ΑΥΤΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Λενέλ’, την Λιολιό και τον παππού τον Χρήστο. Καλό σας ταξείδι. Και να μ’αγαπάτε από εκεί που είστε. Τ’αρνέλ’σας

Γεννήθηκα ένα αυγουστιάτικο βράδυ πίσω από την εκκλησιά της φωτογραφίας.
Μετά από τάμα της μάνας μου να φορά για όσο ζεί μαύρα ρούχα τον Δεκαπεντάυγουστο, κάτι που το κάνει όλο το νησί.
Ίσως είμαι προκατειλημμένος. Πατρίδα βλέπετε. Και όχι μόνο. Εκεί γεννήθηκα, μεγάλωσα, έμαθα τα πρώτα γράμματα, είδα πρώτη φορά θέατρο αλλά και μπαλέτο flamenco.
Μου είναι δύσκολο να μιλάω για μένα, αλλά πολύ πιο δύσκολο να γράψω για την Μυτιλήνη. Το θεωρούσα εύκολο. Οι σκέψεις πολλές, οι αναμνήσεις περισσότερες.
Τα λόγια λίγα. Φτωχά. Πως μπροστά σε μία οθόνη να περιγράψεις τα καλύτερα χρόνια, τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισες ποτέ που γίναν ο παππούς σου, η γιαγιά σου, η θεία σου και κολλητή σου. Ας δανειστώ λοιπόν από μία έκδοση του 1983 της Λεσβιακής Παροικίας και από το βιβλίο ¨Παλιά Μυτιλήνη, οι μαχαλάδες μας¨ δύο αποσπάσματα.
Ένα του Ασημάκη Πανσέληνου που προλογίζει το νησί μας, και ένα του Μίλτη Παρασκευαϊδη που μιλά για την γειτονιά που μεγάλωσα, Το Κιόσκι.
………. Να μιλάει ένας Μυτιληνιός για την Μυτιλήνη μπορεί να σας πεί και ψέματα, χωρίς να το θέλει, -είναι σαν να μιλά για τον εαυτό, γιατί είναι και ο ίδιος ένα κομμάτι του τόπου του, ένα κλαδί ας πούμε, από λιόδεντρο.
Αλλά σκέφτομαι πάλι, πως στη μυστική και ανεξερεύνητη περιπέτεια της ανθρώπινης σκέψης και η φαντασίωση είναι αλήθεια. Η γενιά μου το δοκίμασε. Το ξέρει καλά.
Ότι κι αν πεις ωστόσο, είναι αυτό το νησί μας ένα κομμάτι ευλογημένο από χίλιες μυστηριώδικες δυνάμεις, από τις αρχαίες θεότητες του ουρανού και της γης, από τα χριστιανικά ερημοκλήσια που είναι σκορπισμένα στις λαγκαδιές του, ίσαμε ακόμα και από μας τους ίδιους τους ντόπιους καλαμαράδες του, που φτιάχνουν ή απλώς εκφράζουν τον θρύλο του.
Σε όλες τις ώρες του χρόνου, στις καταιγίδες και στις ηλιοφεγγιές, υπάρχει διαχυμένη στην φύση μιά δύναμη και μιά ομορφιά, που ανασκαλεύει ήρεμα και ανεπαίσθητα τα σπλάχνα του ανθρώπου και στρέφει πίσω την σκέψη του, στις ομιχλώδεις αρχές της ζωής. Κάτι θα αφήνει τούτο στον χαρακτήρα μας. Δεν μπορεί…
Το καλοκαίρι το φώς του ουρανού, η ανταύγεια του πελάγου και η μαρμαρυγή της λεύκας, του πεύκου και της ελιάς, φτιάνουν μια ατμόσφαιρα παγανιστική που σκεπάζει τα πάντα και ιριδίζει στα μάτια της κοπέλας που ΄ναι στο πλάι σου, μιά εβδία λεσβιακή.
Μέσα από αυτή την παράξενη ατμόσφαιρα κι εμείς οι Μυτιληνιοί παίρνουμε κάποιο στοιχείο αρχέγονο και ταυτόχρονα καλλιεργημένο, μιά πίστη στην ύλη της γης που διαφεντέβει τη ζωή και τον θάνατο και μιά το ίδιο χαρακτηριστική άπωση σε ότι είναι πρόσθετο κοινωνικό μεγαλείο, αξιώμα, κούφια λόγια, παράσημα κι ότι άλλο θαμπώνει αυτό το θαύμα που είναι ο άνθρωπος καθαυτός………

……….Την περίοδο 1920-1940 οι Μυτιληνιοί όχι μόνον της Κουλμπάρας, αλλά και των άλλων μαχαλάδων, προτιμούσαν την ευρύχωρη πλατεία της κορυφής του παραθαλάσσιου υψώματος ¨Κιόσκι¨ για την απόλαυση της λιακάδας, για καταφύγιο αναψυχής τις απογευμαατινές και βραδυνές ώρες των θερμότερων ημερονυχτίων του καλοκαιριού, και για εξασφάλιση πανοραμικής θέας των ωραιότερων ακτών της Λέσβου και της απλόχωρης θάλασσας που εκτείνεται, έως τα μενεξεδένια βουναλάκια της Αιολικής παραλίας, με αμέτρητες ποικιλίες και στιγμιαίες μεταλλαγές χρωματιστών αποχρώσεων και ιριδισμών στην καθρεφτένια λαμπερή επιφάνειά της.
Στην πλατεία του υψώματος του ¨Κιοσκιού¨ εσύχναζαν τότε και όλοι οι Μυτιληνιοί μύστες της θρησκείας της Ομορφιάς για το προσκύνημα της γοητείας των πανσελήνων και όλων των άλλων φάσεων της Σαπφικής ¨σελάννας¨, που απελάμβαναν έως την μία μετά τα μεσάνυχτα κατά την συνήθεια της εποχής, εκείνης………

Advertisements
Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Θυμάμαι το δάσκαλό μου…

«Το μικρό μου παιδί / σοβαρή αταξία έκανε πάλι. / Στο πεζούλι του σύμπαντος / σκαρφάλωσε, / σκούντησε με το χέρι του
/ το κρεμασμένο / στον τοίχο τ’ ουρανού / κόκκινο πιάτο, / κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε / που είδε τον ήλιο / ντυμένο ρούχα παιδικά / να κατεβαίνει / τρέχοντας / της φαντασίας μου τη σκάλα / και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα / και μαλώνω αυστηρά / το μικρό μου παιδί / ενώ κλέβω κρυφά / τον χυμένο επάνω του ήλιο».

Κική Δημουλά («Εκστασις», 1958)
Θυμάμαι το δάσκαλό μου. Ξερακιανός, σχετικά μικρόσωμος, γύρω στα 35, Κωνσταντινουπολίτης. Μας είχε φανεί πολύ αυστηρός στην αρχή, είχαμε φοβηθεί λίγο όταν το είδαμε -πρωτάκια τότε- να μπαίνει στην τάξη, όμως αυτός ο φόβος κράτησε ελάχιστα λεπτά. «Ονομα και τι ομάδα είσαι» ήταν η πρώτη του ερώτηση που έσπασε τον παγετώνα κι αφού απαντήσαμε όλοι, δήλωσε: «Δε θα τα πάμε καθόλου καλά!», για να προσθέσει «Εγώ είμαι ΑΕΚτζής! Κουρέλες!». Με το «κουρέλες» καταλάβαμε ότι ο κύριος Νίκος μιλάει τη γλώσσα μας και ξεσπάσαμε σε γέλια μαζί του. Ευτυχισμένα γέλια. Δε θα τα ξεχάσω. Η πρώτη μου επαφή με το σχολείο ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου.
Υστερα πήρε το αναγνωστικό, έκανε ότι το φυλλομετρά και το έβαλε στην άκρη της έδρας με έναν μορφασμό ζητώντας μας να κάνουμε το ίδιο. Σαστίσαμε. Το «ιερό» βιβλίο στην άκρη; Εβγαλε ένα άλλο από την τσάντα του και άρχισε να διαβάζει: «Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο…». Το μάθημα είχε αρχίσει. Η ζωή είχε αρχίσει. Με ποίηση. Εκτός διδακτέας ύλης.
Ο κύριος Νίκος ήταν πολύ αυστηρός, όταν ήμασταν αδιάβαστοι, σχεδόν ανελέητος στα σχόλιά του. Θυμάμαι μια φορά που ένας συμμαθητής μου δεν μπορούσε να λύσει μια άσκηση στον πίνακα και του υπαγόρευσε να γράψει το εξής: «Ο Γιάννης αποφάσισε, όταν μεγαλώσει, να γίνει κομμώτρια». Αυτό δεν τους εμπόδισε, δάσκαλο και μαθητή, να παίξουν ένα εκπληκτικό μονότερμα στο επόμενο διάλειμμα (περιττό να πω ότι ο Γιάννης έγινε ένας από τους καλύτερους Ελληνες επιστήμονες στις ΗΠΑ!).
Νομίζω ότι ο κύριος Νίκος -καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται- μας έμαθε κάτι περισσότερο από γράμματα εκείνα τα έξι χρόνια: Μας έμαθε να αγαπάμε τα γράμματα. Μάθαμε, όμως, και κάτι ακόμη: Ισορροπία. Ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι και τη μελέτη, ανάμεσα στο παραμύθι και την ιστορία, ανάμεσα στην επιθυμία και τα «πρέπει», ανάμεσα στην ποίηση και τον ορθό λόγο, ανάμεσα στην ασφάλεια του σπιτιού και την πειθαρχία του σχολείου, ανάμεσα στην τρυφερότητα του γονιού και την αυστηρότητα του δασκάλου, ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και τη συλλογικότητα.
Προσπαθώντας να γίνω επαρκής («καλός» είναι μεγάλη κουβέντα) πατέρας, θυμάμαι το δάσκαλό μου και ελπίζω ότι και τα δικά μου παιδιά, όλα τα παιδιά, θα ευτυχήσουν να έχουν τέτοιους δασκάλους…
Ας γίνουμε οι γονείς και οι δάσκαλοι (δηλαδή οι ποιητές) που τους αξίζουν!

Οι φίλοι μας τα δελφίνια


Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Ολοι γνωρίζουμε ότι τα δελφίνια αγαπούν να ακολουθούν στα απόνερα τα καράβια και τα καΐκια.

Είχα μια ενδιαφέρουσα προσωπική εμπειρία της αγάπης των δελφινιών για τη μουσική. Πριν από πολλά χρόνια, ψαρεύοντας με τράτα στις Μικρές Κυκλάδες, ο καπετάνιος έβαζε τη μουσική του ραδιοφώνου αρκετά δυνατά και τότε τα δελφίνια εμφανίζονταν από το πουθενά, λες και χόρευαν γύρω απ’ το καΐκι, ενώ όταν τη χαμήλωνε βουτούσαν στα βάθη και χάνονταν. Αυτό έγινε πολλές φορές, σε διαφορετικές ημέρες, κατ’ επανάληψη.

Δεν ξέρω αν είχαν προτιμήσεις για κάποιο ιδιαίτερο είδος μουσικής, αλλά συνήθως ο σταθμός που ακούγαμε έβαζε νησιώτικα τραγούδια. Το χιούμορ των δελφινιών είναι ανεπανάληπτο. Παίζουν κατ’ αρχήν μεταξύ τους κυνηγητό, κρυφτό ή μεταφέρουν και κρύβουν αντικείμενα ή, ακόμη, εκσφενδονίζουν φύκια το ένα στο άλλο. Επίσης έχουν κινηματογραφηθεί σκανδαλιές που κάνουν τα δελφίνια σε πελεκάνους, θαλάσσιες χελώνες, σουπιές και άλλα είδη. Η συμπεριφορά τους έχει φανερές ομοιότητες με αυτή των δικών μας παιδιών και γι’ αυτό ίσως οι δεσμοί μεταξύ παιδιών και δελφινιών είναι ιδιαίτερα δυνατοί.

Αυτό το διαπίστωσα και ο ίδιος πρόσφατα σε ένα χωριό της Ερυθράς Θάλασσας, όπου δύο ελεύθερα δελφίνια έρχονταν συχνά στην ακτή και έπαιζαν με τον κόσμο.

Ηταν καταπληκτικό το ότι πλησίαζαν χωρίς κανένα φόβο τις δυο μικρές μου κόρες, που κολυμπούσαν και τα καλούσαν με σφυρίγματα, ενώ εμάς τους ενηλίκους δεν μας έδιναν πολλή σημασία όσο κι αν προσπαθούσαμε να τα προσελκύσουμε.

Προπαντός δεν μας άφηναν με τίποτε να τα χαϊδέψουμε, όπως άφηναν τα παιδιά.

Υπάρχει πλήθος μαρτυριών ότι η συμπεριφορά των δελφινιών προς μια έγκυο γυναίκα αλλάζει όταν «βλέπουν» μέσα της το βρέφος. Τότε της συμπεριφέρονται όπως και στα δικά τους θηλυκά σε περίοδο κυοφορίας, με προστατευτικό πνεύμα και τρυφερότητα.

Επίσης έχουν γίνει πειράματα γέννησης ανθρώπινων βρεφών στο νερό σε χώρους όπου υπάρχουν δελφίνια.

Ως γνωστόν τα νεογέννητα ανθρώπινα βρέφη μπορούν να κολυμπούν κάτω από την επιφάνεια χωρίς να χρειάζεται να αναπνέουν, σαν να βρίσκονται ακόμη στο ενδομήτριο ύδωρ. Είναι αξιοθαύμαστη η συμπεριφορά των δελφινιών προς αυτά τα βρέφη. Τους συμπεριφέρονται σαν να είναι δικά τους παιδιά και παρατηρήθηκε ότι παιδιά που μεγάλωσαν με δελφίνια έγιναν πολύ πιο υγιή, ζωντανά και δυνατά από άλλα.

Πηγή: Ο μαγικός κόσμος των δελφινιών

(Επειδή δεν είναι βέβαιον ότι θα ανοίξει το link, μπορείτε να βρείτε το άρθρο στο «Άλλο βήμα», βάζοντας στην αναζήτηση την φράση «Ο μαγικός κόσμος των δελφινιών»)

Δες και: Δελφίνια

Όπου θα βρείτε κι ένα πολύ ωραίο κείμενο για τα παιδιά: Οι φίλοι μας τα δελφίνια

Άκουσε:

Dolphins Delight1
Dolphins Delight2
Dolphins Delight3
Dolphins Delight4
Dolphins Delight5
Dolphins Delight6
Dolphins Delight7

Πως ήλθα στον κόσμο μαμά?

Image Hosted by ImageShack.us
picture by Google

Χθες βράδυ έζησα μια συγκλονιστική εμπειρία κατά τη διάρκεια της Ομάδας της Οικογένειας στο Καφέ Σχολειό . Η συντονίστρια πρότεινε να κάνουμε ένα βίωμα με θέμα πως ήλθαμε στον κόσμο από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι και την ώρα που γεννηθήκαμε.
Πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν κρατήσει μνήμες από την περίοδο της κυήσεως και τις επαναφέρουν σε δεδομένες στιγμές. Αναρωτιόμουν αν και εγώ είχα ανάλογες ενθυμίσεις.

Μέσα από διαλογισμό και αναπνοές χαλάρωσης, φτάσαμε στο στάδιο πριν από τη σύλληψη όπου οι γεννήτορες κάνοντας έρωτα μας καλούν να έλθουμε στο φυσικό κόσμο. Μετά ακολούθησε η εγκατάσταση του κυττάρου στη μήτρα, ο πολλαπλασιασμός του και η δημιουργία του εμβρύου. Αντιλαμβανόμουν ως έμβρυο τις φωνές στο εξωτερικό περιβάλλον, τις αντιδράσεις της μητέρας, τις δικές μου αντιδράσεις, το φόβο που αισθάνθηκα καθώς ερχόμουν στη ζωή, το κλάμα, την αγκαλιά της μάνας και τη θερμοκοιτίδα όπου παρέμεινα. Μετά μας ζητήθηκε να πάρουμε αγκαλιά τον πλησίον μας και εκεί η καλή μου φίλη μου προσέφερε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη που εγώ την ένιωσα σαν να ήμουν ένα μωρό που την είχα ανάγκη!

Πολλά από αυτά που βίωσα ως συναισθήματα τις πρώτες στιγμές της γέννησης, υπάρχουν ακόμα στη ζωή μου και μέχρι χθες δεν ήξερα καν το γιατί. Είναι η ρίζα της συμπεριφοράς μου, εκεί που εδράζονται και οι βαθύτεροι φόβοι και ανασφάλειές μου. Συγκλονίστηκα! Μετά το βίωμα που ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη για αρκετή ώρα, ήλθε η γαλήνη. Έχω την αίσθηση πως ένωσα κάποια κομμάτια της ψυχής μου καλύτερα, έκανα σύνδεση με την απαρχή της ύπαρξής μου στη Γη και αυτό με ενδυνάμωσε εντέλει.

Το βράδυ γυρνώντας πότησα τον κήπο μου, βιαζόμουν κιόλας να φάω γιατί ήταν η ώρα περασμένη και ήθελα να τελειώνω με το πότισμα. Πήγα στο πεύκο μου στον κήπο και του μίλησα. Το αγκάλιασα κιόλας για πρώτη φορά μα δεν κατάλαβα πολλά από την επαφή μας.

Δώρο ανέλπιστο αυτή η εμπειρία, το δίχως άλλο! Σήμερα πάλι στα καθ’ημάς, βλέπω και αισθάνομαι την σκληρότητα, την επιθετικότητα αλλά και την απελπισία αυτού του κόσμου τόσο στα ιστολόγια αλλά και στην πραγματικότητα. Δεν το αντέχω, σκίζονται τα σωθικά μου, προτιμώ να βαδίσω την ανεπαίσθητη πορεία μου στη γη σαν να πατώ σε ριζόχαρτο, παρά να ξεσκίζω και να ματώνω και άλλους στο πέρασμά μου. Μην κρίνετε ίνα να μην κριθείτε, πόσο δίκιο είχε ο Κύριος, όταν έλεγε αυτές τις κουβέντες 2000+ χρόνια πριν!

Συγχωρέστε με, μα έτσι νιώθω…

Marialena, 26/06/2006

σ.σ. Θέλω να συγχαρώ κάθε έναν από τους φίλους του Χαμομηλιού που στολίζουν με τέτοια εξαιρετικά δείγματα ευαισθησίας, αυτή την φιλόξενη σελίδα αφιερωμένη στην ελπίδα του Κόσμου, τα παιδιά! Ο Θεός να μας έχει όλους καλά να προστατεύουμε τα χαμομηλάκια μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από την επαφή μας, φίλες και φίλοι!

Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις. Ετικέτες: . 4 Σχόλια »

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος — Ελένη Βακαλό

(απόσπασμα)

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας…

… ας προσπαθήσουμε να μην συνεχίσουμε την ιστορία… ας σπάσουμε τον κρίκο…

Από: Η συντροφιά του χαμομηλιού αγγελόσκονη

Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις, Ποίηση. Ετικέτες: , . 10 Σχόλια »

Είμαι ο Ιωακείμ…

Είμαι ο Ιωακείμ
Γεια σας το όνομά μου είναι Ιωακείμ Φροσύνης.

Είμαι 15 χρονών και πηγαίνω στην Γ Γυμνασίου του 1ου Γυμνασίου Θέρμης Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκα με σύνδρομο Down και όπως καταλαβαίνετε έχω κάποιες διαφορές από τα παιδιά της ηλικίας μου, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να προοδεύσω.
Για να φτάσω ως εδώ πέρασα κάποια στάδια. Θέλετε να σας πω την ιστορία μου; Τα πράγματα ήταν λίγο δύσκολα για μένα στην αρχή, γιατί είχα σοβαρή καρδιακή πάθηση και έπρεπε πολύ γρήγορα να χειρουργηθώ για να γίνω καλά.

Έτσι οι γονείς μου με πήγαν στην Αγγλία και μετά από δύο εγχειρίσεις έγινα καλά και μπόρεσα να αναπτυχθώ. Αργότερα όταν ήμουν 4 χρονών οι γονείς μου με πήγαν στην Αμερική, όπου εκπαιδεύτηκαν για μένα και ακολούθησα το πρόγραμμα του Glenn Doman στη Φιλαδέλφεια.

Τότε άρχισε ένας δύσκολος αλλά ευχάριστος αγώνας για μένα και την οικογένειά μου. Καθημερινά έκανα ασκήσεις γυμναστικής και διάβασμα, όλα μαζί 8 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα. Έκανα ασκήσεις στο πάτωμα, κολύμπι, μονόζυγο, τρέξιμο, περπάτημα, διάβασμα, γράψιμο με το χέρι και στο κομπιούτερ.

Ακόμη είχα αρκετές υπευθυνότητες και βοηθούσα τη μαμά στις δουλειές του σπιτιού. Τώρα μετά από 11 χρόνια συνεχίζω με χαρά το πρόγραμμά μου και πηγαίνω στο κανονικό σχολείο. Μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου, αυτοεξυπηρετούμαι, κάνω δουλειές στο σπίτι και συνεχίζω τη γυμναστική στο γήπεδο.

Η αγαπημένη μου ασχολία είναι το διάβασμα και το παιχνίδι, ααα, δεν σας το είπα μπορώ να μιλώ και να ξεχωρίζω Αγγλικά και Γερμανικά.

Γεια σας γεια σας.

A περιμένω και τα e-mail σας στο ioakim@frossinis.gr

Όσοι θέλουν μπορώ να τους στείλω και το DVD και το βιβλίο που έχω με το πρόγραμμα που έκανα όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ωραίο θα σας αρέσει.

http://www.frossinis.gr/

Μάθε παιδί μου πως…

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Βρήκα στο Artclick αυτό το άρθρο που νομίζω πως μας ενδιαφέρει, μιας και άπτεται του ζητήματος της σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών και πόσο διαφέρουν η θεωρία από την πραξη…

Ελπίζω να δόσει το έναυσμα για μια γόνιμη συζήτηση.
Αρέσει σε %d bloggers: