Μάθε πως να γίνεις αληθινά όμορφη – Συμβουλές ομορφιάς από την Audrey Hepburn

-Για γοητευτικά χείλη προφέρετε λέξεις καλοσύνης.
-Για όμορφα μάτια κοιτάξτε να δείτε το καλό στους ανθρώπους.
-Για λεπτή σιλουέτα, μοιράστε την τροφή σας με τους πεινασμένους.
-Για ωραία μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδέψει μια φορά τη μέρα.
-Για ελκυστικό βάδισμα, περπατήστε με τη γνώση ότι δεν πορεύεστε μόνοι σας.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φορά, το σώμα που περιφέρει ή τον τρόπο που χτενίζεται.

Η ομορφιά μιας γυναίκας πρέπει να είναι ορατή μέσα από τα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος της καρδιάς της, το μέρος που κατοικεί η Αγάπη.
Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της, αλλά αυτή που αντανακλάται από την ψυχή της. Είναι η φροντίδα που προσφέρει με αγάπη.
Το πάθος που επιδεικνύει.
Η αληθινή ομορφιά μιας τέτοιας γυναίκας μεγαλώνει με το χρόνο…

http://www.actclick.com/site/articlePages/mainArticle_909.aspx

Ανοιχτή επιστολή στους ισχυρούς του κόσμου

«Ο συνεχής εξοπλισμός των κρατών με νέα πιο εξελιγμένα και πιο αποτελεσματικά όπλα απειλεί την ανθρωπότητα με έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια πυρηνική καταστροφή»

Αξιότιμοι ισχυροί ολόκληρου του κόσμου,
Είμαι μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια του 49ου γυμνασίου Αθηνών. Στα πλαίσια του μαθήματος της γλώσσας ασχοληθήκαμε με το θέμα «Ειρήνη –πόλεμος».

Με αφορμή αυτή τη διδακτική ενότητα και ένα άρθρο για το συνεχόμενο ανεφοδιασμό των κρατών με εξελιγμένα και πολύ επικίνδυνα όπλα, σας γράφω αυτή την επιστολή – διαμαρτυρία.

Αρχικά, θα μπορούσατε με όλη αυτή τη δύναμη που διαθέτετε να ασχοληθείτε με την επίλυση σοβαρών, σύγχρονων προβλημάτων και κυρίως των προβλημάτων που μαστίζουν τις χώρες του υποανάπτυκτου κόσμου, όπως είναι η πείνα, ο αναλφαβητισμός κ.α. Χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και τις ασθένειες κάθε χρόνο. Επίσης, πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω τεράστιων οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων το σχολείο με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αναλφαβητισμός στις μικρές ηλικίες.

Ακόμα, πιστεύω ότι ο διαρκής εξοπλισμός των κρατών με τελευταίας τεχνολογίας όπλα είναι ανώφελος. Ναι μεν χρειαζόμαστε όπλα για την υπεράσπιση της πατρίδας μας σε περίπτωση ξένης εισβολής, όμως εδώ μιλάμε για συνεχή εξοπλισμό. Κάθε χρόνο για να προμηθεύεται κάθε χώρα καινούργια όπλα ξοδεύονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη και την προώθηση της ειρήνης και του πολιτισμού, με διάφορα ειρηνικά έργα π.χ. σχολεία μουσεία, θέατρα, κινηματογράφους αλλά και για την ανακαίνιση παλαιών κτιρίων. Γιατί λοιπόν να ξοδεύονται τόσα χρήματα για την προώθηση του πολέμου και όχι της ειρήνης ;

Επίσης ο εξοπλισμός αυτός, όπως σωστά υποστηρίζεται, μπορεί να οδηγήσει σε ένα καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο ή ακόμα χειρότερα σε μια πυρηνική έκρηξη που θα αφανίσει ολόκληρο τον κόσμο!

Πιστεύω ότι αυτή η στάση μας, το «κόλλημά» μας με τον πόλεμο τα όπλα και την κυριαρχία, είναι μια πολύ ζωώδης συμπεριφορά. Έτσι συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι πριν από πάρα πολλά εκατομμύρια χρόνια, τότε που δεν είχαν αναπτύξει τη σκέψη και το λόγο. Εμείς, που θεωρούμαστε «πολιτισμένοι» άνθρωποι, φερόμαστε χειρότερα και από τους αυτούς τους αρχαίους «απολίτιστους» ανθρώπους, που τουλάχιστον έδειχναν λίγο σεβασμό ο ένας στον άλλο. Σήμερα τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί. Η δίψα ορισμένων για εξουσία και δύναμη, που σχετίζεται άμεσα με την απόκτηση των όπλων, επιφέρει τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές και οδηγεί σε τραγικές συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον. Και να το ζωντανό παράδειγμα: η παντοδύναμη Αμερική η οποία πριν από λίγα χρόνια προκάλεσε τεράστια καταστροφή στην Παλαιστίνη. Γιατί ο κ. Μπους σκέφτεται μόνο τον πόλεμο και όχι την ειρήνη; Με όλη αυτή τη δύναμη θα μπορούσε να κάνει πάρα πολλά πράγματα, όπως να ασχοληθεί με την επίλυση περιβαλλοντικών προβλημάτων, αντί να αγοράζει ολοένα και περισσότερα όπλα για να προκαλεί την καταστροφή.

Σας παρακαλώ πριν ξεκινήσει αυτή η παγκόσμια καταστροφή, καθίστε και σκεφτείτε: Αξίζει όλο αυτό; Αξίζει όλη αυτή η καταστροφή; Αν λοιπόν δε σταματήσετε τον τεράστιο ανεφοδιασμό των κρατών με όπλα, τουλάχιστον μην προκαλέσετε την καταστροφή του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε με μια πυρηνική έκρηξη. Συλλογιστείτε ότι η γη μας είναι το μοναδικό μας σπίτι, που μας προσφέρει ότι χρειαζόμαστε. Δεν πρέπει να το καταστρέψουμε, γιατί θα καταστρέψουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Με τεράστια απογοήτευση
Μαριθένια Αλεβιζοπούλου
μια μαθήτρια από την Ελλάδα

http://49gym-athin.att.sch.gr

Η επιστολή της 10χρονης Φρόσως προς όλα τα παιδιά

Ονομάζομαι Φρόσω Στυλιανού.

Είμαι δέκα χρόνων και πηγαίνω στην πέμπτη τάξη του δημοτικού. Κατοικώ σε ένα μικρό νησί στη Μεσόγειο θάλασσα, που το όνομά του είναι Κύπρος.Σου γράφω για να σου μιλήσω για την αγανάκτηση που νιώθω με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, για τα οποία ευθύνονται οι πόλεμοι. Δεν ξέρω αν άκουσες ποτέ πως και εμείς στην Κύπρο έχουμε ζήσει τις επιπτώσεις του πολέμου, οι οποίες είναι εξωφρενικά ανυπόφορες. Για αυτό στο γράμμα μου γράφω κάποιες εισηγήσεις που εμείς τα παιδιά μπορούμε να εφαρμόσουμε για να λιγοστέψουν οι πολέμοι.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε να βλέπουμε ταινίες στην τηλεόραση που παρουσιάζουν σκηνές βίας, δηλαδή πολέμους με πολύ ισχυρά όπλα.Επίσης να σταματήσουμε να αγοράζουμε ηλεκ-τρονικά παιχνίδια που ως περιεχόμονο έχουν σκηνές βίας. Ενας τρόπος για να λύσουμε το πρόβλημα είναι να συμφωνήσουμε όλα τα παιδιά να μην τα αγοράζουμε. Ακόμη μπορούμε να στείλουμε επιστολές διαμαρτυρίας σε παραγωγούς ταινιών με σκηνές πολέ-μου, στις εταιρείες που κατασκευάζουν τέτοιου είδους ηλεκτρονι-κά παιχνίδια και στα κανάλια.

Από τώρα θα πρέπει να προσπαθούμε να λύνουμε τις διαφορές που έχουμε με τους φίλους μας με διάλογο.Πολλοί από εμάς δέν τις λύνουν με διάλογο αλλά με καυγάδε, βρισιές ή ξυλοδαρμούς. Αν από τώρα δεν εφαρμόζουμε αυτή την τακτική δεν θα την εφαρμόζουμε ούτε όταν μεγελώσουμε. Επίσης δεν θα ξέρουμε να μιλάμε ήρεμα και να δεχόμαστε τις απόψεις των φίλων ή των συναδέλφων μας, όσο διαφορετικές και να είναι. Αν στο σχολείο ή στη γειτονιά μας υπάρχει κάποιο παιδί με διαφορετικό φύλο, άλλη θρησκεία, κοινωνική θέση ή λιγότερο έξυπνο από εμάς να μην το αφήνουμε μόνο του, να του δίνουμε και εκείνου λίγη σημασία. Να το αφήνουμε και αυτό να παίζει μαζί μας. Να μην το κάνουμε να νιώθει διαφορετικός απο εμάς. Δεν έχει σημασία το χρώμα ή η θρησκεία.

Ακόμη μπορούμε αν θέλουμε να στείλουμε μια επιστολή στο πρόεδρο της χώρας μας στην οποία να γράψουμε τα κακά του πολέμου και τα καλά της ειρήνης. Τα κακά του πολέμου είναι πως αρκετοί άνθρωποι πεθαίνουν κατα τη διάρκεια του πολέμου. Μικρά παιδιά μένουν ορφανά και τριγυρίζουν μόνα τους στους δρόμους απροστάτευτα και αβοήθητα. Μαυροφορεμένες μονάδες ψάχνουν αδιάκοπα τα αγνούμενα τους παιδιά. Χύνεται πάρα πολύ αίμα χωρίς λόγο και αιτία. Πολλοί κοιμούνται στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και όπου αλλού βρούν γιατί κατεδαφίστηκαν τα σπίτια τους και έμειναν άστεγοι.

Τα καλά της ειρήνης είναι πως όταν κυριαρχεί στον πλανήτη γη όλοι είναι χαρούμενοι και ευδιάθετοι. Τα παιδιά παίζουν ανέμελα και ξέγνιαστα στους δρόμους και τα χωράφια της γειτονιάς τους. Παντού βλέπεις χαμογελαστά και ευτυχισμένα προσωπάκια. Τα παιδιά βγαίνουν βόλτες με τους γονείς τους και περνούν την ώρα τους βλέποντας βιτρίνες και λέγοντας αστεία. Όλοι ζουν μονιασμένοι και αγαπημένοι χωρίς να τους νοιάζει το χρώμα ή η θρησκεία.

Μπορούμε να γράψουμε πως πρέπει να σταματήσουν να ξοδεύονται χρήματα για πολεμικό εξοπλισμό όπως τάνξ και διάφορα ισχυρά όπλα. Τα χρήματα αυτά μπορούν να δοθούν σε φτωχές χώρες για να κτιστούν νοσοκομεία, σχολεία και τόποι όπου οι ανθρώποι μπορούν να εργάζονται. Ακόμη μπορούν να δοθούν για να ανακαλυφθούν θεραπείες όπως για τον καρκίνο. Να κτιστούν σχολεία που θα λειτουργούν τα απογεύματα. Εκεί να μαθαίνουμε για την ειρήνη, να αγαπούμε τουσ συνανθρώπους μας ανεξαρτήτου χρώματος.

Στείλε το γράμμα μου σε κάποιον που αγαπάς έτσι ώστε σιγά σιγά να φτάσει στα χέρια όλων των παιδιών του κόσμου. Ελπίζω όταν όλα τα παιδιά εφαρμόσουν αυτά τα πράγματα θα επικρατήσει ειρήνη σε όλο τον κόσμο.!

Φ.Σ. Ε2

http://www.schools.ac.cy/dometios-b-kb-dim/epistoli_pros_ola_ta_paidia.htm

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!!!!

“Σύνοδος Κορυφής του ΟΗΕ
Λύσεις για την επισιτιστική κρίση αναζητά η διεθνής κοινότητα”

ΑΝΑΖΗΤΑ????????
Μα η διεθνής κοινότητα δεν είναι αυτή που δημιούργησε αυτή τη κρίση?
Αυτή δεν είναι που αφαίρεσε απο τα 2/3 του πλανήτη τον πλούτο με το “έτσι θέλω”, για να πεθαίνουν απο πάχος στο άλλο 1/3?
Αυτή δεν είναι που δημιούργησε υπερκέρδη σε δέκα μεγάλες οικογένειες στο κόσμο??
Αυτή δεν είναι που μας απαγόρευσε να ζούμε και να διεκδικούμε?
Αυτή δεν είναι που έφερε τα κινητά στα αφτάκια δεκάχρονων παιδιών μέσα στα δημοτικά?
Αυτή δεν είναι που μας “τάισε” με τρελλές αγελάδες, κοτόπουλα με διοξίνες, λαχανικά με στρόντιο και λάδια με ορυκτέλαια?
Αυτή δεν είναι που ακρίβηνε το πετρέλαιο χωρίς λόγο?
Αυτή δεν είναι που επέτρεψε τους πολέμους για τη κυριαρχία πάνω στο πλούτο μιας άλλης χώρας και το ονόμασε “μάχη κατα της τρομοκρατίας”?
Αυτή δεν είναι που μας “επιτρέπει” να διαμαρτυρόμαστε και μάλιστα παθητικά, μόνο αν πιάσει το δικό μας σπίτι φωτιά?
Αυτή δεν είναι που δε δίνει δεκάρα για τα παιδιά που, πια, πεθαίνουν σα τα κοτόπουλα απο καρκίνο σε όλο το κόσμο?
Κάποιοι γραββατάνθρωποι σα κι αυτούς δεν είναι που δε κάνουν τίποτα για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τις κλιματολογικές αλλαγές που πια απειλούν άμεσα να μας καταστρέψουν?
Κάποιοι απ’ αυτούς δεν είναι που αποφυλακίζουν τους έμπορους ναρκωτικών και τους παιδεραστές?
Ποιά “διεθνής κοινότητα” ανησυχεί?
Ήξεραν οτι θα φτάσει ο πλανήτης εδώ που έφτασε.
Αλλά το κέρδος ηταν πιότερο σημαντικό απο μια ανθρώπινη ψυχή!
Φταίνε αυτοί?
όχι!
Εμείς φταίμε που τους ψηφίζουμε και τους ακούμε!
ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΛΟΙΠΟΝ!
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΗΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!!!!
Καλέστε τους να επισκευτούν τα ογκολογικά των νοσοκομείων Παίδων καθε χώρας, βάλτε τους εκεί μέσα για μια ώρα κι αν κλάψουν με δάκρυα τύψεων τότε ναι! έχουν μετανοιώσει!
Καλέστε τους να επισκευτούν τις πλατείες που πεθαίνουν οι νέοι κάθε βράδυ απο ναρκωτικά κι αν ξεσκίσουν το πρόσωπό τους με τα νύχια τους απο τύψεις τότε ναι! έχουν μετανοιώσει!
Καλέστε τους να επισκευτούν όλες αυτές τις χώρες του τρίτου κόσμου κι αν θαφτούν απο μόνοι τους κάτω στο χώμα απο ντροπή, μπροστά στη μύγα που περιτριγυρίζει ένα νεκρό πεντάχρονο παιδί που πέθανε απο ασιτία, τότε ναι! έχουν μετανοιώσει!
Καλέστε τους μετά να πάνε σπίτια τους και να αντικρύσουν το χοντρό παιδί τους πασαλειμένο με κέτσαπ και μουστάρδες και τη γυναικά τους να τους λέει οτι άλλαξε κομμωτήριο γιατι δε της πέτυχαν το ντεκαπάζ στην οξυζενέ ανεγκέφαλη μαλλούρα της.
κι αν τα σπάσουν όλα εκεί μέσα και σηκωθούν και φύγουν ντροπιασμένοι που εκπαίδευσαν τόσο φρικιαστικά την οικογένειά τους στη καφρίλα και την αναισθησία. τότε ναι! έχουν μετανοιώσει!
Αλλά επειδή ολα αυτά δε θα συμβούν, πρέπει να αυτοοργανωθούμε!
Μικροί μεγάλοι.
Σε ομάδες αυτοπροστασίας και δυναμικής αλληλεγγύης, πέρα απο κόμματα και λογικές κυριαρχίας.
ΟΛΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ! ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΧΑΓΟΣ!!!!!
Ένα παιδί που πεθαίνει απο καρκίνο γιατι το ταίσαμε όλοι μας τόσα χρόνια κι αυτό και τη μάνα που το γέννησε με τοξικά, δε μπορεί να διακρίνει λοχαγούς και κυβερνήτες! Ένα χάδι και μια απάντηση στο γιατί δε τρέχει στα βουνά και στις θάλασσες, αλλά έχει τον ορρό της χημειοθεραπείας θέλει!
και μιά υπόσχεση:
οτι θα είναι το τελευταίο θύμα του “πολιτισμού” μας!!!!!!!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!

ΛΟΓΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!

απογοητεύτηκες?
γιατί?
μήπως δε ζεις?
μήπως δε βλέπεις?
μήπως δε μυρίζεις?
μήπως δεν αγγίζεις?
έχεις προβλήματα θα μου πεις.
να χαίρεσαι γι αυτό!
σκέφτεσαι να μην είχες?
τι θα ήσουν?
ενα τίποτα!
και το Σύμπαν δε συγχωρεί το τίποτα!
τα αποβάλλει!
γέλασες?
γελάστηκες?
ε και?
νέος άνθρωπος είσαι!
ευτυχώς που έπαθες για να μάθεις!
το θέμα είναι να μάθεις φιλαράκι μου.
σιγά μη σου δώσει ο Θεός και το Σύμπαν μασημένη τροφή!
ενα αστεράκι είσαι κι εσυ που γεννιέσαι απο μια έκκρηξη, μεγαλώνεις και στο τελείωμα γίνεσαι έτοιμος να διασκορπιστείς.
το θέμα είναι τι λάμψη θα έχεις φτιάξει οσο ζούσες και πόσο μεγάλη έκκρηξη θα κάνεις οταν σβήσεις!
με άλλα λόγια, τι έκανες σ’ αυτό το πλανήτη, οσο ζούσες και τι άφησες σα παρακαταθήκη στα αστεράκια που γεννήθηκαν μετα απο σένα!
πόσο βοήθησες να αποκτήσουν και να αναδείξουν τις λουλακί αύρες τους!!!!
πόσο βοήθησες να παει μπροστά αυτή η γη!
πόσο διαφοροποιήθηκες απο τους “δήθεν”!
πόσο ανέστησες ψυχικά εστω κι ενα συνάνθρωπο!
πόσο κατέβηκες στον Άδη να σηκώσεις εστω κι ενα νεκρωμένο συνάνθρωπο, που φυτοζωεί μέσα στη μιζέρια του “πάμε στοίχημα” και του καναπεδάτου ύπνου.
πόσο ίδρωσες κι έκανες να ιδρώσει και ο σύντροφός σου όταν κάνατε έρωτα για να γεννηθεί το παιδί σας.
πόσο χαμόγελο έχει το παιδί σου, οταν βλέπει τις αμυγδαλιές να ανθίζουν!
πόσο νόημα έδωσες στη δικιά σου ζωή και πόσο σε ερωτεύτηκαν γι’ αυτό που είσαι κι οχι γι αυτά που έχεις!
πόσο οδήγησες αυτούς που σε περιστοίχιζαν στο κόκκινο!
στο απόλυτο!
στον οργασμό του μυαλού τους!

απογοητεύτηκες?
ε και?
μάθε απ’ αυτό και προχώρα!
η ζωή είναι μπροστά σου!
πιάστην απ’ τα μαλλιά κι αγάπησέ την!!!!