ΑΥΤΗ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Λενέλ’, την Λιολιό και τον παππού τον Χρήστο. Καλό σας ταξείδι. Και να μ’αγαπάτε από εκεί που είστε. Τ’αρνέλ’σας

Γεννήθηκα ένα αυγουστιάτικο βράδυ πίσω από την εκκλησιά της φωτογραφίας.
Μετά από τάμα της μάνας μου να φορά για όσο ζεί μαύρα ρούχα τον Δεκαπεντάυγουστο, κάτι που το κάνει όλο το νησί.
Ίσως είμαι προκατειλημμένος. Πατρίδα βλέπετε. Και όχι μόνο. Εκεί γεννήθηκα, μεγάλωσα, έμαθα τα πρώτα γράμματα, είδα πρώτη φορά θέατρο αλλά και μπαλέτο flamenco.
Μου είναι δύσκολο να μιλάω για μένα, αλλά πολύ πιο δύσκολο να γράψω για την Μυτιλήνη. Το θεωρούσα εύκολο. Οι σκέψεις πολλές, οι αναμνήσεις περισσότερες.
Τα λόγια λίγα. Φτωχά. Πως μπροστά σε μία οθόνη να περιγράψεις τα καλύτερα χρόνια, τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισες ποτέ που γίναν ο παππούς σου, η γιαγιά σου, η θεία σου και κολλητή σου. Ας δανειστώ λοιπόν από μία έκδοση του 1983 της Λεσβιακής Παροικίας και από το βιβλίο ¨Παλιά Μυτιλήνη, οι μαχαλάδες μας¨ δύο αποσπάσματα.
Ένα του Ασημάκη Πανσέληνου που προλογίζει το νησί μας, και ένα του Μίλτη Παρασκευαϊδη που μιλά για την γειτονιά που μεγάλωσα, Το Κιόσκι.
………. Να μιλάει ένας Μυτιληνιός για την Μυτιλήνη μπορεί να σας πεί και ψέματα, χωρίς να το θέλει, -είναι σαν να μιλά για τον εαυτό, γιατί είναι και ο ίδιος ένα κομμάτι του τόπου του, ένα κλαδί ας πούμε, από λιόδεντρο.
Αλλά σκέφτομαι πάλι, πως στη μυστική και ανεξερεύνητη περιπέτεια της ανθρώπινης σκέψης και η φαντασίωση είναι αλήθεια. Η γενιά μου το δοκίμασε. Το ξέρει καλά.
Ότι κι αν πεις ωστόσο, είναι αυτό το νησί μας ένα κομμάτι ευλογημένο από χίλιες μυστηριώδικες δυνάμεις, από τις αρχαίες θεότητες του ουρανού και της γης, από τα χριστιανικά ερημοκλήσια που είναι σκορπισμένα στις λαγκαδιές του, ίσαμε ακόμα και από μας τους ίδιους τους ντόπιους καλαμαράδες του, που φτιάχνουν ή απλώς εκφράζουν τον θρύλο του.
Σε όλες τις ώρες του χρόνου, στις καταιγίδες και στις ηλιοφεγγιές, υπάρχει διαχυμένη στην φύση μιά δύναμη και μιά ομορφιά, που ανασκαλεύει ήρεμα και ανεπαίσθητα τα σπλάχνα του ανθρώπου και στρέφει πίσω την σκέψη του, στις ομιχλώδεις αρχές της ζωής. Κάτι θα αφήνει τούτο στον χαρακτήρα μας. Δεν μπορεί…
Το καλοκαίρι το φώς του ουρανού, η ανταύγεια του πελάγου και η μαρμαρυγή της λεύκας, του πεύκου και της ελιάς, φτιάνουν μια ατμόσφαιρα παγανιστική που σκεπάζει τα πάντα και ιριδίζει στα μάτια της κοπέλας που ΄ναι στο πλάι σου, μιά εβδία λεσβιακή.
Μέσα από αυτή την παράξενη ατμόσφαιρα κι εμείς οι Μυτιληνιοί παίρνουμε κάποιο στοιχείο αρχέγονο και ταυτόχρονα καλλιεργημένο, μιά πίστη στην ύλη της γης που διαφεντέβει τη ζωή και τον θάνατο και μιά το ίδιο χαρακτηριστική άπωση σε ότι είναι πρόσθετο κοινωνικό μεγαλείο, αξιώμα, κούφια λόγια, παράσημα κι ότι άλλο θαμπώνει αυτό το θαύμα που είναι ο άνθρωπος καθαυτός………

……….Την περίοδο 1920-1940 οι Μυτιληνιοί όχι μόνον της Κουλμπάρας, αλλά και των άλλων μαχαλάδων, προτιμούσαν την ευρύχωρη πλατεία της κορυφής του παραθαλάσσιου υψώματος ¨Κιόσκι¨ για την απόλαυση της λιακάδας, για καταφύγιο αναψυχής τις απογευμαατινές και βραδυνές ώρες των θερμότερων ημερονυχτίων του καλοκαιριού, και για εξασφάλιση πανοραμικής θέας των ωραιότερων ακτών της Λέσβου και της απλόχωρης θάλασσας που εκτείνεται, έως τα μενεξεδένια βουναλάκια της Αιολικής παραλίας, με αμέτρητες ποικιλίες και στιγμιαίες μεταλλαγές χρωματιστών αποχρώσεων και ιριδισμών στην καθρεφτένια λαμπερή επιφάνειά της.
Στην πλατεία του υψώματος του ¨Κιοσκιού¨ εσύχναζαν τότε και όλοι οι Μυτιληνιοί μύστες της θρησκείας της Ομορφιάς για το προσκύνημα της γοητείας των πανσελήνων και όλων των άλλων φάσεων της Σαπφικής ¨σελάννας¨, που απελάμβαναν έως την μία μετά τα μεσάνυχτα κατά την συνήθεια της εποχής, εκείνης………

Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Θυμάμαι το δάσκαλό μου…

«Το μικρό μου παιδί / σοβαρή αταξία έκανε πάλι. / Στο πεζούλι του σύμπαντος / σκαρφάλωσε, / σκούντησε με το χέρι του
/ το κρεμασμένο / στον τοίχο τ’ ουρανού / κόκκινο πιάτο, / κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε / που είδε τον ήλιο / ντυμένο ρούχα παιδικά / να κατεβαίνει / τρέχοντας / της φαντασίας μου τη σκάλα / και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα / και μαλώνω αυστηρά / το μικρό μου παιδί / ενώ κλέβω κρυφά / τον χυμένο επάνω του ήλιο».

Κική Δημουλά («Εκστασις», 1958)
Θυμάμαι το δάσκαλό μου. Ξερακιανός, σχετικά μικρόσωμος, γύρω στα 35, Κωνσταντινουπολίτης. Μας είχε φανεί πολύ αυστηρός στην αρχή, είχαμε φοβηθεί λίγο όταν το είδαμε -πρωτάκια τότε- να μπαίνει στην τάξη, όμως αυτός ο φόβος κράτησε ελάχιστα λεπτά. «Ονομα και τι ομάδα είσαι» ήταν η πρώτη του ερώτηση που έσπασε τον παγετώνα κι αφού απαντήσαμε όλοι, δήλωσε: «Δε θα τα πάμε καθόλου καλά!», για να προσθέσει «Εγώ είμαι ΑΕΚτζής! Κουρέλες!». Με το «κουρέλες» καταλάβαμε ότι ο κύριος Νίκος μιλάει τη γλώσσα μας και ξεσπάσαμε σε γέλια μαζί του. Ευτυχισμένα γέλια. Δε θα τα ξεχάσω. Η πρώτη μου επαφή με το σχολείο ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου.
Υστερα πήρε το αναγνωστικό, έκανε ότι το φυλλομετρά και το έβαλε στην άκρη της έδρας με έναν μορφασμό ζητώντας μας να κάνουμε το ίδιο. Σαστίσαμε. Το «ιερό» βιβλίο στην άκρη; Εβγαλε ένα άλλο από την τσάντα του και άρχισε να διαβάζει: «Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο…». Το μάθημα είχε αρχίσει. Η ζωή είχε αρχίσει. Με ποίηση. Εκτός διδακτέας ύλης.
Ο κύριος Νίκος ήταν πολύ αυστηρός, όταν ήμασταν αδιάβαστοι, σχεδόν ανελέητος στα σχόλιά του. Θυμάμαι μια φορά που ένας συμμαθητής μου δεν μπορούσε να λύσει μια άσκηση στον πίνακα και του υπαγόρευσε να γράψει το εξής: «Ο Γιάννης αποφάσισε, όταν μεγαλώσει, να γίνει κομμώτρια». Αυτό δεν τους εμπόδισε, δάσκαλο και μαθητή, να παίξουν ένα εκπληκτικό μονότερμα στο επόμενο διάλειμμα (περιττό να πω ότι ο Γιάννης έγινε ένας από τους καλύτερους Ελληνες επιστήμονες στις ΗΠΑ!).
Νομίζω ότι ο κύριος Νίκος -καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται- μας έμαθε κάτι περισσότερο από γράμματα εκείνα τα έξι χρόνια: Μας έμαθε να αγαπάμε τα γράμματα. Μάθαμε, όμως, και κάτι ακόμη: Ισορροπία. Ισορροπία ανάμεσα στο παιχνίδι και τη μελέτη, ανάμεσα στο παραμύθι και την ιστορία, ανάμεσα στην επιθυμία και τα «πρέπει», ανάμεσα στην ποίηση και τον ορθό λόγο, ανάμεσα στην ασφάλεια του σπιτιού και την πειθαρχία του σχολείου, ανάμεσα στην τρυφερότητα του γονιού και την αυστηρότητα του δασκάλου, ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και τη συλλογικότητα.
Προσπαθώντας να γίνω επαρκής («καλός» είναι μεγάλη κουβέντα) πατέρας, θυμάμαι το δάσκαλό μου και ελπίζω ότι και τα δικά μου παιδιά, όλα τα παιδιά, θα ευτυχήσουν να έχουν τέτοιους δασκάλους…
Ας γίνουμε οι γονείς και οι δάσκαλοι (δηλαδή οι ποιητές) που τους αξίζουν!

Οι φίλοι μας τα δελφίνια


Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Ολοι γνωρίζουμε ότι τα δελφίνια αγαπούν να ακολουθούν στα απόνερα τα καράβια και τα καΐκια.

Είχα μια ενδιαφέρουσα προσωπική εμπειρία της αγάπης των δελφινιών για τη μουσική. Πριν από πολλά χρόνια, ψαρεύοντας με τράτα στις Μικρές Κυκλάδες, ο καπετάνιος έβαζε τη μουσική του ραδιοφώνου αρκετά δυνατά και τότε τα δελφίνια εμφανίζονταν από το πουθενά, λες και χόρευαν γύρω απ’ το καΐκι, ενώ όταν τη χαμήλωνε βουτούσαν στα βάθη και χάνονταν. Αυτό έγινε πολλές φορές, σε διαφορετικές ημέρες, κατ’ επανάληψη.

Δεν ξέρω αν είχαν προτιμήσεις για κάποιο ιδιαίτερο είδος μουσικής, αλλά συνήθως ο σταθμός που ακούγαμε έβαζε νησιώτικα τραγούδια. Το χιούμορ των δελφινιών είναι ανεπανάληπτο. Παίζουν κατ’ αρχήν μεταξύ τους κυνηγητό, κρυφτό ή μεταφέρουν και κρύβουν αντικείμενα ή, ακόμη, εκσφενδονίζουν φύκια το ένα στο άλλο. Επίσης έχουν κινηματογραφηθεί σκανδαλιές που κάνουν τα δελφίνια σε πελεκάνους, θαλάσσιες χελώνες, σουπιές και άλλα είδη. Η συμπεριφορά τους έχει φανερές ομοιότητες με αυτή των δικών μας παιδιών και γι’ αυτό ίσως οι δεσμοί μεταξύ παιδιών και δελφινιών είναι ιδιαίτερα δυνατοί.

Αυτό το διαπίστωσα και ο ίδιος πρόσφατα σε ένα χωριό της Ερυθράς Θάλασσας, όπου δύο ελεύθερα δελφίνια έρχονταν συχνά στην ακτή και έπαιζαν με τον κόσμο.

Ηταν καταπληκτικό το ότι πλησίαζαν χωρίς κανένα φόβο τις δυο μικρές μου κόρες, που κολυμπούσαν και τα καλούσαν με σφυρίγματα, ενώ εμάς τους ενηλίκους δεν μας έδιναν πολλή σημασία όσο κι αν προσπαθούσαμε να τα προσελκύσουμε.

Προπαντός δεν μας άφηναν με τίποτε να τα χαϊδέψουμε, όπως άφηναν τα παιδιά.

Υπάρχει πλήθος μαρτυριών ότι η συμπεριφορά των δελφινιών προς μια έγκυο γυναίκα αλλάζει όταν «βλέπουν» μέσα της το βρέφος. Τότε της συμπεριφέρονται όπως και στα δικά τους θηλυκά σε περίοδο κυοφορίας, με προστατευτικό πνεύμα και τρυφερότητα.

Επίσης έχουν γίνει πειράματα γέννησης ανθρώπινων βρεφών στο νερό σε χώρους όπου υπάρχουν δελφίνια.

Ως γνωστόν τα νεογέννητα ανθρώπινα βρέφη μπορούν να κολυμπούν κάτω από την επιφάνεια χωρίς να χρειάζεται να αναπνέουν, σαν να βρίσκονται ακόμη στο ενδομήτριο ύδωρ. Είναι αξιοθαύμαστη η συμπεριφορά των δελφινιών προς αυτά τα βρέφη. Τους συμπεριφέρονται σαν να είναι δικά τους παιδιά και παρατηρήθηκε ότι παιδιά που μεγάλωσαν με δελφίνια έγιναν πολύ πιο υγιή, ζωντανά και δυνατά από άλλα.

Πηγή: Ο μαγικός κόσμος των δελφινιών

(Επειδή δεν είναι βέβαιον ότι θα ανοίξει το link, μπορείτε να βρείτε το άρθρο στο «Άλλο βήμα», βάζοντας στην αναζήτηση την φράση «Ο μαγικός κόσμος των δελφινιών»)

Δες και: Δελφίνια

Όπου θα βρείτε κι ένα πολύ ωραίο κείμενο για τα παιδιά: Οι φίλοι μας τα δελφίνια

Άκουσε:

Dolphins Delight1
Dolphins Delight2
Dolphins Delight3
Dolphins Delight4
Dolphins Delight5
Dolphins Delight6
Dolphins Delight7

Πως ήλθα στον κόσμο μαμά?

Image Hosted by ImageShack.us
picture by Google

Χθες βράδυ έζησα μια συγκλονιστική εμπειρία κατά τη διάρκεια της Ομάδας της Οικογένειας στο Καφέ Σχολειό . Η συντονίστρια πρότεινε να κάνουμε ένα βίωμα με θέμα πως ήλθαμε στον κόσμο από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι και την ώρα που γεννηθήκαμε.
Πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν κρατήσει μνήμες από την περίοδο της κυήσεως και τις επαναφέρουν σε δεδομένες στιγμές. Αναρωτιόμουν αν και εγώ είχα ανάλογες ενθυμίσεις.

Μέσα από διαλογισμό και αναπνοές χαλάρωσης, φτάσαμε στο στάδιο πριν από τη σύλληψη όπου οι γεννήτορες κάνοντας έρωτα μας καλούν να έλθουμε στο φυσικό κόσμο. Μετά ακολούθησε η εγκατάσταση του κυττάρου στη μήτρα, ο πολλαπλασιασμός του και η δημιουργία του εμβρύου. Αντιλαμβανόμουν ως έμβρυο τις φωνές στο εξωτερικό περιβάλλον, τις αντιδράσεις της μητέρας, τις δικές μου αντιδράσεις, το φόβο που αισθάνθηκα καθώς ερχόμουν στη ζωή, το κλάμα, την αγκαλιά της μάνας και τη θερμοκοιτίδα όπου παρέμεινα. Μετά μας ζητήθηκε να πάρουμε αγκαλιά τον πλησίον μας και εκεί η καλή μου φίλη μου προσέφερε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη που εγώ την ένιωσα σαν να ήμουν ένα μωρό που την είχα ανάγκη!

Πολλά από αυτά που βίωσα ως συναισθήματα τις πρώτες στιγμές της γέννησης, υπάρχουν ακόμα στη ζωή μου και μέχρι χθες δεν ήξερα καν το γιατί. Είναι η ρίζα της συμπεριφοράς μου, εκεί που εδράζονται και οι βαθύτεροι φόβοι και ανασφάλειές μου. Συγκλονίστηκα! Μετά το βίωμα που ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη για αρκετή ώρα, ήλθε η γαλήνη. Έχω την αίσθηση πως ένωσα κάποια κομμάτια της ψυχής μου καλύτερα, έκανα σύνδεση με την απαρχή της ύπαρξής μου στη Γη και αυτό με ενδυνάμωσε εντέλει.

Το βράδυ γυρνώντας πότησα τον κήπο μου, βιαζόμουν κιόλας να φάω γιατί ήταν η ώρα περασμένη και ήθελα να τελειώνω με το πότισμα. Πήγα στο πεύκο μου στον κήπο και του μίλησα. Το αγκάλιασα κιόλας για πρώτη φορά μα δεν κατάλαβα πολλά από την επαφή μας.

Δώρο ανέλπιστο αυτή η εμπειρία, το δίχως άλλο! Σήμερα πάλι στα καθ’ημάς, βλέπω και αισθάνομαι την σκληρότητα, την επιθετικότητα αλλά και την απελπισία αυτού του κόσμου τόσο στα ιστολόγια αλλά και στην πραγματικότητα. Δεν το αντέχω, σκίζονται τα σωθικά μου, προτιμώ να βαδίσω την ανεπαίσθητη πορεία μου στη γη σαν να πατώ σε ριζόχαρτο, παρά να ξεσκίζω και να ματώνω και άλλους στο πέρασμά μου. Μην κρίνετε ίνα να μην κριθείτε, πόσο δίκιο είχε ο Κύριος, όταν έλεγε αυτές τις κουβέντες 2000+ χρόνια πριν!

Συγχωρέστε με, μα έτσι νιώθω…

Marialena, 26/06/2006

σ.σ. Θέλω να συγχαρώ κάθε έναν από τους φίλους του Χαμομηλιού που στολίζουν με τέτοια εξαιρετικά δείγματα ευαισθησίας, αυτή την φιλόξενη σελίδα αφιερωμένη στην ελπίδα του Κόσμου, τα παιδιά! Ο Θεός να μας έχει όλους καλά να προστατεύουμε τα χαμομηλάκια μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από την επαφή μας, φίλες και φίλοι!

Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις. Ετικέτες: . 4 Σχόλια »

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος — Ελένη Βακαλό

(απόσπασμα)

Θα σας πω πώς έγινε
Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο
Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε
Τόσο πολύ λυπήθηκε που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα
Τι τα θες τι τα γυρεύεις
Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο
Και καλύτερα να πούμε
Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε
Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;
Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες
Άρχισε λοιπόν και κείνος
Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας…

… ας προσπαθήσουμε να μην συνεχίσουμε την ιστορία… ας σπάσουμε τον κρίκο…

Από: Η συντροφιά του χαμομηλιού αγγελόσκονη

Αναρτήθηκε στις - Αφηγήσεις, Ποίηση. Ετικέτες: , . 10 Σχόλια »

Είμαι ο Ιωακείμ…

Είμαι ο Ιωακείμ
Γεια σας το όνομά μου είναι Ιωακείμ Φροσύνης.

Είμαι 15 χρονών και πηγαίνω στην Γ Γυμνασίου του 1ου Γυμνασίου Θέρμης Θεσσαλονίκης. Γεννήθηκα με σύνδρομο Down και όπως καταλαβαίνετε έχω κάποιες διαφορές από τα παιδιά της ηλικίας μου, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να προοδεύσω.
Για να φτάσω ως εδώ πέρασα κάποια στάδια. Θέλετε να σας πω την ιστορία μου; Τα πράγματα ήταν λίγο δύσκολα για μένα στην αρχή, γιατί είχα σοβαρή καρδιακή πάθηση και έπρεπε πολύ γρήγορα να χειρουργηθώ για να γίνω καλά.

Έτσι οι γονείς μου με πήγαν στην Αγγλία και μετά από δύο εγχειρίσεις έγινα καλά και μπόρεσα να αναπτυχθώ. Αργότερα όταν ήμουν 4 χρονών οι γονείς μου με πήγαν στην Αμερική, όπου εκπαιδεύτηκαν για μένα και ακολούθησα το πρόγραμμα του Glenn Doman στη Φιλαδέλφεια.

Τότε άρχισε ένας δύσκολος αλλά ευχάριστος αγώνας για μένα και την οικογένειά μου. Καθημερινά έκανα ασκήσεις γυμναστικής και διάβασμα, όλα μαζί 8 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα. Έκανα ασκήσεις στο πάτωμα, κολύμπι, μονόζυγο, τρέξιμο, περπάτημα, διάβασμα, γράψιμο με το χέρι και στο κομπιούτερ.

Ακόμη είχα αρκετές υπευθυνότητες και βοηθούσα τη μαμά στις δουλειές του σπιτιού. Τώρα μετά από 11 χρόνια συνεχίζω με χαρά το πρόγραμμά μου και πηγαίνω στο κανονικό σχολείο. Μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου, αυτοεξυπηρετούμαι, κάνω δουλειές στο σπίτι και συνεχίζω τη γυμναστική στο γήπεδο.

Η αγαπημένη μου ασχολία είναι το διάβασμα και το παιχνίδι, ααα, δεν σας το είπα μπορώ να μιλώ και να ξεχωρίζω Αγγλικά και Γερμανικά.

Γεια σας γεια σας.

A περιμένω και τα e-mail σας στο ioakim@frossinis.gr

Όσοι θέλουν μπορώ να τους στείλω και το DVD και το βιβλίο που έχω με το πρόγραμμα που έκανα όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ωραίο θα σας αρέσει.

http://www.frossinis.gr/

Μάθε παιδί μου πως…

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

Βρήκα στο Artclick αυτό το άρθρο που νομίζω πως μας ενδιαφέρει, μιας και άπτεται του ζητήματος της σωστής διαπαιδαγώγησης των παιδιών και πόσο διαφέρουν η θεωρία από την πραξη…

Ελπίζω να δόσει το έναυσμα για μια γόνιμη συζήτηση.

Μια αληθινή ιστορία -efi-

Επιστολή 1η

Ανακάλυψα ότι ο άντρας μου «ο καλός» παρενοχλούσε σεξουαλικά την κόρη μου 5 1/2 χρονών. Είμαι σε σοκ.
Νιώθω τύψεις που δεν ήξερα οτιδήποτε, αλλά πάλι νιώθω χαρά που το έχω ανακαλύψει τώρα. Τον έχουμε εγκαταλείψει, προχώρησα αμέσως σε καταγγελία…
Δεν έχει γυρισμό, έπρεπε να προχωρήσω και να σώσω την κατάσταση. Νιώθω πολύ άσχημα προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για το κοριτσάκι μου και μόνο. Δεν ήθελα να είμαι σαν και αυτές που δεν κατάφεραν να προστατέψουν τα μωρά τους και να δεχτούν την κατάσταση. Θέλω πολύ να βοηθήσω το μωρό μου να μην νιώθει το ίδιο ότι φταίει.

From: efi.chris@starcom.com.cy
Date: Thu, 22 Mar 2007 02:51:59 -0700
Local: Thurs, Mar 22 2007 12:51 pm


Επιστολή 2η

Πως εξηγούμε σε ένα παιδάκι 5 1/2 ετών ότι οι γονείς χωρίζουν και ο λόγος είναι επειδή εγκαταλείψαμε τον πατέρα λόγο σεξουαλικής παρενόχλησης.
Το κοριτσάκι αγαπά τον πατέρα και σίγουρα δεν είναι σε θέση να καταλάβει τι είναι το καλό και τι είναι το κακό.
Το κοριτσάκι μου ήδη παρακολουθείται από ειδικό παιδοψυχίατρο, λογοθεραπεύτρια, και εργοθεραπεύτρια.
Έχει μείνει πίσω από μάθηση και έχει συνεχώς παλινδρόμηση.
Βγάζει θυμό, υστερίες, κλάματα, ξεσπάσματα και υπερκινητικότητα.

From: efi.chris@starcom.com.cy
Date: Mon, 26 Mar 2007 22:30:59 -0700
Local: Tues, Mar 27 2007 8:30 am

Επιστολή 3η

Αγαπητοί μου φίλοι, μετά από 1 1/2 μήνα που φύγαμε από τον άντρα μου και μένουμε με τους γονείς μου εγώ και οι 2 μου κόρες,
για το λόγο ότι ο άντρας μου «πιάστηκε» από την ίδια μου την μητέρα να παρενοχλεί σεξουαλικά την ανήλικη κόρη μας 5 1/2.
Η κόρη μου κατάφερε μέσω συζητήσεων και παιχνιδιών να μου αποκαλύψει το μυστικό που είχε με τον πατέρα της.
Μου είπε στην αρχή ότι έχει ένα μυστικό με κάποιον που ξέρω, ότι δεν είναι μικρός αλλά μεγάλος, ..
«τον ξέρεις μαμά, τον ξέρεις… Έλα μαμά, πες το εσύ ποιός είναι.. «
Της είπα ότι δεν ξέρω για ποιόν μιλά και για τι πράγμα.
Μου είπε ότι έχω ένα μυστικό με τον παπά, ο παπάς μου έλεγε: «είναι το μυστικό μας και δεν το λέμε σε κανέναν»,
ούτε στην μαμά ….
Μετά μου είπε ότι «Ο παπάς με χάιδευε και με άγγιζε στο ‘πατατάκι μου’, (έτσι αποκαλεί τα γεννητικά της όργανα),
μια φορά κάθε μέρα, κάθε μέρα, δεν ξέρω μάμα…
Ο παπάς μου έλεγε είναι το παιχνίδι μας, και είναι το μυστικό μας,
Τότε την ρώτησα και τι έλεγες του παπά?,
Τίποτα, δεν ξέρω ντρεπόμουνα, έλεγα του, ντρέπομαι, και φοβόμουνα να το πω σε κανέναν,
Μάμα μην πεις το μυστικό μου κάποιου, φοβάμαι πολύ φοβάμαι μάμα μου,
Τότε εγώ την αγκάλιασα και της είπα: Μ… δεν φταις εσύ για τίποτα, μπράβο που το έχεις πει της μάμας,
είμαι πολύ περήφανη που σε έχω και σε αγαπώ πολύ.
Με παρακάλεσε να μην το πω σε κανέναν γιατί φοβάται πολύ…

Εδώ και 1 1/2 μήνα η υπόθεση προχωρά με λειτουργούς, παιδοψυχίατρους, δικαστές, αστυνομικούς,
λειτουργούς από τμήμα Βία στην οικογένεια
Η κυβέρνηση και οι νόμοι μας είναι αρκετά πίσω όμως,

Κοριτσάκι μου μακάρι να μπορούσα να κρατήσω το μυστικό σου βαθιά στην καρδιά μου,
δυστυχώς όλοι οι πιο πάνω το ξέρουν,
μια μέρα θα έχω την δύναμη να σου πω την αλήθεια,
θα κάνουμε υπομονή και ο Θεός θα μας δικαιώσει..
Σ’ αγαπώ κοριτσάκι μου και ξέρω τι περνάς…

From: Efi Chris… Sent: Tuesday, April 17, 2007 8:27 AMTo: hamomili@gmail.com

Επιστολή 4η

Αγαπητοί μου φίλοι,
Είμαι πολύ απογοητευμένη, ενώ εδώ και 3 μήνες με την ιστορία που σας έγραψα ότι η μητέρα μου έπιασε τον άντρα μου να παρενοχλεί στα γενετικά της όργανα την ανήλικη κόρη μου 5 ½ ετών , ενώ η υπόθεση από τις 5/3 προχώρησε σε καταγγελία, ενώ υπάρχει γραπτή μαρτυρία ότι η κόρη μου βρήκε το θάρρος και την ωριμότητα να μου μιλήσει για το θέμα και να μου το αποκαλύψει, ανακαλύπτω ότι πολύ από πλευράς (δικαιοσύνης και αστυνομίας, λειτουργούς από το τμήμα ευημερίας,),έχουν τις αμφιβολίες τους και καθυστερούν να προχωρήσουν την υπόθεση μας για ακρόαση στο δικαστήριο.
Μαθαίνω ότι οι δικηγόροι μεταξύ τους μιλούν και κανονίζουν έτσι υποθέσεις για να τις κρύβουν και να μην δικάζονται άτομα. Να έχουν όλοι τα «μέσα», να αποσιωπούν τέτοιους ίδιους υποθέσεις. Τελικά τι γίνεται σε έτσι υποθέσεις ? Ο Γενικός Εισαγγελέας τι θέλει ? να δει από μόνος τους την παρενόχληση? Μια μεγάλη μαρτυρία δηλαδή μιας γυναίκας δεν μετράει? Μιας γυναίκας η οποία είναι σωστή, προσέχει 3 εγγόνια ? μια γυναίκα η οποία ανήκει σε ένα σωστό κοινωνικό κόσμο? Μιας γυναίκας η οποία είναι γυμνάστρια και ξέρει τι της γίνεται?, Μας τρώει το δίκαιο και η ανησυχία.
Ανακάλυψα ότι γνωστή και δημοφιλής παιδοψυχολόγος που παρακολουθούσε την ανήλικη για 1 ½ χρόνο, για διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε με το μωρό , χωρίς να ξέρουμε ότι παρενοχλήθηκε, στοιχεία που θα μπορούσε κάποιος σωστός παιδοψυχολόγος να καταλάβει ότι το μωρό είχε διάφορα συμπτώματα, όπως :,
Προβλήματα στην ομιλία της , επιθετικότητα, οργή , υστερίες, προσκόλληση, παλινδρόμηση , φοβίες, ενδείξεις σε αγγίγματα συνεχώς στα γενετικά της όργανα, και να δείχνει και δίνει τρομερή προσκόλληση σε όλους τους άντρες του κύκλου μας μέχρι και ξένους, Να θέλει να ανεβαίνει πάνω τους και να κάθετε πάνω τους. Η ίδια η παιδοψυχίατρος επειδή φοβήθηκε ότι η υπόθεση πάει στο δικαστήριο και θα είναι και αυτή στη εξέταση, έβγαλε μια έκθεση η οποία ήταν εντελώς ψεύτική, αγνόησε στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι το μωρό έβγαζε τις αλήθειες με το δικό του τρόπο και τα εξαφάνισε εντελώς από την υπόθεση για να μην μπλέξει.
Που είναι η ασφάλεια του παιδιού μου? Ποίος τελικά θέλει να προστατέψει την κόρη μου? Γιατί όλοι βλέπουν μόνο την καριέρα τους και το συμφέρον τους ?
Πώς εγώ θα τους πολεμήσω?, Να βγάλουν την υπόθεση τελικά υπέρ του? , και να έχει όλα τα δικαιώματα να έχει και διανυχτερεύσεις? Και όλα τα νομικά δικαιώματα που έχουν οι χωρισμένοι πατεράδες?,
Άτομο το οποίο για αρρωστημένη σκέψη έκανε αυτή την πράξη? Άτομο το οποίο πρόσφατα έκανε μπάνιο στο κολυμβητήριο ένα ξένο κοριτσάκι γυμνό? ,άτομο το οποίο ανακάλυψα ότι έβλεπε συστηματικά κρυφά πορνό από εμένα? Τι να κάνω πέστε μου? Πως θα δικαιωθώ ? πως αλλιώς θα τις προστατέψω? Έχω ακόμα ένα κοριτσάκι 7 μηνών τι θα γίνει? Βοηθήστε με πως να τους πολεμήσω όλους αυτούς , είμαι δυνατή να τους πολεμήσω , και να το φωνάξω, βοηθήστε με .Όλοι αυτοί που λένε ότι είναι ειδικοί που είναι εδώ να μας βοηθήσουν?

Επιστολή 5η

agapito Hamomili ime H Efi (Efi mia alithini Istoria),
Exo allaxi tin diefthinsi epikinonias mou.

Tha ithela na me simvoulepsete pos antimetopizo tin katastasi me tin kori mou meta ton xorismo.O xorismos afou den itan normal alla logou tis parenoxlisis, to moro kapote pistevi oti otan o papas tis zitise siggnomi gia oti ekane mporoume na imaste mazi. Afto den ine kati pou mpori na gini afou imaste se sxitiki apomakrinsi apo ton idio, vlepi ton μpapa tis me tin parousia mou 3 fores tin ebdomada.H idia ine poli sinxismeni, antidra kai pali asxima pou ton vlepi alla taftoxrona xerete.
To kako ine oti exει meres pou den theli me tipota na ton dεi, omos εime ipoxreomeni apo ton Dikastirio tis Kyprou na mou epivalete na vlepi ta mora. H ipothesi mou den exi anixti akomi ston piniko dikastirio kai exi arketes diskolies. Kano ipomoni oti o dikastis den tha tou dosi dianixterefsi. Den εixa kamia voithia apo to Tmima Εvimerias gia prostasia ton moron mou kai genika to sistima εine poli piso. Prospathi arketa i dikigoros mou kai prospatho na vro tropous na min perasi pote dianixterefisi. Efxome o Theos na me voithisi.
H MAria ine 6 xronon kai xriazete kai apo mena mia sosti kidemonia kai simvouli. To istoriko mou iparxi se sas. To moro agapa ton μpapa tis alla taftoxronos niothi oti kati den ginontan sosta kai antidra me epithesis kai klamata. Niotho oti otan prepi na pame stis epikoinonies εine les kai tis to epivalo kai me misεi.

Ti na kano? simvoulepse me ξana

Efxaristo

Οι Νικητές!!! (αντί για πασχαλινές ευχές)

Διάβασε σε παρακαλώ όλο αυτό, το μικρό κείμενο.

