Μάθε πως να γίνεις αληθινά όμορφη – Συμβουλές ομορφιάς από την Audrey Hepburn

-Για γοητευτικά χείλη προφέρετε λέξεις καλοσύνης.
-Για όμορφα μάτια κοιτάξτε να δείτε το καλό στους ανθρώπους.
-Για λεπτή σιλουέτα, μοιράστε την τροφή σας με τους πεινασμένους.
-Για ωραία μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδέψει μια φορά τη μέρα.
-Για ελκυστικό βάδισμα, περπατήστε με τη γνώση ότι δεν πορεύεστε μόνοι σας.

Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φορά, το σώμα που περιφέρει ή τον τρόπο που χτενίζεται.

Η ομορφιά μιας γυναίκας πρέπει να είναι ορατή μέσα από τα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος της καρδιάς της, το μέρος που κατοικεί η Αγάπη.
Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της, αλλά αυτή που αντανακλάται από την ψυχή της. Είναι η φροντίδα που προσφέρει με αγάπη.
Το πάθος που επιδεικνύει.
Η αληθινή ομορφιά μιας τέτοιας γυναίκας μεγαλώνει με το χρόνο…

http://www.actclick.com/site/articlePages/mainArticle_909.aspx

G8: Η Σύνοδος των αναίσχυντων. Ιαπωνία 2008

Συναντήθηκαν στη νήσο Χοκάιντο, για να λύσουν τα προβλήματα του κόσμου, αυτοί που τα δημιούργησαν. Οι 8 ισχυροί του κόσμου, αλλά δήλωσαν ανίσχυροι. Αναίσχυντοι έπρεπε να δηλώσουν.


ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ, καταστρέφουν τον Πλανήτη.


ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για όλα τα δεινά του κόσμου, όχι μόνο επειδή δεν κάνουν τίποτε για να βοηθήσουν αλλά κυρίως επειδή τα προκαλούν.


ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ του λαούς της Γης.


Τίνος ΟΡΓΑΝΑ είναι, τίνος συμφέροντα εξυπηρετούν; Δεν μπορεί να τα κάνουν για τον εαυτό τους, δεν έχουν λογική αυτά που κάνουν, κανείς δεν εξυπηρετείται, ούτε οι λαοί τους, ούτε οι ίδιοι, ούτε τα παιδιά τους.


Συναντήθηκαν για να κάνουν ένα διάλειμμα, να σαχλαμαρίσουν, να καλαμπουρίσουν, να σπάσουν πλάκα, μεταξύ τους και με μας. Οι Αναίσχυντοι. Οι Ξεδιάντροποι. Αυτοί δεν είναι απλά επικίνδυνοι, είναι ο Κίνδυνος, είναι η Συμφορά.


«Ανησυχούμε πολύ για την απότομη άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με αβεβαιότητα και επιμένει ο κίνδυνος πτωτικής στροφής», υπογραμμίζουν οι ισχυροί της Γης. Και γιατί δεν προωθείτε την ηλιακή, την αιολική ενέργεια, γιατί; Επειδή δεν θα βγάλουν άλλα λεφτά τα εργοστάσια σας; Γιατί; Γιατί ανόητοι. Και τα παιδιά σας κινδυνεύουν. Πάρτε το χαμπάρι. Ανόητοι !!


«Εκφράζουμε τη σοβαρή ανησυχία μας για τα υψηλά επίπεδα των τιμών των εμπορευμάτων, …». Μωρέ τι μας λέτε, ανησυχείτε σοβαρά έ; Μα εγώ μπορώ να ανησυχώ, εγώ, εσείς μόνο να ντρέπεστε μπορείτε.


«Οι ηγέτες αισθάνθηκαν ότι δεν αρκεί να πουν πως ανησυχούν για τις τιμές του πετρελαίου. Αισθάνθηκαν ότι έπρεπε να δείξουν πως πρέπει να αναληφθεί δράση», δήλωσε αξιωματούχος της G8. Αισθάνθηκαν ότι δεν αρκεί μόνο να ανησυχούν, αλλά να δείξουν ότι … πρέπει να αναληφθεί δράση. Δεν είμαστε καλά, καθόμαστε και γράφουμε μια ανακοίνωση και λέμε να μη δείξουμε μόνο ότι ανησυχούμε, αλλά να δείξουμε και ότι κάποιος πρέπει να κάνει και κάτι. Έτσι για να είναι καλή η ανακοίνωση και να μη παρεξηγηθούμε. Ρε, δεν είμαστε καλά.


«Υπάρχουν φόβοι για μεγαλύτερη αύξηση του πετρελαίου… ορισμένοι φοβούνται ότι θα φθάσει τα 200 δολάρια», διευκρίνισε ο κ. Μπερλουσκόνι. Αποφάνθηκε ο Ιταλός ηγέτης και τι είπε; Αυτά που λέμε κι εμείς, διατύπωσε την ανησυχία του ο άνθρωπος. Δεν θα έχει να γεμίσει το ρεζερβουάρ του. Μια συμπόνια μου την δημιούργησε ο γείτονας, τον λυπήθηκε η ψυχή μου.


Δέηση για …φθηνότερο πετρέλαιο. Η φωτογραφία είναι από εκεί, δέηση κάνουν (Ναυτεμπορική) 


Διατροφικό κόστος στην κορυφή της ατζέντας του G8. Το Δια-στροφικό

κόστος όχι διατροφικό, είναι αυτό τους νοιάζει, στοιχίζουν ακριβά οι διαστροφές ακόμη και για ηγέτες. Η χλιδή δεν είναι φτηνή πια. Είναι κι αυτοί οι Anti-G8 και στοιχίζει η ασφάλεια μας ακριβά βρε παιδάκι μου. Μέσα στην χλιδή, χαριεντίζονταν μεταξύ τους και με κάτι ανόητες που ελλείψει πρόχειρου ειδώλου έσπευσαν από συνήθεια να τους επευφημήσουν. Την ώρα που οι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης δίνουν τον δικό τους αγώνα κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι ηγέτες των G8 απολαμβάνουν λουκούλλεια γεύματα, με καπνιστό σολομό, λευκά σπαράγγια και χαβιάρι, ενώ προσπαθούν να βρουν αποτελεσματικά μέτρα για την καταπολέμηση της επισιτιστικής κρίσης.

«Η σύνοδος της αμηχανίας» ήταν ο χθεσινός τίτλος της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung για την Σύνοδο Κορυφής των 8. Αμήχανοι οι ηγέτες, αμήχανοι.

«Σε μια εποχή που η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται οπωσδήποτε μια δυναμική ηγεσία, αυτή δεν υφίσταται, ούτε για τους πιο αισιόδοξους» γράφει η βρετανική εφημερίδα The Guardian.
«Κατάργηση της Λέσχης των 8;» αναρωτιέται η ιταλική Corriere della Sera. Όχι να τους κρατήσουμε μωρέ, να έχουν την λέσχη τους η άνθρωποι να τα λένε. Πολλή μοναξιά εκεί στις κορυφές της ηγεσίας.

Ας περιμένει ο πλανήτης …

Ανοιχτή επιστολή στους ισχυρούς του κόσμου

«Ο συνεχής εξοπλισμός των κρατών με νέα πιο εξελιγμένα και πιο αποτελεσματικά όπλα απειλεί την ανθρωπότητα με έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια πυρηνική καταστροφή»

Αξιότιμοι ισχυροί ολόκληρου του κόσμου,
Είμαι μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια του 49ου γυμνασίου Αθηνών. Στα πλαίσια του μαθήματος της γλώσσας ασχοληθήκαμε με το θέμα «Ειρήνη –πόλεμος».

Με αφορμή αυτή τη διδακτική ενότητα και ένα άρθρο για το συνεχόμενο ανεφοδιασμό των κρατών με εξελιγμένα και πολύ επικίνδυνα όπλα, σας γράφω αυτή την επιστολή – διαμαρτυρία.

Αρχικά, θα μπορούσατε με όλη αυτή τη δύναμη που διαθέτετε να ασχοληθείτε με την επίλυση σοβαρών, σύγχρονων προβλημάτων και κυρίως των προβλημάτων που μαστίζουν τις χώρες του υποανάπτυκτου κόσμου, όπως είναι η πείνα, ο αναλφαβητισμός κ.α. Χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και τις ασθένειες κάθε χρόνο. Επίσης, πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω τεράστιων οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων το σχολείο με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αναλφαβητισμός στις μικρές ηλικίες.

Ακόμα, πιστεύω ότι ο διαρκής εξοπλισμός των κρατών με τελευταίας τεχνολογίας όπλα είναι ανώφελος. Ναι μεν χρειαζόμαστε όπλα για την υπεράσπιση της πατρίδας μας σε περίπτωση ξένης εισβολής, όμως εδώ μιλάμε για συνεχή εξοπλισμό. Κάθε χρόνο για να προμηθεύεται κάθε χώρα καινούργια όπλα ξοδεύονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη και την προώθηση της ειρήνης και του πολιτισμού, με διάφορα ειρηνικά έργα π.χ. σχολεία μουσεία, θέατρα, κινηματογράφους αλλά και για την ανακαίνιση παλαιών κτιρίων. Γιατί λοιπόν να ξοδεύονται τόσα χρήματα για την προώθηση του πολέμου και όχι της ειρήνης ;

Επίσης ο εξοπλισμός αυτός, όπως σωστά υποστηρίζεται, μπορεί να οδηγήσει σε ένα καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο ή ακόμα χειρότερα σε μια πυρηνική έκρηξη που θα αφανίσει ολόκληρο τον κόσμο!

Πιστεύω ότι αυτή η στάση μας, το «κόλλημά» μας με τον πόλεμο τα όπλα και την κυριαρχία, είναι μια πολύ ζωώδης συμπεριφορά. Έτσι συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι πριν από πάρα πολλά εκατομμύρια χρόνια, τότε που δεν είχαν αναπτύξει τη σκέψη και το λόγο. Εμείς, που θεωρούμαστε «πολιτισμένοι» άνθρωποι, φερόμαστε χειρότερα και από τους αυτούς τους αρχαίους «απολίτιστους» ανθρώπους, που τουλάχιστον έδειχναν λίγο σεβασμό ο ένας στον άλλο. Σήμερα τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί. Η δίψα ορισμένων για εξουσία και δύναμη, που σχετίζεται άμεσα με την απόκτηση των όπλων, επιφέρει τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές και οδηγεί σε τραγικές συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον. Και να το ζωντανό παράδειγμα: η παντοδύναμη Αμερική η οποία πριν από λίγα χρόνια προκάλεσε τεράστια καταστροφή στην Παλαιστίνη. Γιατί ο κ. Μπους σκέφτεται μόνο τον πόλεμο και όχι την ειρήνη; Με όλη αυτή τη δύναμη θα μπορούσε να κάνει πάρα πολλά πράγματα, όπως να ασχοληθεί με την επίλυση περιβαλλοντικών προβλημάτων, αντί να αγοράζει ολοένα και περισσότερα όπλα για να προκαλεί την καταστροφή.

Σας παρακαλώ πριν ξεκινήσει αυτή η παγκόσμια καταστροφή, καθίστε και σκεφτείτε: Αξίζει όλο αυτό; Αξίζει όλη αυτή η καταστροφή; Αν λοιπόν δε σταματήσετε τον τεράστιο ανεφοδιασμό των κρατών με όπλα, τουλάχιστον μην προκαλέσετε την καταστροφή του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε με μια πυρηνική έκρηξη. Συλλογιστείτε ότι η γη μας είναι το μοναδικό μας σπίτι, που μας προσφέρει ότι χρειαζόμαστε. Δεν πρέπει να το καταστρέψουμε, γιατί θα καταστρέψουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Με τεράστια απογοήτευση
Μαριθένια Αλεβιζοπούλου
μια μαθήτρια από την Ελλάδα

http://49gym-athin.att.sch.gr

Η επιστολή της 10χρονης Φρόσως προς όλα τα παιδιά

Ονομάζομαι Φρόσω Στυλιανού.

Είμαι δέκα χρόνων και πηγαίνω στην πέμπτη τάξη του δημοτικού. Κατοικώ σε ένα μικρό νησί στη Μεσόγειο θάλασσα, που το όνομά του είναι Κύπρος.Σου γράφω για να σου μιλήσω για την αγανάκτηση που νιώθω με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, για τα οποία ευθύνονται οι πόλεμοι. Δεν ξέρω αν άκουσες ποτέ πως και εμείς στην Κύπρο έχουμε ζήσει τις επιπτώσεις του πολέμου, οι οποίες είναι εξωφρενικά ανυπόφορες. Για αυτό στο γράμμα μου γράφω κάποιες εισηγήσεις που εμείς τα παιδιά μπορούμε να εφαρμόσουμε για να λιγοστέψουν οι πολέμοι.

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε να βλέπουμε ταινίες στην τηλεόραση που παρουσιάζουν σκηνές βίας, δηλαδή πολέμους με πολύ ισχυρά όπλα.Επίσης να σταματήσουμε να αγοράζουμε ηλεκ-τρονικά παιχνίδια που ως περιεχόμονο έχουν σκηνές βίας. Ενας τρόπος για να λύσουμε το πρόβλημα είναι να συμφωνήσουμε όλα τα παιδιά να μην τα αγοράζουμε. Ακόμη μπορούμε να στείλουμε επιστολές διαμαρτυρίας σε παραγωγούς ταινιών με σκηνές πολέ-μου, στις εταιρείες που κατασκευάζουν τέτοιου είδους ηλεκτρονι-κά παιχνίδια και στα κανάλια.

Από τώρα θα πρέπει να προσπαθούμε να λύνουμε τις διαφορές που έχουμε με τους φίλους μας με διάλογο.Πολλοί από εμάς δέν τις λύνουν με διάλογο αλλά με καυγάδε, βρισιές ή ξυλοδαρμούς. Αν από τώρα δεν εφαρμόζουμε αυτή την τακτική δεν θα την εφαρμόζουμε ούτε όταν μεγελώσουμε. Επίσης δεν θα ξέρουμε να μιλάμε ήρεμα και να δεχόμαστε τις απόψεις των φίλων ή των συναδέλφων μας, όσο διαφορετικές και να είναι. Αν στο σχολείο ή στη γειτονιά μας υπάρχει κάποιο παιδί με διαφορετικό φύλο, άλλη θρησκεία, κοινωνική θέση ή λιγότερο έξυπνο από εμάς να μην το αφήνουμε μόνο του, να του δίνουμε και εκείνου λίγη σημασία. Να το αφήνουμε και αυτό να παίζει μαζί μας. Να μην το κάνουμε να νιώθει διαφορετικός απο εμάς. Δεν έχει σημασία το χρώμα ή η θρησκεία.

Ακόμη μπορούμε αν θέλουμε να στείλουμε μια επιστολή στο πρόεδρο της χώρας μας στην οποία να γράψουμε τα κακά του πολέμου και τα καλά της ειρήνης. Τα κακά του πολέμου είναι πως αρκετοί άνθρωποι πεθαίνουν κατα τη διάρκεια του πολέμου. Μικρά παιδιά μένουν ορφανά και τριγυρίζουν μόνα τους στους δρόμους απροστάτευτα και αβοήθητα. Μαυροφορεμένες μονάδες ψάχνουν αδιάκοπα τα αγνούμενα τους παιδιά. Χύνεται πάρα πολύ αίμα χωρίς λόγο και αιτία. Πολλοί κοιμούνται στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και όπου αλλού βρούν γιατί κατεδαφίστηκαν τα σπίτια τους και έμειναν άστεγοι.

Τα καλά της ειρήνης είναι πως όταν κυριαρχεί στον πλανήτη γη όλοι είναι χαρούμενοι και ευδιάθετοι. Τα παιδιά παίζουν ανέμελα και ξέγνιαστα στους δρόμους και τα χωράφια της γειτονιάς τους. Παντού βλέπεις χαμογελαστά και ευτυχισμένα προσωπάκια. Τα παιδιά βγαίνουν βόλτες με τους γονείς τους και περνούν την ώρα τους βλέποντας βιτρίνες και λέγοντας αστεία. Όλοι ζουν μονιασμένοι και αγαπημένοι χωρίς να τους νοιάζει το χρώμα ή η θρησκεία.

Μπορούμε να γράψουμε πως πρέπει να σταματήσουν να ξοδεύονται χρήματα για πολεμικό εξοπλισμό όπως τάνξ και διάφορα ισχυρά όπλα. Τα χρήματα αυτά μπορούν να δοθούν σε φτωχές χώρες για να κτιστούν νοσοκομεία, σχολεία και τόποι όπου οι ανθρώποι μπορούν να εργάζονται. Ακόμη μπορούν να δοθούν για να ανακαλυφθούν θεραπείες όπως για τον καρκίνο. Να κτιστούν σχολεία που θα λειτουργούν τα απογεύματα. Εκεί να μαθαίνουμε για την ειρήνη, να αγαπούμε τουσ συνανθρώπους μας ανεξαρτήτου χρώματος.

Στείλε το γράμμα μου σε κάποιον που αγαπάς έτσι ώστε σιγά σιγά να φτάσει στα χέρια όλων των παιδιών του κόσμου. Ελπίζω όταν όλα τα παιδιά εφαρμόσουν αυτά τα πράγματα θα επικρατήσει ειρήνη σε όλο τον κόσμο.!

Φ.Σ. Ε2

http://www.schools.ac.cy/dometios-b-kb-dim/epistoli_pros_ola_ta_paidia.htm

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,

«Η Κιβωτός της Ζωής» έβαλε νερά.

Τα παιδιά που έφερνε η οργάνωση στη Γαλλία δεν ήταν ούτε ορφανά ούτε από το Νταρφούρ.
O τίτλος είναι δανεισμένος από το άρθρο της Καθημερινής σχετικά με αυτό το θέμα.
Εγώ απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου.
Πάντα πίστευα στον εθελοντισμό. Πάντα ήλπιζα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με τον αλτρουϊσμό τους βοηθάνε την κοινωνία να πάει μπροστά. Έχω ήδη αναφερθεί στο ”Χαμόγελο του Παιδιού” και το πόσο μου άρεσε αυτό που αντίκρυσα όταν επισκέφτηκα τα σπίτια φιλοξενίας του (2 σπίτια της επαρχίας).
Όμως μετά το σκάνδαλο με την ”Κιβωτό της Ζωής” στη Γαλλία, έχω θορυβηθεί πολύ. Έχω σοκαριστεί για να πω την αλήθεια. Τι γίνεται βρε παιδιά στο κόσμο? Μόνο το χρήμα υπάρχει? Τίποτα άλλο? Που θα φτάσει η απληστία του ανθρώπου? Δηλαδή φοβόμασταν τους απαγωγείς παιδιών, τώρα θα φοβόμαστε και αυτές τις οργανώσεις? Εννοείται βέβαια ότι δεν είναι όλες οι οργανώσεις το ίδιο αλλά να που μια από αυτές ήταν απλά η ”βιτρίνα”. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό των Γάλλων που πίστεψαν ότι θα φιλοξενούσαν ορφανά παιδιά μέσω αυτής της οργάνωσης. Φανταστείτε την απογοήτευσή τους και τον φόβο τους τώρα πια. Αυτά τα παιδάκια μόνο ορφανά δεν ήταν! Να θες να κάνεις το καλό και να μην ξέρεις αν θα βρεθείς μπλεγμένος. Να μην ξέρεις από που να πιαστείς. Σε τι να πιστέψεις. Μετά από τις άσχημες αποκαλύψεις που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος για μια άλλη γνωστή οργάνωση πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν γενικά πολύ επιφυλακτική αλλά πάντα ήλπιζα μέσα στην καρδιά μου ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι που πασχίζουν για αυτά τα παιδιά.
Η ζωή με διέψευσε μάλλον. Παρόλα αυτά, συνεχίζω να ελπίζω και να παλεύω με όσα μέσα διαθέτω για έναν κόσμο καλύτερο. Για όλα τα παιδιά του κόσμου κι όχι μόνο για το δικό μου.
Ευχαριστώ.