://ow.ly/sqwt2 «I had a black dog, his name was depression» (Greek Embeded Subs). 
Η μετάφραση και ο υποτιτλισμός έγινε από τον Νικόλα Νικολάου και τον Agushi Alvaro, σπουδαστές στο BCA. Ευχαριστούμε θερμά τον Απόστολο Λάζαρη, καθηγητή στο BCA.


Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

from Blogger http://bit.ly/2VKpovW
via IFTTT

Η αγάπη ως αντικαταθλιπτικό (Για μικρά και μεγάλα χαμομηλάκια)

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΤΕ
ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
ΚΑΙ NA ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη είναι τόσο σημαντική για την ψυχοσωματική μας ισορροπία όσο είναι και το νερό για τη βιολογική. Όσο περισσότερο αγαπούμε, τόσο πιο ‘γεμάτοι’ αισθανόμαστε σε συναισθηματικό επίπεδο και επιβεβαιωνόμαστε υπαρξιακά.

Όσο λιγότερο αγαπούμε, τόσο περισσότερο ευάλωτοι γινόμαστε σε διάφορες αρνητικές καταστάσεις που επηρεάζουν την ψυχολογία μας, όπως π.χ. η κατάθλιψη.
Η σύνδεση μεταξύ αισθημάτων αγάπης και καταθλιπτικών συμπτωμάτων , είναι αντιστρόφως ανάλογη. Δηλαδή όσο περισσότερη αγάπη είναι εμφανής στη ζωή μας τόσο λιγότερο ευάλωτοι παρουσιαζόμαστε , μπροστά στην ‘ασθένεια ‘ του αιώνα μας όπως έχει χαρακτηριστεί, την κατάθλιψη.
Η αγάπη είναι πιθανόν ένα από τα καλύτερα αντικαταθλιπτικά ,γιατί ένας από τους συνηθέστερους λόγους που οδηγούμαστε σε κατάθλιψη είναι η σκέψη ότι δεν μας αγαπάει κανείς.
Τα περισσότερα άτομα με κατάθλιψη δεν αγαπούν τους εαυτούς τους και δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τους αγαπούν.
Επικεντρώνονται εξαιρετικά στους εαυτούς τους , γεγονός που τους καθιστά λιγότερο ελκυστικούς και τους αποθαρρύνει από την δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων που θα τους βοηθήσουν να αγαπηθούν.
Υπάρχει ένας μύθος στους καιρούς μας ότι η αγάπη είναι κάτι που απλά συμβαίνει δίνοντας της έτσι μεγάλη τυχαιότητα… Τα άτομα με κατάθλιψη λοιπόν, πολλές φορές παθητικά αναμένουν να βρεθεί κάποιος να τους εκδηλώσει αισθήματα αγάπης. Όμως η αγάπη δεν αναπτύσσεται έτσι. Για να αγαπηθείς και να διαρκέσει αυτή η αγάπη χρειάζεται ενεργητικότητα , κοινωνικοποίηση καθώς και εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων.
Οι περισσότεροι εννοιολογικά κωδικοποιούμε την αγάπη μέσα από την λαϊκή κουλτούρα.’ Μαθαίνουμε’ ότι η αγάπη είναι κάτι μαγικό που μας δίνει φτερά. Ωστόσο αυτή η εκλαϊκευμένη αντίληψη της αγάπης αποτελείται από μη ρεαλιστικές προσδοκίες που αναπτύσσουμε και σχετίζονται με τον αυτοσκοπό της ‘διασκέδασης’. Το υλιστικό πρότυπο μας μαθαίνει η προσοχή μας να έλκεται από οτιδήποτε έχει ως επακόλουθο την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Έτσι λοιπόν αποκωδικοποιούμε ως αγάπη ο,τιδήποτε απλά αποσπά την προσοχή μας και παρουσιάζεται ως ερωτικό σκίρτημα ,γεμάτο ενθουσιασμό αλλά χωρίς ποιότητα…
Μια συνέπεια αυτού είναι το γεγονός, ότι όταν βιώνουμε την πραγματική αγάπη αναστατωνόμαστε και απογοητευόμαστε γιατί αυτού του είδους η αγάπη δεν ταυτίζεται με το ανάλογο κοινωνικό πρότυπο της αγάπης. Κάποιοι από μας γινόμαστε απαιτητικοί και αγχωτικά διεκδικούμε την αγάπη όπως εμείς την έχουμε προκαθορίσει και ας είναι -όπως είπαμε πριν- λανθασμένα οροθετημένη.
Είναι λοιπόν απαραίτητο πριν προσπαθήσουμε να συσχετισθούμε με την αγάπη να αναρωτηθούμε για την ορθότητα του ιδιαίτερου τρόπου που αντιλαμβανόμαστε την αγάπη. Πολλές φορές η δική μας ερμηνεία για την αγάπη συσχετίζεται με συναισθήματα κατάθλιψης ,όταν αναλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να την βιώσουμε.
Παρακάτω προτείνω μια στρατηγική που πιθανότατα σας βοηθήσει να προσδοκήσετε πιο αισιόδοξα την αγάπη ,ως κάτι που μπορείτε και εσείς να γευθείτε:
Διαχωρίσετε τον ενθουσιασμό από την αγάπη. Ο ενθουσιασμός είναι το ψυχολογικό στάδιο ενός έντονου σκιρτήματος. Είναι έντονο αλλά δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Είναι το πρώτο στάδιο μιας μαγευτικής έλξης που όλα δείχνουν να είναι τέλεια. Κατά μέσο όρο αυτό το στάδιο διαρκεί περίπου έξι μήνες. Υπό συνθήκες μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργία αισθημάτων αγάπης, για αυτό το λόγο λοιπόν δεν είναι επιθυμητό να αυθυποβάλλεστε πως κάθε φορά που νιώθετε το σκίρτημα ότι σίγουρα θα εξελιχθεί σε αγάπη.
Για να είσαστε σε θέση να βιώσετε την αγάπη είναι επιθυμητό να έχετε την κατάλληλη ψυχολογία καθώς και να διαθέτετε την ανάλογη προσωπικότητα. Ο Έρικ Φρομ προσδιόρισε την αγάπη ως ‘πράξη θέλησης’. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι δίνετε τα κίνητρα στον εαυτό σας για να συναντηθείτε κάποια στιγμή με την αγάπη. Ο τολμών νικά εξάλλου.
Η κοινωνικοποίηση σας εξαρτάται άμεσα από τις μεθόδους επικοινωνίας που χρησιμοποιείτε. Αυτή η επικοινωνία θα σας βοηθήσει να αισθανθείτε ότι κάποιος σας κατανοεί και ότι δεν είστε μόνοι. Θωρακίζετε τον εαυτό σας λοιπόν απέναντι στην κατάθλιψη και στις θλιβερές σκέψεις ότι θα είστε παντοτινά μόνοι σας.
Πάντα υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ δυο ανθρώπων και ακόμα και όταν μια σχέση εξελίσσεται καλά αυτές θα αναδύονται. Το σημαντικό σε αυτό το στάδιο είναι να εντοπίσετε τις διαφορές αυτές και να τις διαπραγματευτείτε από κοινού ,έτσι ώστε να μη σας απομακρύνουν από το σύντροφο σας και δηλητηριαστεί η σχέση. Αυτό γίνεται συνήθως κατανοώντας το κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο του άλλου όπως και με το να μπορείτε να εκφράσετε στο σύντροφο σας ποιοι είσαστε και τι θέλετε ξεκάθαρα. Όταν οι διαφορές σας κοινοποιηθούν και στους δυο ,τις επεξεργάζεστε μαζί μέχρι να οδηγηθείτε σε ένα κοινό στάδιο όπου και οι δυο αισθάνεστε ασφαλείς και μπορείτε να παρουσιάζεστε όπως πραγματικά είστε χωρίς να καταπιέζεστε .
Επικεντρωθείτε στο σύντροφο σας. Αποκρυπτογραφήστε τις ανάγκες του και μην ασχολείστε αποκλειστικά με το αν σας συμπεριφέρεται καλά και με το τι κερδίζετε εσείς από αυτή τη σχέση. Τί πραγματικά χρειάζεται ο σύντροφος σας ώστε να αισθάνεται καλά; Αυτή ομολογουμένως είναι μια αρκετά δύσκολη ικανότητα να μαθευτεί λόγω της κοινωνικής κουλτούρας μας η οποία μας επιβάλλει να «φοράμε» ένα ναρκισσιστικό προσωπείο όπου κάτω από αυτό ,οι ανάγκες μας και μόνο, προσελκύουν την προσοχή μας. Φυσικά σε όλη την διαδικασία δεν ξεχνάτε την ύπαρξη σας, βεβαιωνόσαστε ότι φροντίζετε ποιοτικά και τον εαυτό σας.
Συχνά η κατάθλιψη κρατά εγκλωβισμένους τους ανθρώπους στους εαυτούς τους ,έτσι ώστε να αδυνατούν να προσηλωθούν στους άλλους άρα δεν μπορούν και να μάθουν να αγαπούν. Όσο περισσότερο ασχολείστε με τους άλλους και μαθαίνετε να αλληλεπιδράτε και αναγνωρίζετε /ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των άλλων τόσο πιο «διαβασμένοι» θα είστε για να μπορείτε να αγαπήσετε.
Η «πραγματικότητα» της κατάθλιψης δεν είναι η μόνη που μπορεί να ερμηνεύσει τα καθημερινά φαινόμενα. Η πραγματικότητα του αγαπημένου σας είναι εξίσου σημαντική με τη δική σας και είναι πολύ θετικό να το αναγνωρίσετε αυτό. Αν βρίσκεστε σε καταθλιπτικό στάδιο προσπαθήσετε να ξεφύγετε από την εγωκεντρική διάσταση που συντηρεί την κατάθλιψη σας.
Πολλές φορές επίσης η κατάθλιψη σας είναι δυνατόν να σχετίζεται με ευερεθιστότητα απέναντι σε καταστάσεις απόρριψης σας.
Λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης που συνεπάγεται η κατάθλιψη ,οποιαδήποτε δυσαρμονία στη σχέση σας αυτόματα αποκωδικοποιείται από σας τους ίδιους ως δική σας ‘ανικανότητα’.
Η ‘ανικανότητα’ που οι ίδιοι λοιπόν αποδίδετε σε σας, ασυνείδητα σας επιβεβαιώνει ότι αξίζετε μια απορριπτική συμπεριφορά από το σύντροφο σας. Όμως έτσι τελικά η απόρριψη σας στην πραγματικότητα γεννιέται από τον δικό σας λανθασμένο τρόπο μετάφρασης κάποιου υπαρκτού ή μη υπαρκτού προβλήματος στη σχέση και ενδυναμώνει την κατάθλιψη. Πριν σας αγαπήσουν είναι αναγκαίο να αγαπάτε τους εαυτούς σας και να ενδυναμώσετε την αυτοαντίληψη σας
Ένας αποτελεσματικός τρόπος να αντισταθείτε σε αυτό το φαινόμενο είναι να συνειδητοποιήσετε ότι αυτός ο αυτόματος τρόπος σκέψης είναι δυνατός αλλά εικονικός ,δηλαδή υπόκειται σε αλλαγή. Υπό την μορφή εσωτερικού διαλόγου διορθώστε την λανθασμένη εκτίμηση σας και πείτε π.χ: ‘δεν με απορρίπτει πραγματικά ο σύντροφος μου, αυτή δεν είναι πραγματική επιβεβαίωση προβληματικότητας μου’ ή ‘δεν πρέπει να αυτοκατηγορούμαι, είναι κάτι που δεν ήξερα να αντιμετωπίσω αλλά τώρα προσπαθώ γενναία’.
Όταν λοιπόν ερμηνεύσετε την κατάσταση με ένα διαφορετικό τρόπο τότε μπορείτε να προσπαθήσετε να δράσετε ενεργητικότερα και δυναμικότερα μέσα στη σχέση. Εδώ λοιπόν επιβεβαιώνεται ο αρχαίος μας προγονός ,φιλόσοφος Επίκτητος που διακήρυξε ότι δεν επηρεαζόμαστε τόσο από τα φαινόμενα όπως συμβαίνουν αλλά πολύ περισσότερο από τον τρόπο που τα ερμηνεύουμε.
Στον Αλχημιστή ο Κοέλο διαμήνυσε ότι αν κάτι το θελήσουμε πάρα πολύ τότε το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί μας για να το πετύχουμε. Στη περίπτωση της αγάπης θα μπορούσε αυτό να σημαίνει ότι μόνο αν ενεργοποιήσουμε τον εαυτό μας, έχουμε πιθανότητες να πορευθούμε στο μονοπάτι της αγάπης ….
Η κατάθλιψη δεν είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο στην προσπάθεια να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε. Για να διαβούμε με περίσσιο θάρρος όμως, χρειάζεται προσωπική ανάπτυξη και αισιόδοξη θέαση των πραγμάτων.


http://www.cognitiveanalytic.gr

Αναρτήθηκε στις Αγάπη, Κατάθλιψη. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Έφηβοι και κατάθλιψη: Συναντιόνται ολοένα συχνότερα (μέρος 1ο)

Η κατάθλιψη θεωρείται η ασθένεια του 21ου αιώνα.
Τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με τις ψυχικές διαταραχές στην εφηβική ηλικία είναι συγκλονιστικά, αφού δείχνουν ότι περισσότερο από 20% των εφήβων στο γενικό πληθυσμό έχουν συναισθηματικά προβλήματα, ενώ το 1/3 των εφήβων που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης πάσχουν από κατάθλιψη.

Από την άλλη, το ποσοστό αυτοκτονιών στην εφηβική ηλικία έχει αυξηθεί πάνω από 200% την τελευταία δεκαετία. Παρόλα αυτά, δε γίνεται διάγνωση της κατάθλιψης σε αυτή την ηλικιακή ομάδα, με αποτέλεσμα οι έφηβοι να έχουν σοβαρά προβλήματα στο σπίτι, το σχολείο, την κοινωνική τους ζωή και γενικά την προσαρμογή τους, δυσκολίες που συνήθως συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή.

Γιατί δε γίνεται έγκαιρη διάγνωση;
Η εφηβεία χαρακτηρίζεται από συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, διάθεση που αλλάζει γρήγορα, κατηφή ενδοσκόπηση, πολύ δραματικές εξάρσεις στη συμπεριφορά και ιδιαίτερη ευαισθησία. Η κατάθλιψη έχει συμπτώματα που είναι πάνω και πέρα από την αναμενόμενη ‘εξελικτική θύελλα’ της εφηβείας.Για τη διάγνωση, πέρα από τη συνέντευξη με τον έφηβο, χρειάζονται πληροφορίες από τους γονείς και καθηγητές του, πληροφορίες για την προσωπικότητά του πριν το επεισόδιο αυτό, και για πιθανούς στρεσσογόνους παράγοντες στη ζωή τους.

Τα συμπτώματα της εφηβικής κατάθλιψης
Είναι παρόμοια με αυτά της κατάθλιψης των ενηλίκων, μόνο που σε μερικές περιπτώσεις είναι συγκαλυμμένα. Για παράδειγμα, η σε βάθος θλίψη του εφήβου μπορεί να μεταφράζεται στις ενδυματολογικές του επιλογές, όταν φοράει μόνο μαύρα, ή στη συγγραφή ποιημάτων με μακάβρια θέματα ή εμμονή με μουσική που έχει μηδενιστικά θέματα.

Η διαταραχή του ύπνου μπορεί να εμφανίζεται ως εμμονή με το να κάθεται όλο το βράδυ μπροστά στην τηλεόραση ή με το να κοιμάται στη διάρκεια της ημέρας. Η έλλειψη κινήτρων και ενέργειας φαίνεται στο ότι δεν πηγαίνει στο σχολείο.

Οι χαμηλοί βαθμοί στο σχολείο δείχνουν τη δυσκολία προσοχής και συγκέντρωσης και στη αργή σκέψη.

Η βαρεμάρα συχνά αποτελεί συνώνυμο της κατάθλιψης. Η απώλεια όρεξης μπορεί να μετατραπεί σε ανορεξία ή βουλιμία. Η εφηβική κατάθλιψη μπορεί να παρουσιαστεί αρχικά και σαν προβλήματα συμπεριφοράς, κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών ή ως εξέγερση στην οικογένεια.Η αξιολόγηση μέσω ψυχολογικών τεστ και η δοκιμή με κάποιο αντικαταθλιπτικό μπορεί να βοηθήσει στη σωστή διάγνωση, διασαφηνίζοντας αν πρόκειται για κατάθλιψη ή για άλλη διαταραχή.

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει η κατάθλιψη στους εφήβους

Τον κώδωνα του κινδύνου στους γονείς και όσους ασχολούνται με εφήβους κρούουν οι επιστήμονες, επισημαίνοντας ότι η κατάθλιψη έχει αρχίσει να λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις μεταξύ τους. Μόνο στις ΗΠΑ, σχεδόν ο ένας στους 10 εφήβους (συνολικά 2,2 εκατομμύρια) έπασχαν από βαριά κατάθλιψη το 2004, σύμφωνα με κυβερνητικές στατιστικές που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα – αλλά λιγότεροι από τους μισούς υποβλήθηκαν σε αντικαταθλιπτική θεραπεία.

Επιπλέον, οι έφηβοι αυτοί έχουν διπλάσιες πιθανότητες να καπνίζουν, να πίνουν αλκοόλ και να κάνουν χρήση ναρκωτικών.
Όπως έδειξε η ετήσια αμερικανική Εθνική Μελέτη για την Τοξικομανία και την Υγεία, το 12% των εφήβων ηλικίας 16-17 ετών είχε βαριά κατάθλιψη το 2004 σε σχέση με το 5% των εφήβων ηλικίας 12-13 ετών.
Στις ηλικίες 14-15 χρόνων, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 9%. Από τους πάσχοντες εφήβους, το περίπου 28% έπιναν αλκοόλ, το 23% κάπνιζαν και το 21% έκαναν χρήση ναρκωτικών. Τα αντίστοιχα ποσοστά μεταξύ των εφήβων που δεν έπασχαν από κατάθλιψη ήταν 17% για το αλκοόλ, 11% για το κάπνισμα και 10% για τα ναρκωτικά.
Τα στοιχεία χρησιμεύουν σαν καμπανάκι για τους γονείς. Η ψυχική υγεία επηρεάζει δραστικά την υγεία και την ευεξία των παιδιών τους, υπογραμμίζουν οι επιστήμονες.
Ωστόσο, η θεραπεία της εφηβικής καταθλίψεως με φάρμακα αποτελεί αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των ειδικών – ιδίως μετά τη ανακοίνωση (το 2004) της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ ότι η λήψη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων ενέχει κίνδυνο αυτοκτονίας στους νέους και γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει σχετική επισήμανση στις συσκευασίες των φαρμάκων. Πολλοί ειδικοί ανησυχούν ότι η εν λόγω προειδοποίηση μπορεί να έχει ως συνέπεια να μην δίνονται πολύτιμα φάρμακα σε νέους ανθρώπους που πραγματικά τα έχουν ανάγκη.
Η μείζονα κατάθλιψη χαρακτηρίζεται από μια περίοδο τουλάχιστον δύο εβδομάδων κατά την οποία ο πάσχων εμφανίζει καταθλιπτική διάθεση, απώλεια ενδιαφέροντος και τουλάχιστον άλλα τέσσερα συμπτώματα όπως διαταραχές στον ύπνο, στις διατροφικές συνήθειες και στην αυτοσυγκέντρωση. Η μελέτη διεξήχθη μεταξύ 70.000 εφήβων, ηλικίας 12-17 ετών.


Πηγή: Reuters, National Survey on Drug Use and Health (USA, 2005)

Εφηβική κατάθλιψη: μια ασθένεια της εποχής μας

Στην εκπομπή ΠΟΛΙΤΕΙΑ του Ράδιο ΑΛΦΑ 104 καλεσμένος ήταν ο κ. Γκάρο Εσαγιάν, ψυχίατρος, ψυχολόγος που εργάζεται στην Κομοτηνή και μας μίλησε για την Εφηβική Κατάθλιψη για την οποία καλό θα ήταν να είμαστε ενημερωμένοι όλοι οι γονείς. Συγκεκριμένα ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως η κατάθλιψη ως διαταραχή είναι ίδια τόσο στην παιδική ηλικία, όσο στην εφηβική αλλά και στην ενήλικη ζωή.

Τα συμπτώματα είναι αυτά που διαφέρουν και επίσης εκείνο που είναι σημαντικό είναι ότι με την εξέλιξη της ψυχιατρικής επιστήμης αναγνωρίζεται ότι υπάρχει κατάθλιψη και στα παιδιά και στους εφήβους που μέχρι πριν 3 δεκαετίες δεν ήταν ευρέως γνωστό.
Το δεύτερο που πρέπει να πούμε ότι η συχνότητα της κατάθλιψης στα παιδιά και στους έφηβους δεν είναι η ίδια με αυτή τους ενηλίκους, δεν είναι συχνή διαταραχή, αλλά εν είναι και σπάνια.
Επίσημες μελέτες στην Ελλάδα για ποσοστά δεν έχουμε αλλά παγκόσμιες έρευνες μας δείχνουν ότι 20% των εφήβων μαθητών παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης κάτι όμως που δεν είναι το ίδιο ακριβώς με το να έχουμε εκδηλωμένη την ασθένεια.
Επίσης ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας διευκρίνισε ότι η συχνότητα της κατάθλιψης είναι μεγαλύτερη στους εφήβους και λιγότερο στα παιδιά.
Όσο για το που οφείλεται αυτό, υπάρχουν κάποιες εξηγήσει που μας λένε ότι η εφηβεία σαν αναπτυξιακή περίοδος εμπεριέχει ψυχοτραυματικά γεγονότα, ο έφηβος είναι διαφορετικός μεταβάλλεται η προσωπικότητά του και είναι στο τελευταίο σκαλοπάτι στην πορεία για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του και είναι ευάλωτος ψυχολογικά.
Επιπλέον κάτι καινούργιο στα δεδομένα της δικής μας κοινωνίας είναι ότι οι έφηβοι καλούνται να ανταγωνιστούν σκληρά ο ένας τον άλλο για μια θέση στο πανεπιστήμιο για μια μελλοντική θέση εργασίας και στρεσάρονται έντονα, και αυτό είναι ένας από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση καταθλιπτικών συμπτωμάτων στην εφηβεία.
Το σχολικό λοιπόν περιβάλλον παίζει ένα σημαντικό ρόλο όπως και το οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό έχει να κάνει με μια άλλη πτυχή που έχει να κάνει με μία ακόμα μεταβολή της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που είναι η εργαζόμενη ελληνίδα μητέρα, που πριν μερικές δεκαετίες ήταν η εξαίρεση και σήμερα είναι ο κανόνας και επιπλέον κάτι που επίσης παίζει ρόλο είναι όταν η εργαζόμενη μητέρα, δεν έχει μια σταθερή εργασία απασχολείται με σύντομες συμβάσεις έργου, υπάρχει η απόλυσή της και όλα αυτά δημιουργούν ένα οικογενειακό στρες ακόμα μεγαλύτερο στα παιδιά καις τους εφήβους.
Συμπέρασμα η εφηβική κατάθλιψη είναι μία ασθένεια που έχει περιβαλλοντικούς και βιολογικούς παράγοντες.

Σε ερώτηση αν οι γονείς είναι εκπαιδευμένοι να αναγνωρίσουν την ασθένεια ο κ. Γκάρο Εσαγιάν απάντησε πως όχι μόνο οι γονείς δεν είναι εκπαιδευμένοι αλλά και πολλοί γιατροί άλλων ειδικοτήτων. Οι περισσότεροι γιατροί άλλων ειδικοτήτων δεν είναι ευαισθητοποιημένη για την κατάθλιψη γενικά ακόμα και στους ενήλικες, αφού πολλές φορές εκδηλώνεται με συμπτώματα καμουφλαρισμένα τα οποία μπορεί να οδηγήσουν κάποιον σε κάποιο παθολόγο και ο γιατρός να παραγνωρίσει την κατάθλιψη αφού δεν είναι εκπαιδευμένος.
Προς την κατεύθυνση λοιπόν τις ενημέρωσης πρέπει αν ενταθούν οι προσπάθειες των ειδικών για να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν την κοινή γνώμη. Ρωτήσαμε όμως αν υπάρχουν κάποια συμπτώματα που θα ανησυχούσαν τους γονείς και θα τους έβαζαν να σκεφτούν ότι ίσως το παιδί τους παρουσιάζει σημάδια κατάθλιψης.
Επικεντρώνοντας στην εφηβική ηλικία ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως ένα βασικό σημάδι είναι μια ξαφνική μεταβολή στις σχολικές επιδόσεις. Αν δηλαδή ένα παιδί ενώ έχει μια καλή και σταθερή επίδοση ξαφνικά αυτό ανατρέπεται, πρέπει να μας προβληματίσει. Συνήθως αυτό φαίνεται στις τάξεις από Γ’ γυμνασίου έως και Γ’ λυκείου που είναι μια κρίσιμη περίοδο όπως και οι παραμονές των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Ένα άλλο γεγονός που θα έπρεπε να τους προβληματίζει τους γονείς είναι το σκασιαρχείο από το σχολείο. Όλα αυτά πολλές φορές περικλείουν μια εσωτερική αναστάτωση και είναι καλό να προβληματίζονται οι γονείς χωρίς όμως να είναι τιμωρητικοί αρχής εξ αρχής όταν βλέπουν τέτοια σημάδια στα παιδιά τους. Να αντιμετωπίζουν τα γεγονότα με μια κατανόηση και ψυχραιμία. « Η συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο είναι ο καθρέφτης της ψυχολογικής του υγείας» τόνισε.
Επίσης αλλά συμπτώματα είναι η απομόνωση, η απόσυρση από διάφορες δραστηριότητες, η αποφυγή των φίλων κτλ. Όσο για το αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια οι μελέτες δεν το καταδεικνύουν, όμως γενικότερα θεωρείται ότι η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή περισσότερο συχνή στα κορίτσια. Αναρωτηθήκαμε αν το κράτος γνωρίζει αυτά τα προβλήματα και αν λαμβάνει μέριμνα για την ενημέρωση των γονιών.
Ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως σαφώς και γίνονται πράγματα αν και λείπουν πάρα πολλά που πρέπει να γίνουν. Μέσα από τα προγράμματα Αγωγής Υγείας και στη Β’θμια και Α’ θμια εκπαίδευση υπάρχει γραφείο Αγωγής Υγείας που στηρίζεται από εκπαιδευτικούς και με την επίβλεψή του διοργανώνονται σεμινάρια και εκδηλώσεις για διάφορα θέματα όπως και η ψυχική υγεία του παιδιού.
Ο κ Γκάρο Εσαγιάν είναι ο επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Πρόληψης Εξαρτησιογόνων Ουσιών Ν. Ροδόπης και έτσι τον ρωτήσαμε αν με την εμπειρία που διαθέτει μπορεί να μας πει αν οι γονείς προσέρχονται σε εκδηλώσεις ενημέρωσης για θέματα ταμπού όπως είναι η ψυχική υγεία και τα ναρκωτικά. Εκείνος μας απάντησε πως δυστυχώς στο νομό Ροδόπης οι γονείς είναι πολλοί κουμπωμένοι και είναι επηρεασμένοι από το στίγμα και το ταμπού των ναρκωτικών, δεν είναι ενθαρρυντικά τα πράγματα και καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια για την κινητοποίηση τους. ¨
Ωστόσο ένα παιδί που παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης μπορεί ακόμα να οδηγηθεί και στα ναρκωτικά, αφού πολλές φορές τα παιδιά βλέπουν τα ναρκωτικά ως μια πρώτη προσπάθεια αυτο-ίασης από ψυχολογικές δυσκολίες που τα χαρακτηρίζουν. «Είναι καλό να βλέπουμε τα παιδιά που είναι στα ναρκωτικά σαν παιδία που κάτι τους συμβαίνει και να μην τα καταδικάζουμε ως κακά άτομα που πρέπει να αποβληθούν από την κοινωνία.» τόνισε. Γενικότερα για την καλή ψυχική υγεία των παιδιών ο κ. Γκάρο Εσαγιάν μας είπε πως εμείς οι γονείς πρέπει να έχουμε ανοιχτό το δίαυλο επικοινωνίας μαζί τους, οι σχέσεις μας να μην συρρικνώνονται στο άγχος των σχολικών επιδόσεων και να μην συνομιλούμε μαζί τους μόνο για τις σχολικές τους δραστηριότητες.

«Τα παιδιά μας ταυτόχρονα με το σχολείο βρίσκονται στη δυσκολότερη περίοδο της ζωής τους να σφυρηλατήσουν μια προσωπικότητα και να συγκροτήσουν το δικό τους εγώ. Άρα τα απασχολούν και άλλα πράγματα όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση κ.τλ. Πρέπει να μάθουμε όλοι να επικοινωνούμε μαζί τους» κατέληξε.
Η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια ιάσιμη, και τα παιδιά που παρουσιάζουν συμπτώματα καλό θα είναι να επισκέπτονται τους ειδικούς. Αν ένα παιδί στην εφηβεία παρουσιάσει συμπτώματα κατάθλιψης, δεν σημαίνει ότι ως ενήλικας θα είναι πιο ευάλωτος. Η πείρα μας δείχνει ότι όλα αυτά ξεπερνιόνται με την πάροδο και της εφηβείας και ο έφηβος τελικά γίνεται ένας συγκροτημένος ενήλικας.

ΠΟΛΙΤΕΙΑ Από το Ράδιο ΑΛΦΑ 104 Λεμονιά Σακαλάκη
Αρέσει σε %d bloggers: