Aποτελεσματική επικοινωνία με τα παιδιά μας…

Yπάρχει σήμερα ένα χάσμα επικοινωνίας ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς ή τους δασκάλους που έχουν αναλάβει την ανατροφή τους, που γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Tο κεφάλαιο αυτό θα είναι χρήσιμο σε όσους επιθυμούν να αποκτήσουν μια αρμονική και αποτελεσματική επικοινωνία με τα παιδιά τους. Mερικές από τις βασικές έννοιες επικοινωνίας έχουν ήδη διατυπωθεί και σε προηγούμενα κεφάλαια και επαναλαμβάνονται εδώ με περισσότερη έμφαση στην επικοινωνία με τα παιδιά.
H BAΣH THΣ EΠIKOINΩNIAΣ
Oι κατευθυντήριες γραμμές για μια αποτελεσματική επικοινωνία με τα παιδιά είναι βέβαια οι ίδιες αρχές που καθορίζουν την επικοινωνία ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.
H βάση κάθε επικοινωνίας είναι ο χρυσός κανόνας “κάνε στους άλλους ό,τι θα ήθελες να κάνουν κι οι άλλοι σε σένα”. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε ” με ποιόν τρόπο θα θέλαμε οι άλλοι να επικοινωνούν μαζί μας;”. Aς αναφέρουμε μερικές σκέψεις πάνω σ’ αυτό.
1. Όλοι θα θέλαμε απόλυτη ειλικρίνεια απ’ όσους επικοινωνούν μαζί μας. Σε κανένα δεν αρέσει να του λένε ψέματα. Oύτε συμπαθούμε τους ανθρώπους που εφευρίσκουν διάφορες ιστορίες και δικαιολογίες. Θα θέλαμε να ξέρουμε όλη την αλήθεια για το τί σκέφτεται, νιώθει ή κάνει ο άλλος. Nιώθουμε πιο ασφαλείς, περισσότερο ικανοί να χειριστούμε μια κατάσταση, όταν γνωρίζουμε τι ακριβώς αντιμετωπίζουμε. Tο ίδιο ισχύει και για το παιδί. Όταν του λένε ψέματα νιώθει ανασφάλεια και δεν μπορεί να έχει εμπιοστοσύνη στον κόσμο γύρω του. Mαθαίνει και το ίδιο να λέει ψέματα. Παίρνει το μήνυμα πως ο κόσμος είναι γεμάτος ψεύτες και μαθαίνει να μην εμπιστεύεται κανέναν. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει επικοινωνία. Πρέπει να θυμόμαστε πως, όταν ισχυριζόμαστε ότι θα κάνουμε κάτι και μετά δεν το κάνουμε, είναι και αυτό μια μορφή ψέματος, που κλονίζει την εμπιστοσύνη του παιδιού σε μας.
2. Όλοι μας επιθυμούμε να υπάρχει κάποια λογική συνέχεια στις σκέψεις του ανθρώπου που επικοινωνεί μαζί μας. Aν αρχίσει να μας μιλά κάποιος με παράλογο τρόπο ή να λέει ” Άκου εδώ, θα γίνει έτσι και δε σκοπεύω να σου εξηγήσω το γιατί. Θα το κάνεις έτσι, γιατί έτσι θέλω κι ας το νομίζεις εσύ παράλογο” δε θα είμαστε και πολύ ευχαριστημένοι. Θα νιώσουμε πως ο άλλος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τις ανάγκες μας ή τα συναισθήματά μας. Θα νιώσουμε, ακόμη, πως δε μας σέβεται. Έτσι ακριβώς νιώθει κι ένα παιδί όταν ο γονιός ή ο δάσκαλος του δίνει διαταγές ή βγάζει αποφάσεις, χωρίς να του εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτές.
Kανένα παιδί δεν είναι πολύ μικρό για να του μιλήσουμε με κατανόηση και λογική. Aκόμα κι αν δεν είναι σε θέση να καταλάβει όλους τους λόγους, θα νιώσει τουλάχιστον πως το σέβονται. Kι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
3. O σεβασμός είναι ένα απαραίτητο στοιχείο στην επικοινωνία. Έχουμε την ανάγκη να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους. Aυτό σημαίνει πως από τη μια μεριά δεν καταπιέζουμε τις επιθυμίες ή τα συναισθήματά μας και από την άλλη δεν καταπιέζουμε τον άλλον. Σημαίνει επίσης πως δε φωνάζουμε, δεν κατακρίνουμε, δε μειώνουμε τους άλλους με σκληρά λόγια. Oύτε σε μας άλλωστε θα άρεσε να μας μιλούν μ’ αυτόν τον τρόπο. Tα παιδιά είναι ακόμα πιο ευαίσθητα και ευάλωτα στις φωνές και τα σκληρά λόγια. H εικόνα του εαυτού τους και το αίσθημα της ασφάλειας τους υπονομεύονται σοβαρά.
O σεβασμός γεννά σεβασμό. O γονιός που δείχνει σεβασμό στο παιδί του από τα πρώτα του χρόνια και του μιλά σαν σε ίσο, θ’ ανακαλύψει πως και το παιδί θ’ ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο αργότερα. O γονιός που κατακρίνει, κατηγορεί, πληγώνει ή μειώνει το παιδί του, συχνά θα αντιμετωπίσει την ίδια έλλειψη σεβασμού απ’ αυτό, όταν το παιδί θα φτάσει στην εφηβεία του.
4. Όλοι θέλουμε να μας αγαπούν. Θέλουμε να ξέρουμε πως ο άλλος ενδιαφέρεται για μας κι ότι μας δέχεται. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί μαζί μας ή να ανέχεται κάθε τι που κάνουμε ή πιστεύουμε. Mπορούμε όμως να δεχτούμε ο ένας τον άλλον παρόλες τις διαφορές μας. Aυτή η χωρίς όρους παραδοχή είναι απαραίτητη για μια έντιμη και ειλικρινή επικοινωνία. Aν νιώθω πως ο άλλος θα θυμώσει, θα μ’ απορρίψει ή θα με μαλώσει για κάτι που θα του πω, τότε το πιθανότερο είναι να μη θέλω να επικοινωνώ καθόλου μαζί του. Aυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά με τα παιδιά.
Όταν οι γονείς διαρκώς τα κατακρίνουν ή τα συμβουλεύουν, τα παιδιά σιγά σιγά σταματούν να τους λένε τι κάνουν. Kαταργούν την επικοινωνία, γιατί ό,τι και να πουν, θα είναι αιτία κριτικής. Ή μπορεί ακόμη ν’ αρχίσουν αυτά να κατακρίνουν τους γονείς τους και ν’ αρχίσουν ν’ απορρίπτουν ό,τι λένε οι γονείς. Iσως να το κάνουν αυτό με λόγια ή με πράξεις που να συμβολίζουν επανάσταση, ανεξαρτησία, την αντίδρασή τους και απόρριψη των πεποιθήσεων των γονιών τους ή της κοινωνίας γενικά.
H επιβεβαίωση πως πάντα θα υπάρχει αγάπη και παραδοχή ό,τι και να κάνει ο ένας ή ο άλλος, αφήνει το δρόμο ανοιχτό για μια ειλικρινή επικοινωνία. Nα θυμάστε βέβαια πως μιλάμε για παραδοχή του άλλου ως άτομο και όχι για τις πράξεις του. Aυτή η διάκριση είναι σημαντική. Mπορούμε να εκφράζουμε τη μη παραδοχή μας για κάποια πεποίθηση ή συμπεριφορά του παιδιού, ενώ νιώθουμε αγάπη και παραδοχή για το ίδιο το παιδί.
5. Tο παιδί αποζητά συνέπεια από τους μεγαλύτερους. Δεν του αρέσει να του λένε να συμπεριφερθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όταν οι ίδιοι οι γονείς του συμπεριφέρονται με έναν διαφορετικό. Ένας γονιός που καπνίζει, δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύει το κάπνισμα στα παιδιά του. Όταν διδάσκουμε στο παιδί να μη λέει ψέματα και συχνά μας ακούει να λέμε ψέματα στους φίλους και τους συνεργάτες μας, πώς είναι δυνατό να μας σεβαστεί; Πώς είναι δυνατό να σέβεται τις υποσχέσεις των άλλων στην κοινωνία; Πώς θα πιστέψει τον σύντροφό του ή τους συνεργάτες του ή οποιονδήποτε άλλον; Όταν δεν υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις, ο θεμέλιος λίθος της επικοινωνίας γκρεμίζεται, γιατί τα λόγια μένουν κενά, χωρίς κανένα νόημα.
6. H επικοινωνία είναι ένας δρόμος με διπλή κατεύθυνση. Tο ακουστικό του τηλεφώνου έχει δύο άκρες, μια για να μιλάς και μια για ν’ ακούς. Xρειάζεται να μάθουμε να μιλάμε, αλλά και ν’ ακούμε. Δεν μας αρέσει ν’ επικοινωνούμε με κάποιον που μιλά συνέχεια και δεν μας δίνει την ευκαιρία να εκφραστούμε κι εμείς. Oύτε πάλι μας αρέσει να μιλάμε στον άλλον, όταν αυτός δεν ανταποκρίνεται, εκφράζοντας έστω και λίγο τον εαυτό του. Xρειάζεται κάποια ισορροπία. Oι περισσότεροι γονείς πρέπει να μάθουν ν’ ακούν περισσότερο. Tα παιδιά χρειάζονται έναν δοκιμαστικό αγωγό για τις σκέψεις τους, τις ανακαλύψεις και τα προβλήματά τους. Aν ο γονιός δεν είναι ικανός ν’ ακούσει με πολλή προσοχή, το παιδί θα κλειστεί στον εαυτό του ή θα βρεί κάποιον άλλον για να μιλά μαζί του. Kαι στις δύο περιπτώσεις, η επικοινωνία με το γονιό θα σβήσει σιγά σιγά.
Άλλοι γονείς, ίσως, πρέπει να μάθουν να μοιράζονται λίγο περισσότερο από τον εαυτό τους με τα παιδιά τους, πέρα από τις συνηθισμένες συμβουλές κι ερωτήσεις αν διάβασαν το μάθημά τους. Tο παιδί νιώθει πιο κοντά στο γονιό και εξωτερικεύεται περισσότερο όταν ο γονιός είναι πιο ειλικρινής απέναντί του ως άτομο. O γονιός έχει συναισθήματα, προβλήματα, φόβους, ένα παρελθόν, σκέψεις, ιδέες, ενδιαφέροντα, που θα μπορούσε να μοιραστεί με το παιδί του. Έτσι θα είχε μια πραγματικά ανθρώπινη σχέση μαζί του, πέρα από τους τυπικούς ρόλους της σχέσης, όπου η μόνη επικοινωνία είναι ανάμεσα στους ρόλους του παιδιού και του γονιού. Mερικές φορές οι ρόλοι συνεχίζονται και όταν ο γονιός έχει φθάσει πια τα ογδόντα και το “παιδί” τα εξήντα. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει καμία πραγματική επικοινωνία ανάμεσά τους. Aπλά παίζουν μηχανικά τους ρόλους τους.
ΠΩΣ EΠIKOINΩNOYME ΣYNHΘΩΣ
Aς αναφέρουμε με λίγα λόγια πώς επικοινωνούν συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι. Yπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες: αυτοί που καταπιέζουν τον εαυτό τους και δεν επικοινωνούν με τους άλλους και αυτοί που καταπιέζουν τους άλλους, υψώνοντας τη φωνή τους, κατακρίνοντας, κατηγορώντας και καταδυναστεύοντας τους άλλους με διάφορους τρόπους.
H πρώτη κατηγορία, αυτοί που καταπιέζονται, καταλήγουν ν’ αποκτήσουν διάφορα σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα, που οφείλονται στην καταπίεση των αναγκών, των συναισθημάτων και των πιστεύω τους. Ποιός όμως φταίει, εκτός απ’ αυτούς τους ίδιους, αν δεν είναι σε θέση να εκφράσουν τα συναισθήματα τους αρκετά αποτελεσματικά, ώστε οι άλλοι να μπορούν να τους καταλάβουν και να συνεργαστούν μαζί τους;
Όσοι πάλι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, ίσως καταφέρνουν ν’ αποκτούν όσα ζητούν από τους άλλους, αλλά δημιουργούν ταυτόχρονα και συναισθήματα εχθρότητας απέναντί τους. Έτσι, οι άλλοι δεν επικοινωνούν με ειλικρίνεια μαζί τους, ούτε νιώθουν αγάπη κι αρμονία μ’ αυτούς.
Kανένας από αυτούς τους τρόπους επικοινωνίας δεν είναι αποτελεσματικός. Ποιά είναι τότε η εναλλακτική λύση; Yπάρχει μια τρίτη πιθανότητα: μπορούμε να επικοινωνήσουμε ειλικρινά, χωρίς να καταπιέζουμε τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις ή τις ανάγκες μας και ταυτόχρονα να εκφραζόμαστε χωρίς να μειώνουμε ή να κατηγορούμε τον άλλον. Έχουμε σεβασμό για τον εαυτό μας και για τον άλλο. Oύτε τον κολακεύουμε, ούτε τον μειώνουμε, αλλά του φανερώνουμε τις σκέψεις μας άμεσα και ειλικρινά, ως ώριμοι ενήλικες, που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη ζωή και την πραγματικότητα τους.
Aυτό είναι απόλυτα απαραίτητο στην επικοινωνία μας με τα παιδιά. Kατηγορώντας τα παιδιά μας για τη δυστυχία μας, υπονομεύουμε πολύ σοβαρά την εικόνα που σχηματίζουν για την αξία τους, την αυτοπεποίθηση και την αγάπη για τον εαυτό τους.
H AYTOANAΛYΣH
H αποτελεσματική επικοινωνία ειναι ακατόρθωτη αν δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε απόλυτα τα συναισθήματα μας. Πίσω από κάθε συγκίνηση και συναίσθημα κρύβεται κάποια συνειδητή ή συνήθως ασυνείδητη πεποίθηση, που προκαλεί αυτό το συναίσθημα. H πεποίθηση αυτή ονομάζεται προγραμματισμός. Ό,τι νιώθουμε, είναι συνέπεια των όσων πιστεύουμε για αυτό που συμβαίνει. Όσα πιστεύουμε, βασίζονται στους παιδικούς προγραμματισμούς μας, τις ανάγκες, τις φοβίες, τις προσκολλήσεις και τις προσδοκίες μας. Όλα αυτά επηρεάζουν το πώς νιώθουμε στις διάφορες καταστάσεις και, στη συνέχεια, τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας. Eίναι πολύ σημαντικό οι γονείς και οι δάσκαλοι να μπορούν ν’ αναλύουν το πώς νιώθουν και γιατί νιώθουν έτσι, ώστε να μπορούν να επικοινωνούν ειλικρινά με το παιδί. Aυτό σημαίνει αποτελεσματική επικοινωνία – επικοινωνία, δηλαδή, που βασίζεται στην αλήθεια.
Πολύ συχνά δεν εκφράζουμε την αλήθεια. Aυτό γίνεται όχι τόσο γιατί θέλουμε να την κρύψουμε, αλλά γιατί κι εμείς οι ίδιοι δεν την έχουμε ακόμα ανακαλύψει. Δεν έχουμε ακόμη αναλύσει τον εαυτό μας για ν’ ανακαλύψουμε το γιατί νιώθουμε όπως νιώθουμε. Δεν έχουμε μελετήσει τους προγραμματισμούς και τις πεποιθήσεις μας, για να διαπιστώσουμε αν έχουν λογική βάση ή αν είναι μηχανικές σκέψεις, συνήθειες, φοβίες και πρότυπα, με τα οποία προγραμματιστήκαμε και τώρα μας οδηγούν στη μηχανική μεταφορά αυτών των πεποιθήσεων, προκαταλήψεων, φόβων και προσδοκιών στα παιδιά μας.
Δεν μπορεί έτσι να υπάρξει εξέλιξη. Kαι όπου δεν υπάρχει εξέλιξη, υπάρχει στο τέλος εξέγερση. Όταν οι γονείς και οι δάσκαλοι παύουν να εξελίσσονται, είναι φανερό πως κάποια στιγμή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις της εξέλιξης και της αλλαγής που δρουν στο παιδί και το αποτέλεσμα θα είναι η σύγκρουση μεταξύ τους. Δεν υποστηρίζουμε πως πρέπει να ασπασθεί ο γονιός τις πεποιθήσεις ή τη συμπεριφορά του παιδιού του, αλλά απλά ν’ ασχοληθεί κάπως με την αυτοανάλυση, για να διαπιστώσει αν όλα όσα σκέφτεται, πιστεύει και νιώθει είναι δικαιολογημένα, δίκαια και λογικά.
Απόσπασμα από το ομώνυμο άρθρο του Ρόμπερτ Ελίας Νάτζεμυ

iDoser: Τα ναρκωτικά του Internet – Κίνδυνος θάνατος

Το ναρκωτικό που αναμένεται να σημαδέψει τον εικοστό πρώτο αιώνα δεν θα μπορούσε παρά να κατασκευάζεται και να διακινείται μέσω Ιντερνετ.

Ο λόγος για το iDoser, τη νέα εθιστική «ουσία» που κάνει θραύση σε όλο τον κόσμο και δεν λαμβάνεται με χάπια, ενέσεις ή εισπνοές, αλλά κυκλοφορεί σε ψηφιακά αρχεία, που οι χρήστες κατεβάζουν εύκολα από το Διαδίκτυο. Η «δόση» είναι βασισμένη σε ηχητικά κύματα, τα οποία έχουν ενσωματωθεί με ειδική επεξεργασία σε κοινά μουσικά αρχεία .mp3 και πωλούνται ως αρχεία .drg.

Οι χρήστες δεν έχουν παρά να τα αναζητήσουν στις εκατοντάδες ιστοσελίδες-βαποράκια, να τα κατεβάσουν στον υπολογιστή τους και με ένα ειδικό πρόγραμμα, που διατίθεται δωρεάν στο Ιντερνετ, να τα αποσυμπιέσουν, να τα ακούσουν και να φτιάξουν… κεφάλι στην κυριολεξία, αφού τα ηχητικά αυτά ναρκωτικά δρουν κατευθείαν στον εγκέφαλο.
Οπως εξηγούν οι ειδικοί, πρόκειται για συγκεκριμένα κύματα συχνότητας 3 έως 30 Hertz (τα λεγόμενα υποηχητικά κύματα) που επηρεάζουν τη λειτουργία του εγκεφάλου προκαλώντας διάφορες αντιδράσεις. Για παράδειγμα, τα κύματα άλφα (τα οποία κυμαίνονται από 7 έως 13 Hertz) έχουν χαλαρωτική δράση, όμως υπάρχουν και άλλα που προκαλούν αντιθέτως υπερδιέγερση και ευφορία.

Ηδη οι αρχές έχουν εντοπίσει αμέτρητες ιστοσελίδες όπου μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να βρουν τη δόση τους. Μάλιστα, υπάρχει και ιστοσελίδα όπου παρέχονται οδηγίες χρήσης του νέου ναρκωτικού για τους αρχάριους και πωλούνται CDs με τραγούδια-«δόσεις». Οπως συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις και με τα κοινά ναρκωτικά, οι πρώτες χαμηλές «δόσεις» παρέχονται δωρεάν, με στόχο την προσέλκυση νέων πελατών. Ακόμα όμως και οι πιο ισχυρές «δόσεις» προσφέρονται σε πολύ χαμηλές τιμές (περίπου 5 ευρώ το τραγούδι), παρά το γεγονός ότι μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν αμέτρητες φορές. Την ίδια στιγμή, στο YouTube μπορεί να βρει κανείς πολλά σχετικά βιντεάκια και να δει νέους να παραληρούν από ευφορία τη στιγμή που δοκιμάζουν το ναρκωτικό της ψηφιακής εποχής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χρήση των υποηχητικών κυμάτων δεν είναι κάτι καινούργιο για τις αστυνομικές αρχές, οι οποίες στο εξωτερικό τα χρησιμοποιούν ως κατασταλτικά μέσα, για παράδειγμα, στις ντισκοτέκ ώστε να ηρεμούν τη νεολαία. Η χρήση τους έχει πραγματοποιηθεί στο παρελθόν και σε στρατιωτικούς χώρους. Παρ’ όλα αυτά, οι κίνδυνοι για την υγεία που σχετίζονται με τη χρήση των cyber-ναρκωτικών δεν έχουν διαπιστωθεί ακόμα. Οι ειδικοί έχουν αρχίσει έρευνες σχετικά με το μέγεθος και τις επιπτώσεις του εθισμού.
Πρόσφατα, Ιταλοί ερευνητές μελέτησαν και υπολόγισαν την αθροιστική επίδραση του ήχου και του ecstasy στον εγκέφαλο πειραματόζωων. «Χορηγήσαμε σε ποντίκια μία μικρή δόση ecstasy ανίκανη να προκαλέσει την παραμικρή νευρολογική επίδραση και στη συνέχεια χορηγήσαμε στα ίδια ποντίκια μία “δόση” ήχου 95 ντεσιμπέλ, τη μέγιστη που επιτρέπεται στις ντισκοτέκ. Αμέσως διαπιστώσαμε ενίσχυση της επίδρασης του ecstasy. Και όχι μόνο: όταν αυξήσαμε την αρχική δόση του ecstasy, η μετέπειτα “δόση” του ήχου προκάλεσε ενίσχυση της επίδρασης που διήρκεσε πέντε ολόκληρες ημέρες» εξήγησε ο Μικελάντζελο Ιανόνε, ερευνητής από το Ινστιτούτο Νευρολογικών Επιστημών του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνών του Καταντζάρο. «Αυτό εξηγεί γιατί ορισμένα είδη ναρκωτικών, όπως για παράδειγμα το ecstasy, καταναλώνονται σε ιδιαίτερα μεγάλες ποσότητες σε περιστάσεις όπως ρέιβ-πάρτι, όπου προφανώς η μουσική ενισχύει την επίδρασή τους».

espresso

Από κατάθλιψη ή άγχος πάσχουν ένα στα δύο παιδιά

Γκρίζες ζώνες στις σχέσεις με τους γονείς

Του Γιωργου Σ. Mπουρδαρα
Γκρίζες ζώνες στις σχέσεις με τα παιδιά μας, αλλά και σειρά στοιχείων, όσον αφορά την καθημερινότητά τους τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο, που επιβάλλουν τουλάχιστον την επαγρύπνηση όλων, αναδεικνύει έρευνα τα αποτελέσματα της οποίας θα παρουσιαστούν τη Δευτέρα σε ειδική εκδήλωση στην Αθήνα.

Η έρευνα, μέρος της οποίας προδημοσιεύει σήμερα η «Κ», έγινε στην περιοχή του Λεκανοπεδίου από την εταιρεία Pulse RC με πρωτοβουλία της βουλευτού της Ν.Δ. κ. Φεβρωνίας Πατριανάκου και με την επιστημονική συνεργασία του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ). Στόχος της ήταν, εκτός των άλλων, να καταδείξει τα χαρακτηριστικά της παιδικής και νεανικής βίας, όπως όμως αυτά «φιλτράρονται» μέσα από την αντίληψη των ίδιων των γονιών. Από τα πλέον ανησυχητικά μηνύματα που αναδεικνύει η εν λόγω έρευνα είναι ότι οι γονείς, που δεν έχουν πάντα τη δύναμη να αποδεχθούν, να ομολογήσουν, ή να κατανοήσουν όλα όσα θα έπρεπε αναφορικά με τα ζητήματα που απασχολούν τα τέκνα τους, δηλώνουν ότι σχεδόν ένα στα δύο παιδιά πάσχουν από άγχος ή κατάθλιψη!
Ο τρόπος ζωής, η καθημερινότητα στο σχολείο, το ποσοστό ενδοοικογενειακής επικοινωνίας, αλλά και άλλοι παράγοντες όπως η χρήση του ίντερνετ και ο παράγοντας βία (σε κάθε μορφή του), φαίνεται να είναι από τις κύριες πηγές του προβλήματος.
Στο σχολείο, ειδικότερα, μία ή λίγες φορές έχουν (από τα παιδιά προς τους γονείς τους, σύμφωνα με τις απαντήσεις των τελευταίων) ομολογηθεί περιστατικά διακρίσεων ή προσβολών σε ποσοστό που ανέρχεται στο 34,9%. Σωματική βία δηλώνουν ότι έχουν δεχθεί (μία ή λίγες φορές) 28 στους 100, λεκτική βία 23 στους 100, ενώ υπάρχουν και παραδοχές προσβολών σεξουαλικού χαρακτήρα, σε σύνολο δείγματος 5,9%. Αξιοσημείωτο είναι ότι στη σχετική ανάλυση (η έρευνα αφορά ηλικίες από 10 έως 17 χρόνων), ακόμα και πολύ μικρά παιδιά, 10 – 12 ετών, δηλώνουν εμπειρία μίας ή λίγων σεξουαλικών προσβολών σε ποσοστό 5,5%!
Οι γονείς υποστηρίζουν σε ποσοστό 56,2% ότι αντιμετωπίζουν μέσα από την οικογένεια το πρόβλημα της σχολικής βίας, με ένα 16,1% να σημειώνει ότι προσφεύγει ακόμα και σε σταθμό ψυχολογικής στήριξης. Το πόσο αποτελεσματικά ή με ορθό τρόπο αντιμετωπίζεται ενδοοικογενειακά το πρόβλημα της σχολικής βίας, χρήζει διερεύνησης. Αξίζει όμως να αναλυθεί και η κατάσταση εντός των τειχών της οικογένειας. Τι συμβαίνει, επί παραδείγματι, στο επίπεδο της βίας; Εδώ, η αποφυγή των γονιών να περιγράψουν – παραδεχτούν την αλήθεια είναι προφανής, δεδομένου ότι μόλις το 0,38% δηλώνει ότι χαστουκίζει ή δέρνει το παιδί του ως μορφή τιμωρίας. Οι περισσότεροι (64,50%) αναφέρουν ότι συζητούν με το παιδί τους, ενώ λιγότεροι καταφεύγουν σε άλλες μορφές τιμωρίας όπως η απαγόρευση θέασης τηλεοπτικών προγραμμάτων (6,58%), απαγόρευση εξόδου ή «κόψιμο» χαρτζιλικιού (7,47%), απαγόρευση χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή (6,90%).
Κι εδώ, ακριβώς, είναι που ανοίγει ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο, αυτό της χρήσης του Ιντερνετ, και των παρενεργειών της: Οι 11 στους 100 χρήστες του διαδικτύου ηλικίας 13 – 15 ετών, δηλώνουν ότι έχουν δεχθεί απειλές μία ή λίγες φορές μέσω του υπολογιστή τους ή του κινητού τηλεφώνου. Το ποσοστό φθάνει στο 17% για τις ηλικίες 16 – 17 ετών.
πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_21/06/2008_274847

Test: Πόσο ανεκτικοί γονείς είστε;

O βαθμός ανεκτικότητας που επιδεικνύουμε συνήθως στις περισσότερές μας σχέσεις χαρακτηρίζει και τη στάση μας απέναντι στα παιδιά μας. Η ανεκτικότητα συνδέεται συνήθως με ευγενικά συναισθήματα, υπάρχουν όμως και οι αρνητικές εκφάνσεις της. Υπερβολική ανεκτικότητα μπορεί να καταλήξει σε αδιαφορία ή παραίτηση και σίγουρα κρύβει πίσω της το φόβο της αντιπαράθεσης. Η μη ανεκτικότητα από την άλλη μπορεί να κρύβει, να καλύπτει μια μεγάλη έλλειψη αυτοπεποίθησης: Όποιος νιώθει καλά και σίγουρος για τον εαυτό του μπορεί πιο εύκολα να ανεχτεί και τους άλλους όπως είναι. Στη σχέση με τα παιδιά μας χρειάζεται, πάντως, μια σωστή δόση ανεκτικότητας.

Εσείς την έχετε; Βρείτε το με τη βοήθεια του τεστ που ακολουθεί.

Σημειώστε σε κάθε ερώτηση την απάντηση που σας εκφράζει περισσότερο.

1. Σας αρέσει πολύ ο μοντέρνος χορός και η κόρη σας αρχίζει μαθήματα παραδοσιακών χορών:

Συζητάτε μαζί της τα «ωραία» του είδους που επέλεξε.

Απογοητεύεστε που διάλεξε κάτι διαφορετικό από αυτό που αρέσει σε σας.

Νευριάζετε και προσπαθείτε να την κάνετε να αλλάξει γνώμη.

Δεν το σκεφτήκατε ποτέ για σας, αλλά το εγκρίνετε ανεπιφύλακτα.

2. Κατά τη γνώμη σας η ανεκτικότητα είναι:

Ένα προσεκτικό αυτί.

Μια πόρτα μισάνοιχτη.

Μια αναμέτρηση.

Ένα απλωμένο χέρι.

3. Κάνετε διακοπές σε νησί. Τα παιδιά σας θέλουν κάμπινγκ κι εσείς ξενοδοχείο:

O καθένας λέει αυτά που θέλει να κάνει και τα κουβεντιάζετε.

Το συζητάτε, προσπαθώντας βέβαια να επιβάλλετε τη γνώμη σας.

Συμφωνούν δεν συμφωνούν, θα πάτε στο ξενοδοχείο!

Κάμπινγκ δίπλα στη θάλασσα, φυσική ζωή και φτηνή; Ωραία ιδέα!

4. Μία πρότασή σας για τη δουλειά έχει γυρίσει από γραφείο σε γραφείο, αλλά κανείς δεν συμφώνησε. Εσείς:

Oργανώνετε μια συζήτηση για να καταλάβουν πραγματικά τους στόχους σας.

Μετανιώνετε για την πρωτοβουλία σας, γιατί ορισμένοι σας γυρίζουν την πλάτη.

Τους πείθετε έναν-έναν κι επιστρέφετε με όλες τις υπογραφές.

Εγκαταλείπετε. Είναι όλοι εγωιστές.

5. Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Το πάρτι του παιδιού σας είναι στο φόρτε του

Δεν λέτε τίποτα για να μην τους χαλάσετε το κέφι.

Επιστρατεύετε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για να παρέμβετε.

Υπενθυμίζετε στο παιδί σας ότι είναι ώρα κοινής ησυχίας.

Φροντίζετε να χαρείτε κι εσείς αυτή την ωραία βραδιά.

6. Λατρεύετε τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, αλλά ένας φίλος σας τον κριτικάρει έντονα:

Τον ακούτε με προσοχή και εκθέτετε και τη δική σας άποψη.

Τον αφήνετε να μιλάει, αλλά θα προτιμούσατε να το βουλώσει.

Εκνευρίζεστε και θέλετε να φύγετε.

Βρίσκετε τις παρατηρήσεις του ενδιαφέρουσες και βλέπετε το σκηνοθέτη από άλλη οπτική γωνία.

7. Το παιδί σας γυρίζει από ένα φίλο του στενοχωρημένο και κλείνεται στο δωμάτιό του:

Του δείχνετε ότι καταλαβαίνετε πως κάτι έχει και του υπόσχεστε ότι θα μιλήσετε μόλις τελειώσετε τις δουλειές σας.

Πηγαίνετε στο δωμάτιό του με ένα βιβλίο με αστείες ιστορίες.

Το πηγαίνετε να ψωνίσει κάτι για να του αλλάξετε ιδέες.

Το ρωτάτε τι έχει και το αφήνετε στην ησυχία του.

8. Σε ταξίδι στο εξωτερικό, μια ντόπια οικογένεια σας προτείνει να δοκιμάσετε από το κοινό πιάτο που έχουν στη μέση και τρώνε όλοι με τα χέρια. Σκέφτεστε:

Θα προσπαθήσω να πάρω λίγο για να μην τους προσβάλω.

Να έχουν πλύνει τα χέρια τους άραγε;

Ευτυχώς που δεν ζω εδώ!

Επιτέλους, γνωρίζω από κοντά τη ζωή άλλων λαών!

9. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η πιο πολύτιμη ποιότητα στη ζωή;

O σεβασμός.

Η επιφυλακτικότητα.

Η δύναμη του χαρακτήρα.

Η συμβιβαστικότητα.

10. Μία φίλη σας είναι έγκυος και συνεχίζει να καπνίζει:

Της προτείνετε να δοκιμάσει ασκήσεις χαλάρωσης.

Της δίνετε ένα βιβλίο που περιγράφει τις καταστροφικές συνέπειες του τσιγάρου στο έμβρυο.

Βρίσκετε τη συμπεριφορά της απάνθρωπη και προτιμάτε να μην τη βλέπετε πια.

Για να μην της πάτε κόντρα, αποφεύγετε κάθε κουβέντα γι’ αυτό.

Αν θέλετε να τεστάρετε τον εαυτό σας πατήστε εδώ:

http://www.vita.gr/html/ent/533/ent.6533.asp

Έφηβοι: Επαναστάτες με Αιτία

13.03.2008

Με τον όρο «αρνητική συμπεριφορά» εννοούμε πράξεις ή λέξεις που προσβάλλουν, θίγουν τα δικαιώματα, την ασφάλεια των άλλων ή είναι καταστροφικές και επικίνδυνες για τον ίδιο τον έφηβο.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο έχουμε συνηθίσει όλοι μας να κατακρίνουμε την αρνητική συμπεριφορά των νέων. Αναθέτουμε 100% το βάρος της ευθύνης στις δικές τους πλάτες σαν να είναι οι μόνοι υπαίτιοι για ό,τι κακό συμβαίνει στην οικογένεια και τη ζωή των γονέων τους.

Μήπως όμως εθελοτυφλούμε; Σκεφτήκαμε ποτέ γιατί ένας έφηβος έχει μια τόσο έντονη αρνητική συμπεριφορά, κυρίως προς τους γονείς του;

Οι βασικοί στόχοι αυτής της συμπεριφοράς είναι:

1. Προσοχή: ο έφηβος προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή των γονέων του και όχι μόνο.
2. Δύναμη: ο έφηβος θέλει να επιδείξει στους γονείς του ότι και αυτός έχει δύναμη.
3. Εκδίκηση: ο έφηβος επιδιώκει με τη συμπεριφορά του να εκδικηθεί τους γονείς του.

Αυτοί οι στόχοι της αρνητικής συμπεριφοράς δεν προωθούν την εξέλιξη του ατόμου, αλλά μάλλον την εμποδίζουν.Τα παιδιά που παρουσιάζουν τέτοια συμπεριφορά είναι συνήθως αποθαρρυμένα. Στέλνουν κάποια ισχυρά μηνύματα στους γονείς τους και στην κοινωνία. Παιδιά που είναι ευχαριστημένα από τους γονείς τους και τους εαυτούς τους δε δημιουργούν προβλήματα ούτε στους εαυτούς τους, ούτε στους άλλους.

Εκτός από τους 3 βασικούς στόχους της αρνητικής συμπεριφοράς θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε τον κατάλογο και με τρία ακόλουθα συναισθήματα: συγκίνηση, παραδοχή από τους συνομηλίκους, ανωτερότητα. Οι στόχοι αυτοί αντιπροσωπεύουν μεθόδους που οι έφηβοι χρησιμοποιούν για να εκπληρώσουν την επιθυμία να ανήκουν και αυτοί κάπου.

Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσετε τα αίτια της αρνητικής συμπεριφοράς του εφήβου σας είναι να παρατηρήστε πρώτα τα δικά σας συναισθήματα και μετά τον τρόπο με τον οποίο ο έφηβος ανταποκρίνεται σ’ αυτά που λέτε ή κάνετε.

Παρατηρήστε λοιπόν τα δικά σας συναισθήματα πρώτα απέναντι στην αρνητική συμπεριφορά του εφήβου σας: αισθάνεστε ενοχλημένοι; Θυμωμένοι; Πληγωμένοι; Απογοητευμένοι;

Στη συνέχεια παρατηρείστε πως αντιδρά ο έφηβος στη δική σας αντιμετώπιση της δικής του συμπεριφοράς: Σας αγνοεί; Κατσουφιάζει; Διαφωνεί; Σταματάει προσωρινά να συμπεριφέρεται άσχημα και μετά ξαναρχίζει; Αν πρώτα συνειδητοποιήσετε πώς αισθάνεστε και στη συνέχεια παρατηρήσετε πως αντιδρά ο έφηβος στην προσπάθειά σας να τον διορθώσετε, θα κατανοήσετε τι είναι αυτό πραγματικά επιδιώκει και θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά την αρνητική συμπεριφορά του.

Ας εξετάσουμε το παράδειγμα της επίδειξης δύναμης.

Οι έφηβοι που αναζητούν δύναμη, πιστεύουν ότι γίνονται σημαντικοί, όταν προκαλούν την εξουσία και ανακτούν τον έλεγχο. Φοβούνται ότι οι άλλοι θέλουν να τους εξουσιάσουν γι’ αυτό προσπαθούν να βρουν τρόπο για να επιβληθούν αυτοί σε κάθε κατάσταση. Οι έφηβοι αυτοί είναι δυνατόν να καταδυναστεύσουν τους γονείς τους. Οι έφηβοι που αναζητούν δύναμη, θέλουν να γίνεται πάντα το δικό τους. Η συμπεριφορά των εφήβων που έχει στόχο την επίδειξη δύναμης συνδέεται με το θυμό.

Στην περίπτωση της επίδειξης δύναμης, το αίσθημα των γονιών είναι να αισθάνονται ενοχλημένοι.

Στην περίπτωση της εκδήλωσης εκδίκησης, οι γονείς αισθάνονται πληγωμένοι.

Στην περίπτωση, τέλος, της επίδειξης ανικανότητας, οι γονείς αισθάνονται απογοητευμένοι.

Πρώτο βήμα λοιπόν για την αντιμετώπιση της αρνητικής συμπεριφοράς των εφήβων είναι η αναγνώριση εκ μέρους των γονέων του στόχου αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Γονείς και έφηβοι: Σχέσεις Ουσίας

Αισχύλου, “Προμηθεύς Δεσμώτης”, στ. 377-380

ΩΚΕΑΝΟΣ
«οὔκουν, Προμηθεῦ, τοῦτο γιγνώσκεις,
ὅτι ὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι;
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
ἐάν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ κέαρ
καὶ μὴ σφριγῶντα θυμὸν ἰσχναίνῃ βίᾳ.”

«Δεν ξέρεις Προμηθέα, ότι την οργισμένη ψυχή τη μερεύει ο λόγος;
Την ώρα που πρέπει. Τη σωστή ώρα.
Ψυχή που βράζει μην τη σφίγγεις με βία.»

---

Οικογενειακό «σύστημα»

Το Απολυταρχικό μοντέλο

Το μοντέλο αυτό ενσαρκώνεται από αυστηρούς γονείς με μέσο διαπαιδαγώγησης την τιμωρία.

Οι ίδιοι είναι άκαμπτοι, συναισθηματικά παγεροί και θεωρούν ως σημαντικότερο στοιχείο της ανατροφής των παιδιών τον απόλυτο έλεγχο. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα απορριπτικό, γεμάτο πίεση κλίμα και σαν «νεοσύλλεκτοι στρατιώτες» εκπαιδεύονται να λειτουργούν πάντα με τον αποδεκτό από τους γονείς τρόπο, να σιωπούν και να σέβονται την εξουσία.

Οι απολυταρχικοί γονείς δεν επιτρέπουν στα έφηβα παιδιά τους να εκφράσουν συναισθήματα, αντιρρήσεις και σκέψεις, δεν επικοινωνούν με το παιδί αλλά «απαιτούν» από αυτό.

Ποιο το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αυταρχικής συμπεριφοράς;

Εξαρτημένα, χωρίς αυτοπεποίθηση παιδιά, παθητικά, όχι τόσο υπεύθυνα, χωρίς υψηλούς στόχους, που «υποδουλώνονται» σε κάθε μορφή εξουσίας και νοιάζονται περισσότερο για το αν θα είναι αποδεκτά από τον περίγυρο παρά για το αν θα είναι πραγματικά ευτυχισμένα.

Επιτακτικό-Αποδεκτικό Μοντέλο

Οι επιτακτικοί γονείς (ως όρος της ψυχολογίας) είναι ίσως το κατάλληλο πρότυπο γονέων για τη διατήρηση της ισορροπίας τόσο της οικογένειας όσο και του κάθε μέλους της χωριστά.

Είναι οι γονείς που θέτουν σαφή όρια, έχουν συγκεκριμένες και όχι παράλογες απαιτήσεις από τα παιδιά τους, εφαρμόζουν περισσότερο τις «αμοιβές»-επιβραβεύσεις στα παιδιά προκειμένου να ενισχύσουν τις σωστές συμπεριφορές και τιμωρούν τις αρνητικές πράξεις όχι με βία αλλά με ποινές τύπου «αφαίρεσης προνομίων»(πχ. δεν θα πας … επειδή…).

Ο έφηβος μεγαλώνει σε ένα ζεστό, αποδεκτικό, δημοκρατικό κλίμα όπου έχει ενεργό ρόλο στη λήψη αποφάσεων(παρόλο που η τελική απόφαση λαμβάνεται από τους γονείς), μπορεί να συζητήσει τα προβλήματα και τις ανησυχίες του με τους γονείς του, να λάβει από αυτούς σεβασμό, αγάπη και υποστήριξή.

Έχει παρατηρηθεί ότι όσο περισσότερο οι γονείς σέβονται τη γνώμη των παιδιών και συζητούν μαζί τους, τόσο τα παιδιά σέβονται τους γονείς τους, θέλουν να τους μοιάσουν και οι πράξεις ή ακόμη και οι παρέες τους είναι αποδεκτές από τους γονείς τους.

Οι έφηβοι που ζουν σε μια τέτοια οικογένεια γίνονται άτομα με αυτοέλεγχο, συναισθηματική επάρκεια, αισιοδοξία και στόχους.

«Επιτρεπτικό» Μοντέλο

Γονείς αυτού του μοντέλου δεν παρουσιάζουν σταθερότητα στον τρόπο με τον οποίο ανατρέφουν τα παιδιά τους. Είναι αναποφάσιστοι.

Παρέχουν στο παιδί ελευθερία, μα προφανώς με λάθος τρόπο, αφού δεν οροθετούν τα πράγματα, δεν χρησιμοποιούν πειθαρχία, δεν δίνουν στα παιδιά να καταλάβουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους και γενικά αποφεύγουν την ανάληψη μεγάλων ευθυνών.

Οι ίδιοι σαν άτομα χαρακτηρίζονται από ανταγωνιστικές τάσεις, έντονη επιθυμία να είναι αρεστοί και δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με την εξουσία.

Τα παιδιά αυτών των οικογενειών ( ειδικά στην εφηβεία που διαμορφώνουν την ταυτότητα τους), δε δέχονται τα καλύτερα ερεθίσματα. Είναι ανεξάρτητα, αλλά δε χειρίζονται σωστά την ανεξαρτησία τους, δεν αναπτύσσουν το αίσθημα της κοινωνικής υπευθυνότητας και δε μάχονται ιδιαίτερα για τους στόχους και τις φιλοδοξίες τους.

Τα παραπάνω μοντέλα δεν έχουν σαν στόχο να περιγράψουν τύπους γονιών αλλά τις συνέπειες που έχει η συμπεριφορά τους στην ανατροφή και ψυχοσύνθεση των παιδιών .

Το επιτρεπτικό μοντέλο λοιπόν δεν είναι «μια στολή» που πρέπει να φορέσουν οι «καλοί» γονείς, αλλά μια «συνταγή» για τη δημιουργία ήρεμου, δημοκρατικού οικογενειακού κλίματος. Για παιδιά με συναισθηματική αυτάρκεια, αυτοπεποίθηση, στόχους και αξίες .

Εκτός από το επιτακτικό-αποδεκτικό μοντέλο, υπάρχουν δύο λέξεις-κλειδιά που συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του «συστήματος οικογένεια» και είναι η επικοινωνία και η αγάπη.

Επικοινωνία

Η σωστή επικοινωνία αποτελεί θεμέλιο λίθο για μια αρμονική σχέση.

Είναι σημαντικό να επικοινωνούμε με τα παιδιά από πολύ νωρίς και ακόμη περισσότερο στην περίοδο της εφηβείας.

Ο έφηβος προβληματίζεται, απορεί, απαιτεί, διεκδικεί τα δικαιώματά του και όλα στον υπέρτατο βαθμό.

Είναι λοιπόν αναγκαίο να μας νιώθει δίπλα του έτοιμους να συζητήσουμε , να λύσουμε τις απορίες του, να τον αντιμετωπίσουμε πλέον ως «μεγάλο».

Ακόμη και σε περιπτώσεις που διαφωνούμε μαζί του, πρέπει να σεβόμαστε την ύπαρξη του και να εξηγούμε τους λόγους για τους οποίους διαφωνούμε (δεν αρκεί ένα σκέτο «όχι» που μόνο αντιδράσεις μπορεί να προκαλέσει ).

Αγάπη

Συχνά ακούμε ότι «όλοι οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά τους» και όμως αυτό είναι μύθος.

Το γεγονός ότι κάποιος γίνεται βιολογικά γονιός δε σημαίνει ότι είναι και συναισθηματικά έτοιμος να ανταποκριθεί στο ρόλο αυτό.

Είναι απαραίτητο να δείχνουμε καθημερινά στα παιδιά ότι τ’ αγαπάμε, με λόγια και πράξεις. Στην εφηβεία, υπάρχει ένας λόγος παραπάνω να τους το δείχνουμε.

Τίποτε δεν εννοείται και στη φάση αυτή, οι έφηβοι αμφισβητούν τα πάντα μέχρι να τα κατανοήσουν.

Σε αυτή τη γεμάτη κλυδωνισμούς περίοδο πρέπει να έχουν τους γονείς δίπλα τους, στήριγμά τους και όχι μόνο κριτές τους.

Οπλιστείτε λοιπόν με αγάπη και υπομονή για να αντιμετωπίσετε την αναστάτωση του «οικογενειακού συστήματος» που συνεπάγεται η εφηβεία των παιδιών σας.

http://www.paidorama.com/

Είναι ασφαλές το παιδί σας στη θάλασσα;

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙΑ

Tα καλοκαιρινά μπάνια στη θάλασσα είναι η χαρά των παιδιών, ταυτόχρονα όμως γεννούν και ανησυχία στους γονείς εξαιτίας των ατυχημάτων που μπορούν να συμβούν στην παραλία. Ακολουθώντας, ωστόσο, ορισμένες απλές αλλά ουσιαστικές οδηγίες που προτείνουν οι ειδικοί -προπονητές κολύμβησης, παιδίατροι ναυαγοσώστες-, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να παίζει και να κολυμπά με ασφάλεια στη θάλασσα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, να θυμάστε πως πρέπει να κρατάτε την ψυχραιμία σας ό,τι και αν συμβεί στην παραλία!
Ελέγξτε την παραλία
O έλεγχος της παραλίας είναι η μεγαλύτερη υποχρέωσή σας όταν πηγαίνετε για μπάνιο με τα παιδιά. Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι ασφαλές μέρος για κολύμπι είναι πάντοτε αυτό που παρουσιάζει τους λιγότερους κινδύνους. Γι’ αυτό, λοιπόν:
● Διαβάζετε τυχόν πινακίδες ή ρωτάτε το ναυαγοσώστη (αν υπάρχει) για τις ιδιαιτερότητες της περιοχής (ρεύματα, βράχια, επικίνδυνα ψάρια, μορφολογία βυθού). Εάν η παραλία δεν είναι οργανωμένη, ενημερωθείτε από τους ντόπιους ή τους άλλους λουόμενους.
● Ελέγξτε αν υπάρχει μεγάλη κίνηση σκαφών ή αν γίνονται θαλάσσια σπορ κοντά στην ακτή.
● Βλέπετε αν τα νερά είναι καθαρά (η γαλάζια σημαία στην παραλία εγγυάται την ποιότητα των νερών).
Δώστε τους σαφείς οδηγίες
Εάν η θάλασσα έχει βράχια, τότε επισημάνετε στα παιδιά να κολυμπούν σε απόσταση από αυτά. Διαφορετικά, ένα δυνατό κύμα μπορεί να τα σπρώξει προς τα βράχια και να τα τραυματίσει. Ακόμη, ζητήστε από τα μεγαλύτερα παιδιά να βουτούν με τα πόδια και όχι με το κεφάλι, ιδιαίτερα αν δεν γνωρίζετε καλά τα νερά. Για τον ίδιο λόγο, ζητήστε από τα παιδιά να αποφεύγουν τα σπρωξίματα μέσα στο νερό. Τέλος, αν η θάλασσα έχει κύμα, πείτε στα παιδιά να κολυμπούν με την πλάτη προς την ακτή, ούτως ώστε να μην καλυφθούν ξαφνικά από τα κύματα και τρομάξουν.
Θέστε όρια
Oρίστε με σαφήνεια στο παιδί μέχρι πού επιτρέπεται να κολυμπάει, π.χ. «Μέχρι εκείνη τη σημαδούρα». Μπορεί να πάει πιο βαθιά μόνο εάν κολυμπάτε δίπλα του και είστε σίγουροι ότι μπορείτε να το βοηθήσετε. Εάν το παιδί είναι παρορμητικό, να είστε ακόμη πιο αυστηροί στα όρια που θα θέσετε. Επίσης, πρέπει να είστε προσεκτικοί και με τα παιδιά που πηγαίνουν κολυμβητήριο! Oι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι γονείς συχνά υπερεκτιμούν τις ικανότητες των παιδιών τους όταν αυτά πηγαίνουν κολυμβητήριο, με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν την επιτήρησή τους.
Να είστε κοντά τους
Τα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από έναν ενήλικο στη θάλασσα. Ποτέ μην τα εμπιστεύεστε σε μεγαλύτερα παιδιά. Επίσης, όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο πιο κοντά του πρέπει να είστε. Στα μικρά παιδιά (π.χ. 3 χρονών) συνιστάται η επίβλεψη αφής – δηλαδή, να μπορείτε να πιάσετε το παιδί ανά πάσα στιγμή απλώνοντας το χέρι σας, ακόμη και αν βρίσκεται στην ακροθαλασσιά.
Πότε να μάθει κολύμπι το παιδί;
Σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, τα παιδιά μέχρι τα τέταρτα γενέθλιά τους δεν είναι εξελικτικά έτοιμα να κάνουν μαθήματα κολύμβησης. Μέχρι τότε, ωστόσο, μπορούν να συμμετέχουν σε προγράμματα κινητικής αγωγής στο νερό (π.χ. baby swimming). Ωστόσο, οι γονείς δεν πρέπει να εφησυχάζουν ότι το παιδί τους είναι ασφαλές στο νερό επειδή έχει συμμετάσχει σε τέτοιου είδους μαθήματα!
Το παιδί παρασύρθηκε από τα κύματα!
Εάν πρόκειται για μικρό παιδί (π.χ. 2-3 χρονών), μπαίνετε αμέσως στη θάλασσα και το βγάζετε έξω. Εάν όμως το παιδί έχει παρασυρθεί στα βαθιά, το βοηθάτε μόνο εφόσον ξέρετε τον τρόπο. Oι ναυαγοσώστες επισημαίνουν ότι ο βασικός κανόνας της διάσωσης είναι ότι ποτέ δεν προσεγγίζει ο διασώστης το θύμα σώμα με σώμα. Πάντοτε του δίνει κάτι να πιαστεί (π.χ. ένα σκοινί, μια πετσέτα, ένα αναποδογυρισμένο κουβαδάκι, μια σανίδα), ώστε να το τραβήξει έξω.
Εάν το παιδί έχει χάσει τις αισθήσεις του, δώστε του τις πρώτες βοήθειες
● Ξαπλώστε το στην άμμο και καλέστε αμέσως για βοήθεια (το ναυαγοσώστη ή το 166).
● Βάζετε το πρόσωπό σας κοντά στη μύτη και το στόμα του για να δείτε αν αναπνέει.
● Εάν αναπνέει, το γυρίζετε στο πλάι (πλάγια θέση ασφαλείας) και περιμένετε να συνέλθει, παρακολουθώντας το μέχρι να έρθει η βοήθεια.
● Εάν δεν αναπνέει, τότε βάζετε το ένα σας χέρι στο μέσο του στέρνου κάτω από τη νοητή γραμμή που σχηματίζουν οι θηλές και κάνετε 30 μαλάξεις μετρώντας ως εξής: «και 1, και 2, και 3… και 30». Κάθε 30 μαλάξεις κάνετε δύο τεχνητές αναπνοές: Ανασηκώνετε το πιγούνι του παιδιού, κλείνετε τη μύτη του και ανοίγετε το στόμα του. Εισπνέετε βαθιά και εκπνέετε στο στόμα του. Στη διάρκεια ενός λεπτού πρέπει να επαναλάβετε τρεις φορές αυτή τη διαδικασία. Σταματάτε μόνο αν το παιδί συνέλθει ή έρθει η βοήθεια.
Να φάει ένα σάντουιτς;
Τα παιδιά πρέπει να μπαίνουν στο νερό όταν έχει τελειώσει η διαδικασία της πέψης, δηλαδή τέσσερις ώρες μετά το γεύμα (τόσες ώρες χρειάζονται για την πέψη ενός γεύματος με κρέας). Διαφορετικά, υπάρχει πάντα ο σοβαρότατος κίνδυνος της εισρόφησης θαλάσσιου νερού στους πνεύμονες. Για τον ίδιο λόγο, μη δίνετε στο παιδί σάντουιτς ή πολλά φρούτα (που πέπτονται δύσκολα) ενώ κάνει ακόμη μπάνιο. Βέβαια, το τι συνιστά γεύμα προς αποφυγή στην παραλία εξατομικεύεται ανάλογα με την ηλικία και τις διατροφικές συνήθειες κάθε παιδιού, π.χ. ένα απλό σάντουιτς με τυρί μπορεί να αποτελεί πλήρες γεύμα για ένα παιδί δύο χρονών, όχι όμως και για ένα παιδί 11 χρονών. Πάντως, εάν το παιδί φάει κανονικό γεύμα στην παραλία (ακόμη και σε σάντουιτς), δεν πρέπει να ξαναμπεί στο νερό πριν περάσουν 3-4 ώρες.
Μην εμπιστεύεστε τα μπρατσάκια
Ακόμη και αν τα παιδιά φορούν μπρατσάκια ή σωσίβιο, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείτε να τα αφήσετε χωρίς επίβλεψη στο νερό, επειδή τα φουσκωτά βοηθήματα δεν αποτελούν σωστικά μέσα. Απεναντίας, με ένα ελαφρύ ρεύμα αέρα το παιδί με τα μπρατσάκια μπορεί να παρασυρθεί μακριά μέσα στο νερό. Γι’ αυτό και συστήνουν τα παιδιά να εμπιστεύονται τις δικές τους δυνάμεις. Εάν πάντως θέλετε το παιδί να έχει ένα βοήθημα, προτιμήστε τα κολυμβητικά σωσίβια επίβλεψης ή τα κολυμβητικά γιλέκα (πωλούνται κυρίως σε καταστήματα με αθλητικά είδη).

Τι να πείτε στα παιδιά πριν πάτε στη θάλασσα
• Εάν κάποιο παιδί κινδυνεύει, να φωνάξουν αμέσως έναν ενήλικο ή το ναυαγοσώστη. Να μην επιχειρήσουν να το βοηθήσουν μόνα τους.
• Να μην υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους μέσα στο νερό και να μην απομακρύνονται ποτέ από το σημείο της παραλίας όπου βρίσκεστε.
• Να κολυμπούν πάντα κοντά σας και να μην μπαίνουν ποτέ στο νερό μόνα τους ή χωρίς να σας το πουν.
• Να μη φωνάζουν «βοήθεια» χωρίς λόγο, παρά μόνο όταν έχουν σοβαρό πρόβλημα, π.χ. όταν νιώθουν ότι δεν μπορούν να φτάσουν κολυμπώντας μόνα τους στην ακτή.

Νίκη Ψάλτη

Δεν γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας υποφέρουν

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Ενα στα δύο παιδιά υποφέρει από άγχος και κατάθλιψη. Εξι στα δέκα παιδιά είχαν κατά την περασμένη σχολική χρονιά εμπειρίες βίας (λεκτική, σωματική, καταστροφική, απειλές, εκφοβισμούς, σεξουαλικές προσβολές) την ώρα που ο ένας στους τρεις γονείς διαθέτει λιγότερο από μία ώρα καθημερινά σε κοινές δραστηριότητες με το παιδί του.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι ένα μέρος από την έρευνα με θέμα «Παιδική και νεανική βία μέσα από τα μάτια των γονέων» την οποία πραγματοποίησε η εταιρεία Pulse RC με τη συνεργασία του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, κατόπιν πρωτοβουλίας της βουλευτού Επικρατείας της Ν.Δ. Φεβρωνίας Πατριανάκου.
Η έρευνα βασίζεται στις εμπειρίες βίας παιδιών ηλικίας 10-17 ετών κατά την αντίληψη των γονιών τους. Την έρευνα θα παρουσιάσει τη Δευτέρα ώρα 8.00 μ.μ. στην «Αίγλη» Ζαππείου ο τεχνικός διευθυντής της PULSE RC Γιώργος Αράπογλου και τα ευρήματά της θα σχολιάσουν ο πρόεδρος του ΕΚΚΕ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιωάννης Υφαντόπουλος, ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης, ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής Στέλιος Στυλιανίδης και η διευθύντρια Ερευνών του ΕΚΚΕ, Ιωάννα Τσίγκανου. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης.
Η δρ Ιωάννα Τσίγκανου, διευθύντρια Ερευνών του ΕΚΚΕ τονίζει: «Η σχέση γονέα – παιδιού φαίνεται να επηρεάζεται τόσο από το σύγχρονο τρόπο οργάνωσης της κοινωνικής μας ζωής και εργασίας όσο και από μια μονομερή προσκόλληση στα εκπαιδευτικά επιτεύγματα των παιδιών και τη μελλοντική εκπαιδευτική και επαγγελματική τους πορεία. Το μορφωτικό επίπεδο των γονέων διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην «αναγνώριση» και «κατάθεση» των εμπειριών βίας των παιδιών τους. Γονείς με ανώτερο ή/και ανώτατο εκπαιδευτικό επίπεδο φαίνεται να αναγνωρίζουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις εμπειρίες βίας των παιδιών τους.
Αξιοσημείωτο εμφανίζεται το εύρημα της ομοιόμορφης διασποράς της αντίληψης των γονέων -ανεξάρτητα από τη μόρφωσή τους- σχετικά με φθορές – κλοπές – καταστροφές αντικειμένων των παιδιών, γεγονός που δικαιολογείται απόλυτα από τη φύση των σχετικών εμπειριών βίας.
Οι μορφωμένοι
Επίσης αξιοσημείωτη εμφανίζεται η μεγαλύτερη αναγνώριση, εγρήγορση και ετοιμότητα θα λέγαμε των περισσότερο μορφωμένων γονέων αναφορικά με τις σεξουαλικές προσβολές των παιδιών τους.
Η φιγούρα της περισσότερο ενημερωμένης μητέρας σε σχέση με τον πατέρα, διακρίνεται και στην έρευνα αυτή σε ποσοστό όμως που ενδέχεται να έχει επηρεαστεί από την κατά φύλο στρωματοποίηση του δείγματος».
Σημαντικά είναι τα ευρήματα της αντίληψης των γονέων των εμπειρίων βίας των παιδιών τους σε σχέση με τον χρόνο που περνούν μαζί τους. Μια προσεκτική ανάγνωση των απαντήσεων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «ποιοτικός χρόνος» αναφορικά με την «αποκάλυψη» των εμπειριών βίας του παιδιού δεν υπάρχει. Οσο περισσότερο χρόνο δαπανά ο γονέας με το παιδί τόσο περισσότερο είναι σε θέση να αναγνωρίσει και να γνωρίσει τις εμπειρίες βίας του παιδιού του, και αυτό ισχύει για κάθε μορφή βίας.
«Καθοριστικός παράγοντας» προσθέτει η κ. Τσίγκανου, «αναδεικνύεται ο χρόνος ενασχόλησης του γονέα με το παιδί και αναφορικά με τη “διαχείριση” του άγχους και της κατάθλιψης των παιδιών, που όπως αναδεικνύεται από τα ευρήματα ταλαιπωρούν το 1/2 περίπου του πληθυσμού του δείγματος με υπεροχή των κοριτσιών έναντι των αγοριών. Τα συμπτώματα αυτά αυξάνονται με την ηλικία -όταν ενδεχομένως ενισχύονται από τις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος και ανακουφίζονται ανάλογα με το χρόνο που δαπανά ο γονέας με το παιδί.
Σημαντικός παράγοντας, προς την πλήρη κατανόηση αυτών των ευρημάτων, αναδεικνύεται μια ιδιάζουσα κοινωνικοποίηση των σημερινών εφήβων καθώς η παραδοσιακή εκδοχή της κοινωνικοποίησης μέσα από ομάδες ομηλίκων («peer groups») φαίνεται να υποχωρεί μπροστά στις νέου τύπου ομαδοποιήσεις και συλλογικότητες».
Τα παιδιά φαίνεται πως αναζητούν και αποκτούν σε υπολογίσιμο ποσοστό φίλους από το διαδίκτυο, γεγονός που παραπέμπει σε σχέσεις χωρίς ταυτότητα, πρόσωπο, τόπο ή χρόνο, στη σύγχρονη συνθήκη της διακινδύνευσης ή ανήκουν σε επίσης αξιοσημείωτο ποσοστό σε ομάδες την ταυτότητα των οποίων οι γονείς αδυνατούν να πιστοποιήσουν. Οι γνωστοί emo, trendy και κάγκουρες καταγράφονται σε χαμηλά ποσοστά, όπου οι trendy κυριαρχούν, οι emo έπονται και οι κάγκουρες υπολείπονται σημαντικά, ενώ οι «αδιευκρίνιστες» ομαδοποιήσεις προβληματίζουν την ανάλυση. Οι ομαδοποιήσεις αυτές επίσης δεν χαρακτηρίζονται από κάποιου είδους «εντοπιότητα», καθώς αναγνωρίζονται σε όλες τις περιοχές της Αττικής σε ανάλογα ποσοστά.
Οσο για τις μαρτυρίες των γονέων σχετικά με τις εμπειρίες βίας των παιδιών τους έχουμε: «Τα αγόρια εμφανίζονται περισσότερο εκτεθειμένα σε φθορές, καταστροφές και κλοπές αντικειμένων που τους ανήκουν απ’ ό,τι τα κορίτσια, τα δε ποσοστά των σχετικών εμπειριών μειώνονται με την ηλικία. Η δύναμη του «ισχυρότερου» ή «μεγαλύτερου» επιβεβαιώνεται καθώς τα μικρότερα σε ηλικία παιδιά εμφανίζονται περισσότερο ευάλωτα από τα μεγαλύτερα, εκτός από την περίπτωση των προσβολών κάθε είδους, οι οποίες εμφανίζονται αυξημένες με την πρόοδο της ηλικίας. Εξαιρετικά ευάλωτα παραμένουν τα μικρότερα σε ηλικίες αγόρια σε σχέση με τα μεγαλύτερα και σε εμπειρίες σωματικής βίας, εκβιασμού, απειλών, εκφοβισμών.
Το είδος του σχολείου (δημόσιο – ιδιωτικό) στο οποίο φοιτά το παιδί φαίνεται πως διαδραματίζει μικρό ρόλο καθώς το δημόσιο σχολείο εμφανίζεται περισσότερο ευάλωτο, με μικρή πάντως διαφοροποίηση σε σχέση με το ιδιωτικό. Η συνεξέταση των εμπειριών βίας των παιδιών ανά περιοχή υποδεικνύει ότι όλες οι περιοχές είναι το ίδιο ευάλωτες σε εκδηλώσεις φαινομένων βίας και αντίστοιχες εμπειρίες των παιδιών. Οι εμπειρίες φθοράς, καταστροφής και κλοπών, για παράδειγμα, δεν έχουν τυπικά προσδιορισμένο «πρόσωπο», καθώς εντοπίζονται σε ανάλογα ποσοστά τόσο σε αστικά υποβαθμισμένες όσο και σε αστικά αναβαθμισμένες περιοχές της Αττικής. Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά εμπειρίες εκβιασμών, απειλών, εκφοβισμών, προσβολών και ύβρεων». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 21/06/2008

Διαβάστε σχετικό post του αγαπημένου μας Μάξιμου: Πόσο το άγχος και η κατάθλιψη υπάρχει στους νέους μας;

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Τσαύλου Ελένη , Κοινωνική λειτουργός, Κέντρο ψυχικής υγείας Καβάλας

Η οικογένεια αποτελεί την πρώτη μορφή κοινωνίας στην οποία εντάσσεται το άτομο.Είναι αυτή που εκπαιδεύει το άτομο να αναπτύξει δεξιότητες τις οποίες Θα χρησιμοποιήσει για την κοινωνική του ένταξη.

Η κάθε οικογένεια έχει τις δικές της κοινωνικές αξίες, τους δικούς της κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς, τη δική της λειτουργικότητα, ηθικές αξίες κ.α.

Για την θετική ανάπτυξη και εξέλιξη του παιδιού, την κύρια ευθύνη έχουν οι γονείς.

Οι γονείς με τις συμπεριφορές τους επηρεάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά. Μητέρα και Πατέρας καλούνται να ανταποκριθούν στους ρόλους τους ως γονείς.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ιδιαίτερη σημασία που έχει η μητρική συμβολή στην συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το πόσο αξιοσημείωτος είναι ο ρόλος του πατέρα στην ψυχο-κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Τα παιδιά χρειάζονται και έχουν ανάγκη και τους δυο γονείς.

Ο ρόλος των γονιών , του μπαμπά και της μαμάς, είναι ισότιμος στην φροντίδα και ανατροφή του παιδιού, ακόμα κι αν σι γονείς — σύζυγοι αποφασίσουν να χωρίσουν.

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά συναντάμε οικογένειες που βρίσκονται σε χωρισμό ή έχουν πάρει διαζύγιο.

Η διαδικασία του χωρισμού είναι μια διαδικασία επίπονη ‚ιδιαίτερα για το παιδί. Έχει διάρκεια και περνά από διάφορες φάσεις.

Γονείς και παιδιά έρχονται αντιμέτωποι με καινούργιες καταστάσεις‚ απαιτήσεις‚ ανάγκες‚ δυσκολίες‚ συναισθήματα. Η δομή της οικογένειας αλλάζει. Καινούργιοι ρόλοι προστίθενται ή αφαιρούνται.

Ανεξάρτητα από τους λόγους που οδηγούν ένα ζευγάρι στο χωρισμό είναι απαραίτητο να κατανοήσουν ο ένας τον ρόλο του άλλου.

Ο πατέρας είναι πατέρας και η μητέρα είναι μητέρα.

Χωρίζουν ως σύζυγοι, παίρνουν και το διαζευκτήριο‚ τυπικά και / ουσιαστικά παύουν να είναι σύζυγοι. Σε καμία περίπτωση όμως δεν παύουν να είναι γονείς. Συνεχίζουν να είναι ο μπαμπάς και η μαμά) και οφείλουν να ασχοληθούν και να αντιληφθούν σωστά και έγκαιρα επιθυμίες και ανάγκες του παιδιού, για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στους ρόλους τους.

Συνεχίζουν να είναι γονείς άρα συνεχίζουν να συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή του παιδιού και η μητέρα και ο πατέρας.

Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει κανέναν από τον ρόλο αυτό.

Οι πατεράδες έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή και την φροντίδα του παιδιού. Το δικαίωμα και η υποχρέωση γεννιούνται από την σύλληψη του παιδιού, πριν ακόμα γεννηθεί.

Η πατρική εμπλοκή στην ανατροφή του παιδιού είναι σημαντική καθώς

- περιορίζει την δημιουργία ποικίλων ψυχολογικών προβλημάτων στο παιδί

- ενδυναμώνει το δεσμό πατέρα-παιδιού και

- βοηθάει στην ψυχο-κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Η απουσία του πατέρα για διάφορους λόγους έχει αρνητικές επιπτώσεις πάνω στην γενικότερη εξέλιξη του παιδιού.

Οι Γονείς πρέπει να είναι συνεργάτες και όχι ανταγωνιστές. Να μάθουν να λύνουν τις συγκρούσεις μεταξύ τους για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο γονεικό ρόλο που είναι να φροντίζουν για την συναισθηματική και ψυχο-κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Όπου υπάρχουν συγκρούσεις το παιδί παγιδεύεται σε μια κατάσταση διπλής δέσμευσης και επιβαρύνεται από ενοχές και δυστυχία.

Τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα οφείλουν σεβασμό ο ένας στον άλλο. Έχουν την υποχρέωση να προστατεύουν το παιδί. Να μην χτίζουν, με τις δικές τους συγκρούσεις‚ τοίχο ανάμεσα στον γονέα και το παιδί.

Δεν μπορούν επειδή οι ίδιοι χώρισαν, να προσπαθεί ο ένας γονιός να χωρίσει και το παιδί από τον άλλο γονιό.

Ότι βοηθάει ή ικανοποιεί τους γονείς δεν σημαίνει ότι βοηθάει και το παιδί.

Ο πατέρας είναι αυτός που βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Είναι όμως και θα είναι πατέρας. Ο ρόλος του είναι ισότιμος μ’ αυτόν της μητέρας.

Το παιδί χρειάζεται και έχει ανάγκη από τον πατέρα του στην καθημερινότητά του. Από την άλλη ο πατέρας οφείλει:

Να ανταποκρίνεται στις καθημερινές ανάγκες και στη φροντίδα του παιδιού,

Να έχει σταθερές και δημιουργικές επαφές με το παιδί, και να συμμετέχει ενεργά στη ζωή του παιδιού.

Εδώ, σημειώνεται ότι από τα περιστατικά του Κ.Ψ.Κ. περισσότερες μητέρες απευθύνονται αλλά ο πατέρας πολλές φορές δεν συμμετέχει διότι είναι αποκλεισμένος από τον Νόμο ή τη μητέρα.

Το διαζύγιο αφορά τους συζύγους. η σχέση τους (τι συζυγική) διακόπτεται.

Η σχέση όμως πατέρα-παιδιού συνεχίζεται. Η μητέρα οφείλει να μην την εμποδίζει και ο πατέρας να μην την εγκαταλείπει.

Είναι απαραίτητο οι γονείς να μάθουν να επιλύουν τις συγκρούσεις μεταξύ τους. μόνο έτσι Θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στον ρόλο τους.

Όπου υπάρχει συνεργασία γονιών , ισότιμη φροντίδα, (σε καθημερινή βάση) και βέβαια όπου σι γονείς δεν στέκονται στο γράμμα του νόμου, ο χωρισμός δεν είναι αναγκαστικά βλαπτικός και καταστροφικός για το παιδί.

Ο πατέρας είναι απαραίτητος για το κάθε παιδί πέρα από αυτά που ορίζει ο νόμος‚ αρκεί βέβαια να ανταποκρίνεται στον ρόλο του. να επιδιώκει να είναι παρών στην καθημερινή ζωή του παιδιού.

Γιατί γονέας, αν το δούμε από μια άλλη οπτική γωνία‚ σημαίνει:

Γ εννώ- δημιουργώ

Ο λοκληρόνομαι- ορίζω-χρησιμεύω

Ν ιάζομαι

Ε υθύνομαι

Α γαπώ- αφοσιώνομαι

Σ υνεργάζομαι- συναισθάνομαι

Είναι πολλά να είσαι πατέρας και λίγο το γράμμα του νόμου για να χωρέσει τα πολλά.

Διατροφή με ψάρια για… έξυπνα μωρά

Σημαντικές προσωπικότητες της αρχαιότητος, όπως ο Αριστοτέλης, αναφέρεται ότι ήταν ιχθυοφάγοι.

Ο μαθητής του Σωκράτη Αρίστιππος, που του άρεσαν πολύ τα ψάρια, επιτιμήθηκε κάποτε από τον Πλάτωνα, επειδή είχε αγοράσει πολλά. Του απάντησε λοιπόν ότι τα είχε πληρώσει μόνο δύο οβολούς και ο Πλάτων του είπε ότι για τόσο μικρό ποσόν θα τα αγόραζε και ο ίδιος. Λοιπόν, Πλάτωνα, του απάντησε ο Αρίστιππος, δεν είμαι εγώ ιχθυοφάγος αλλά εσύ φιλάργυρος.

Διατροφή με ψάρια για…έξυπνα μωρά

Εξυπνα παιδιά γεννούν οι μητέρες που καταναλώνουν ψάρια στην εγκυμοσύνη.

Τα λιπαρά οξέα που περιέχουν (ω-3) βοηθούν σημαντικά την ανάπτυξη της όρασης, της γνωστικής ικανότητας, της προσοχής, της πληρότητας, του ύπνου και της ευφυϊας στο παιδί μετά τη γέννηση.
Μειώνουν, επίσης, κατά 31% τους πρόωρους τοκετούς πριν από τις 34 εβδομάδες κύησης, επιμηκύνουν τη διάρκεια της κύησης και αυξάνουν ελαφρώς το βάρος γέννησης του νεογνού.
Οι σημαντικές αυτές ανακοινώσεις έγιναν από ξένους ομιλητές κατά τη διάρκεια του 7ου Πανελλήνιου Συμποσίου της Ελληνικής Εταιρείας Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας, Ηπατολογίας και Διατροφής, το οποίο πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο στην Αθήνα.
Ο Γερμανός καθηγητής Παιδιατρικής κ. Μπέρτολντ Κολέτσκο τόνισε ότι, με βάση τα ευρήματα των μελετών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχώρησε σε νέες συστάσεις για τη διατροφή των γυναικών στην εγκυμοσύνη, με έμφαση την πρόσληψη των λιπαρών οξέων των ψαριών (ω-3).

Οι συστάσεις αυτές περιλαμβάνουν τα εξής: Η πρόσληψη λίπους κατά την κύηση και τον θηλασμό πρέπει να κυμαίνεται στα ίδια με τα συνιστώμενα στον γενικό πληθυσμό επίπεδα. Οι έγκυες και οι θηλάζουσες μητέρες θα πρέπει να επιδιώκουν μια μέση διατροφική πρόσληψη τουλάχιστον 200 mg λιπαρών οξέων την ημέρα, ώστε να μπορούν να αποθηκεύονται οι αναγκαίες ποσότητες στον εγκέφαλο του βρέφους κατά την περίοδο μετά τη γέννηση.

Οι γυναίκες σε ηλικία τεκνοποίησης θα πρέπει να επιδιώκουν να καταναλώνουν μία με δύο μερίδες θαλασσινών ψαριών την εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων των λιπαρών ψαριών. Η τροφή αυτή επηρεάζει θετικά την ανάπτυξη της οπτικής οξύτητας και της γνωστικής ικανότητας του βρέφους. Τα ψάρια πρέπει να είναι ποικίλα με προτίμηση στα μικρά ψάρια, καθώς έχουν πολύ μικρότερο κίνδυνο από τα μεγάλα να είναι μολυσμένα.

Αρκετές μελέτες υποστηρίζουν ότι η πρόσληψη ψαριών ή άλλων πηγών λιπαρών οξέων μακριάς αλυσίδας ω-3 αποτρέπει την πρόωρη γέννα αυξάνοντας ελαφρώς τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, και επίσης αυξάνει ελαφρώς το βάρος γέννησης του μωρού.

Η πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Παιδιατρικής Γαστρεντερολογίας κ. Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου αναφέρθηκε στις τροφικές αλλεργίες στα παιδιά, με πιο βασική αυτήν στο γάλα της αγελάδας.

Η πιθανότητα να εκδηλωθεί η συγκεκριμένη αλλεργία στα βρέφη και τα νήπια -εξήγησε- είναι 6%. Στην περίπτωση, ωστόσο, που υπάρχει επιβαρημένο οικογενειακό ιστορικό, η πιθανότητα αυτή εκτοξεύεται στο 80%.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν την ανάπτυξη της τροφικής αλλεργίας είναι η γενετική προδιάθεση (ιστορικό αλλεργίας σε τουλάχιστον έναν γονέα ή αδελφό) και η πρώιμη εισαγωγή στη διατροφή του βρέφους αλλεργιογόνων με τις τροφές και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.

Η κυρία Παπαδοπούλου επεσήμανε ότι τα παιδιά των πόλεων εκδηλώνουν πιο συχνά αλλεργίες. Σε αυτό συμβάλλει ο αυξημένος βαθμός καθαριότητας και η έκθεση του οργανισμού σε ποικίλα οικιακά και εξωοικιακά αεροαλλεργιογόνα (παθητικό κάπνισμα, μόλυνση του περιβάλλοντος).

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η ζωή σε φάρμες και κοντά σε στάβλους προστατεύει από την αλλεργία, σε αντίθεση με τη ζωή σε αστικοποιημένες περιοχές.

Πηγή: www.ethnos.gr