Ο Βασίλης επέμενε, ήταν αποφασισμένος να τους πείσει και είχε ατράνταχτα επιχειρήματα!!!
– Η αντίπαλη ομάδα είναι πιο δυνατή, ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε τον αγώνα είναι να …ξυρίσουμε τα κεφάλια μας.
Οι καλλίτεροι παίκτες του Μουντιάλ ήταν ή φαλακροί ή ξυρισμένοι!!!… (κι αράδιαζε τα ονόματά τους, σαν να επρόκειτο για «φιλαράκια απ’ το στρατό»,-παίζει ρόλο και
η αυτοπεποίθηση-), οι Νικητές δεν έχουν μαλλιά!!!…
Μετά από πολλές συζητήσεις και διαβουλεύσεις, πείστηκαν και οι 2-3 αναποφάσιστοι και έτσι, όλοι μαζί, βρέθηκανστο σαλονάκι του κουρείου.
Ο κυρ’ Μανόλης, ο κουρέας, τους κοίταξε έναν-έναν, πάνω από τα μικροσκοπικά γυαλιά του, ανασηκώνοντας τα φρύδια και σκύβοντας ελαφρά το κεφάλι και ρώτησε με ειρωνική σοβαρότητα:
-Τιιιι… θα κάνουν οι… κύριοι;
– Ξύρισμα, απαντούν κοφτά και αποφασιστικά, μ’ένα στόμα «οι πελάτες».
Ο κουρέας έβαλε τα γέλια.
-Τι να ξυρίσω βρε; Εσείς δεν έχετε ούτε χνούδι ακόμα!!!
-Τα κεφάλια κυρ’ Μανόλη (απάντησε σοβαρά ο Βασίλης και ανέλαβε να τον ενημερώσει για την κρισιμότητα! του ποδοσφαιρικού αγώνα και την επιτακτική ανάγκη! να κερδίσουν τους συνομήλικους αντίπαλους της άλλης γειτονιάς) και όπως είδαμε και στο Μουντιάλ, οι Νικητές δεν έχουν μαλλιά!!!-Χμ… ίσως και να έχετε δίκιο. Οι γονείς σας το ξέρουν;
Οι γονείς είχαν τελικά συναινέσει και είχαν δώσει και τα χρήματα για το «ξύρισμα»!
Καθώς ο κουρέας πατούσε ρυθμικά το πεντάλ για να ανεβάσει την καρέκλα, μονολογούσε, προσπαθώντας να πεισθεί για το εγχείρημα:
«Γιατί όχι; Καλοκαίρι είναι… θα πάνε και διακοπές… ίσως και κατασκήνωση… θα δυναμώσουν και τα μαλλιά… είναι ό,τι πρέπει και για τις …ψείρες!!!»
Πρώτος κάθισε ο Βασίλης, με καμάρι και ύφος «ενθρονισμένου γαλαζοαίματου» και απολάμβανε τις περιποιήσεις του κουρέα!!!
*Η έκβαση του αγώνα δεν τον απασχολούσε καθόλου!
*Είχε πετύχει τον σκοπό του!
*Ολα τα παιδιά της γειτονιάς θα είχαν ξυρισμένα κεφάλια!
Τον αγώνα παρακολούθησαν και οι γονείς και ο αδερφός του Βασίλη, ο Αλέξανδρος.
Είχαν γυρίσει πριν δύο μέρες από το νοσοκομείο, όπου ο Αλέξανδρος είχε υποβληθεί σε μία σοβαρή επέμβαση και χημειοθεραπείες και ήταν κι αυτός …«Νικητής»!!!, όπως και όλα τα παιδιά της γειτονιάς.
Τα συγχαρητήρια που έδιναν όλοι στον αρχηγό της ομάδας, τον Βασίλη,σίγουρα δεν ήταν (μόνον) για την νίκη της ομάδας του!!!…

[Την αληθινή αυτή ιστορία, την άκουσα από γνωστό, σε φιλική παρέα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την συγκίνησή μου.]

ΥΓ Εδώ τελειώνει το κείμενο που μου έστειλε μια φίλη.
Θα ήθελα να προσθέσω πως την ίδια ιστορία έζησα και εγώ.
Όταν τη διάβασα κατάλαβα, πως το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο δάκρυα.
Γιαυτό σου τη στέλνω.
Για να τη στείλεις και εσύ σε άλλους γνωστούς σου.
Απλά, γιά να ξέρουν…
Νίκη

σ.σ. Αυτό το μήνυμα έλαβα λίγο νωρίτερα και με αυτόν τον τρόπο έρχομαι και εγώ να βάλω ένα λιθαράκι στη συντροφιά του Χαμομηλιού. Καλώς σας βρίσκω, φίλες και φίλοι!
Μαριαλένα

ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ


ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ. «Σκότωσαν τον πατέρα μου μπροστά μου. Ηταν μαγαζάτορας. Στις 9 το βράδυ ήρθαν στο σπίτι μας και του είπαν ότι είχαν διαταγή να τον σκοτώσουν επειδή μου επέτρεπε να πάω σχολείο. Οι μοτζαχεντίν με είχαν ήδη υποχρεώσει να σταματήσω το σχολείο, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό. Ηρθαν και σκότωσαν τον πατέρα μου. Δε μπορώ να περιγράψω τι μου έκαναν μετά το φόνο του πατέρα μου» (μαρτυρία 15χρονης που βιάστηκε ομαδικά από τους μοτζαχεντίν στη συνοικία Σελ Σοτούν της Καμπούλ το Μάρτιο του 1994 · από την έκδοση της Διεθνούς Αμνηστίας fghanistan. International responsibility for human rights disaster», 1995, σ.62-3).

ΟΥΓΚΑΝΤΑ. Η 16χρονη Τζ.Α. από την περιοχή Γκούλου απήχθη τον Ιούνιο του 1994 από αντάρτες της ακροδεξιάς οργάνωσης «Στρατός Αντίστασης του Κυρίου» (LRA) και χρησιμοποιήθηκε σαν «σύζυγος» ενός απ’ αυτούς. Ύστερα από μερικούς μήνες κατάφερε να δραπετεύσει. «Γύρισα στο σχολείο», αφηγείται. «Οτι είχα δεί στο βουνό εξακολουθούσε να με ταράζει. Ετρεμα ότι οι αντάρτες θα ερχόντουσαν να με βρούν. Οταν ο δάσκαλος εξηγούσε κάτι, εγώ έβλεπα κι μάκουγα εκείνο το αγόρι που το έσφαξαν επειδή δε μπορούσε να περπατήσει άλλο, να εκλιπαρεί για βοήθεια. Εβαζα τις φωνές και τα άλλα παιδιά γελούσαν μαζί μου. Συνήθιζαν επίσης να με κοροϊδεύουν, να με λένε άχρηστη και γυναίκα των ανταρτών. Στο σπίτι φοβόμουνα να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου. Τη νύχτα έβλεπα άσχημα όνειρα και ξυπνούσα ιδρωμένη ουρλιάζοντας. Οι γονείς μου νόμισαν πως μου είχαν επιτεθεί κακά πνεύματα. Φώναξαν ένα μάγο που με έβαλε να πιώ πικρά βότανα. Ούτε αυτό βοήθησε όμως» (μαρτυρία καταγραμμένη από τη Ρόμπι Μουχουμούζα στο «Girls under guns», World Vision Uganda, Δεκ.1995 ).

ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ. Mεγάλο μέρος των ανήλικων πολεμιστών που υπεράσπισαν τον προμαχώνα των Ταμίλ στη χερσόνησο της Τζάφνα τα τελευταία χρόνια ήταν κορίτσια · από τους 180 «Τίγρεις» που σκοτώθηκαν τον Ιούλιο του 1995 σε επίθεση κατά των κυβερνητικών στρατευμάτων, οι 128 ήταν κορίτσια κάτω των είκοσι χρονών. Σύμφωνα με τον ανταποκριτή του BBC στη Σρι Λάνκα, Τζόρτζ Αρνεϊ, πρόκειται συνήθως για «ένα είδος ημιεθελοντών»: «Υπάρχει μιά κουλτούρα θανάτου και μαρτυρίου στην κοινωνία της Τζάφνα κι αυτό, κατά κάποιο τρόπο, νομίζω πως είναι το σημαντικότερο. Οη την ώρα γύρω σου σε προετοιμάζουν να πεθάνεις ως μάρτυρας για την υπόθεση των Ταμίλ».

ΡΟΥΑΝΤΑ. Νεαρά κορίτσια χρησιμοποιήθηκαν από τους αρχιτέκτονες της γενοκτονίας της Ρουάντα για την εμψύχωση των εκτελεστών, σύμφωνα με την εφημερίδα The Guardian Weekly (3/9/95), επικαλούμενη σχετική έκθεση της ανθρωπιστικής οργάνωσης African Rights. Οι κοπέλες «τραγουδούσαν και ούρλιαζαν, ωθώντας τους φονιάδες σε δράση» κατά τη διάρκεια της μαζικής σφαγής της μειονότητας των Τούτσι και των προοδευτικών Χούτου από τα όργανα του «τροπικού ναζισμού», την άνοιξη του 1994, αναφέρει η έκθεση.

ΒΟΣΝΙΑ. Οπως έδειξε η εμπειρία της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, όταν η σεξουαλική βία ασκείται με συστηματικό τρόπο, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο, έτσι ώστε να εξαναγκάσει ολόκληρες κοινότητες να εγκαταλείψουν τη γή τους. Ομως, και στην προσφυγιά η τραγωδία συνεχίζεται. Οπως καταγράφει η έκδοση της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (1996), «οι γυναίκες και τα κορίτσια που διαλέγουν την προσφυγιά για να ξεφύγουν από το διωγμό και τη βία μπορεί να βρεθούν αντιμέτωπες με μια ακόμα μεγαλύτερη απειλή. Φρουροί συνόρων, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, επόπτες στρατοπέδων σε χώρες ασύλου είναι γνωστό ότι εκμεταλλεύονται τις θέσεις τους απαιτώντας σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκες και κορίτσια πρόσφυγες και ωθώντας τες στην πορνεία».

ΣΟΜΑΛΙΑ. «Στη διαδρομή βλέπαμε παιδιά να τρέχουν επαιτώντας μια κονσέρβα. Τους πετάξαμε ό,τι είχαμε. Λίγες μέρες μετά είδαμε να πουλάνε τις κονσέρβες που τους είχαμε δώσει. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν, είναι ένας άλλος κόσμος. Μια μέρα ήρθε ένας πατέρας με την άρρωστη κόρη του στο νοσοκομείο. Είχε αιματοκρίτη 7, που σημαίνει ότι κανείς δεν ήξερε πώς ζούσε. Κάποια στιγμή είδαμε τον πατέρα του κοριτσιού να στερεί το φαγητό που ‘χαμε φέρει για την κόρη του, τρώγοντάς το ο ίδιος» (Από τη μαρτυρία του υποσμηναγού γιατρού Γιώργου Δελίμπαση, ο οποίος έζησε έξι μήνες στη Σομαλία, μετέχοντας στην ειρηνευτική δύναμη. «Ε», 30.1.1994).

ΛΙΒΕΡΙΑ. «Είδα δέκα με είκοσι ανθρώπους πυροβολημένους, οι περισσότεροι γέροι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να περπατήσουν γρήγορα. Πυροβόλησαν το θείο μου στο κεφάλι και τον σκότωσαν. Μετά ανάγκασαν τον πατέρα μου να του βγάλει τα μυαλά και να τα πετάξει σε κάτι νερά εκεί κοντά. Μετά τον έκαναν να βγάλει τα ρούχα του και να προχωρήσει σε ερωτική πράξη με ένα πτώμα σε αποσύνθεση. Μετά βίασαν την εξαδέλφη μου που ήταν μόνο εννιά χρονών». (Εξιστόρηση των παθών μιας εννιάχρονης Λιβεριανής, προσφυγοπούλας στη Σιέρα Λεόνε. Περιλαμβάνεται στη μελέτη της εμπειρογνώμονος του Γ.Γ του ΟΗΕ, Graca Machel. Νοέμβριος 1996).

ΟΝΔΟΥΡΑ. «Στην ηλικία των 13 ετών, μπήκα στο μαθητικό κίνημα. Ονειρευόμουν να συνεισφέρω στην αλλαγή των πραγμάτων προς το καλύτερο, έτσι ώστε τα παιδιά να μην πεινάνε. Αργότερα μπήκα στη στρατιωτική πτέρυγα. Είχα όλη την απειρία και τους φόβους ενός μικρού κοριτσιού. Ανακάλυψα ότι τα κορίτσια υποχρεώνονταν να διατηρούν σεξουαλικές σχέσεις με τους στρατιώτες για να απαλύνουν τη λύπη τους. Και ποιος θα απαλύνει το δικό μας πόνο που πηγαίναμε με ανθρώπους που ελάχιστα γνωρίζαμε; Σε πολύ νεαρή ηλικία γνώρισα την εμπειρία της έκτρωσης. Παρά το γεγονός ότι εκπλήρωνα τις υποχρεώσεις μου, με κακοποίησαν και καταρράκωσαν την αξιοπρέπειά μου. Και πάνω απ’ όλα, δεν κατάλαβαν ότι ήμουν ένα παιδί και είχα κι εγώ δικαιώματα». (Αφήγηση νεαρής από την Ονδούρα που έζησε σε στρατιωτικές ομάδες. 1996).

(Ελευθεροτυπία, 6/4/1997)

Αρέσει σε %d bloggers: